مغرور نشویم

کسب عنوان بهترین فدراسیون آسیا، نکته کوچکی نیست که بخواهیم از آن چشم بپوشیم، اما حقیقت آن است که برای فوتبالی که همه واقفند استعداد و پتانسیل بالایی دارد، بسنده‌کردن به یک عنوان، نمی‌تواند همه آرزوهای فوتبالی ما را شکل دهد.

بدیهی است هر کسی نداند، خودمان بهتر از دیگران می‌دانیم که فوتبال ما هنوز هم تا استانداردهای بین‌المللی فاصله زیادی دارد. فوتبالی که پایه‌اش قوی نیست و در بحث مالی و جذب اسپانسرهای مالی تا امروز نتوانسته بر اساس یک برنامه هدفمند به جلو حرکت کرده و خود را از وابستگی شدید به منابع دولتی برهاند. بی‌شک اگر تشکیلات فوتبال ایران قوی باشد و با برنامه به جلو حرکت کند، نباید به یکباره به جایی برسیم که تیم ملی فوتبال ما پس از دو سال استفاده از مربی باتجربه و شناخته‌شده‌ای چون کارلوس کرش، پسرفت نشان داده و نتواند در دایره رقابت با آسیایی‌ها، حاشیه امنیتی مناسب برای صعود به جام‌جهانی برزیل پیرامون خود تشکیل دهد. فوتبالی که جوانان و امیدهایش نیز در عرصه رقابت با آسیایی‌ها کم می‌آورند تا امروز تمام چشم و چراغ اهالی فوتبال و ورزش، تیمی باشد که در کشاکش رقابت حضور در جام‌جهانی پشت سر تیم‌های ازبکستان و کره‌جنوبی (البته با یک بازی کمتر) ایستاده است.

بی‌شک باید در برخورد با مسائل واقع بین بود و خود را گول نزد، هر چند مسئولان فدراسیون امروز می‌توانند به دنبال همه آن ناکامی‌ها در عرصه باشگاهی و ملی، باد به غبغب انداخته و ته دل از بابت انتخاب فدراسیون ایران به عنوان فدراسیون برتر سال 2012 آسیا خوشحال باشند، اما آنها بهتر از هر کسی می‌دانند که فوتبال ایران ناخوشی‌های زیادی دارد که اگر نخواهند در جهت درمان آنها برآیند، فرصت‌های طلایی بازسازی این فوتبال را آسان از دست خواهند داد. یقینا این انتخاب ضمن آن‌که نباید دست‌اندرکاران فدراسیون را در برابر منتقدان مغرور کند، باید آنان را دوچندان به کوشش و تقلا وادارد تا پاسخگوی انتظارات مردمی باشند که دوست دارند فوتبال خود را بر بلندای قله‌های آسیایی و در صورت امکان جهانی ببینند.

حجت اله اکبرآبادی/ دبیر گروه ورزش