قهرمانِ سوخته

این فوق‌قهرمان اتریشی، دوران طلایی‌اش را با فتح پیکارهای فرمول یک سال 1975 و برای تیم فراری به یک نقطه اوج و طلایی رساند. تا آن زمان او شیطانی بود که خوب می‌راند و ریسک‌هایش می‌گرفت و به قول دوستانش فقط واژه Dare devil برای توصیف وی به کار می‌آمد. اما این سلطان شهامت در اواسط فصل 1976 و در حالی که یک‌بار دیگر در صدر جدول امتیازات گراندپری‌های اتومبیلرانی قرار داشت و به سوی دومین عنوان متوالی قهرمانی جهانش حرکت می‌کرد، در یکی از تورنمنت‌های فصل دچار تصادف شد و در انفجار و ماجرای آتش‌سوزی اتومبیلش بشدت سوخت. وقتی جنازه نیم‌سوخته نیکی را از لاشه اتومبیل سیاه‌شده بیرون کشیدند، کمترین فرق را با یک مرده داشت. این که چطور او زنده ماند، فقط خواست خدا بود و این که چطور وی یک فصل بعد (1977) با چهره‌ای به کلی دفرمه شده و تحت جراحی پلاستیکی قرار گرفته از نو قهرمان فرمول یک جهان شد، بزرگ‌ترین معجزه ورزشی زمان.

لائودا که بعد از ترک گفتن اجباری مسابقات 1976 عنوان جهانی‌اش را اجبارا به جیمز هانت بریتانیایی واگذار کرد که در غیاب وی بیشتر از سایرین امتیاز جمع کرد، در بازگشت به عرصه فرمول یک چون از دل آتش مهلک بیرون آمده و از نیمه‌راه مرگ بازگشته بود، قدری محتاط‌تر از گذشته نشان می‌داد و دیگر نمی‌شد او را شیطان سرعت نامید، اما او هنوز آنقدر سرعت و مدیریت بر کارش داشت که حتی در سال 1984 یعنی 9 سال بعد از نخستین قهرمانی‌اش و هشت سال بعد از سوختن تا حد 60 درصد، سومین عنوان قهرمانی جهانش را هم دشت کند. جهان اتومبیلرانی بی‌شک از لائودا مجروح‌تر و البته مقاوم‌تر و پیروزتر ندیده است.