اقتصاد مقاومتی در ورزش

بیش از 30 مربی خارجی در ورزش ما فعال هستند که دستمزد آنها براساس آنچه کمیته ملی المپیک اعلام کرده است، رقمی بالغ بر 300 هزار دلار در ماه می‌شود.

این 300هزار دلار تا همین چند ماه پیش رقمی حدود 450‌ تا 500 میلیون تومان در ماه از بودجه ورزش کشور کم می‌کرد اما الان برای پرداخت همان حقوق باید چیزی حدود یک‌میلیارد تومان در ماه هزینه کرد؛ یعنی تقریبا دو برابر.

حال در شرایطی که خیلی از فدراسیون‌ها حتی هزینه اعزام‌های خارجی و حقوق کارکنان خود را هم ندارند، این پرسش مطرح است که آیا ورزش ما به اندازه این یک میلیارد تومان از حضور مربیان خارجی‌اش بهره خواهد برد یا خیر؟

باید پذیرفت در شرایطی که بسیاری از مسوولان نظام به تأسی از فرمایش گهربار رهبر معظم انقلاب که فرمودند اقتصاد مقاومتی تنها راه ادامه پیشرفت کشور است، به دنبال چگونگی اجرای یک اقتصاد مقاومتی فعال و پویا در زمینه‌های مختلف هستند، در ورزش هم می‌توان با بهره جستن از دانش مربیان خوب ایرانی این خواسته را فعلیت بخشید.

هنوز سه ماه از المپیک لندن نگذشته و ما نباید فراموش کنیم که تمام طلاهای کاروان ورزش ایران را مربیانی چون محمد بنا و کوروش باقری به ارمغان آوردند.

بدون شک وجود مربیان مطرحی چون کارلوس کرش در فوتبال و خولیو ولاسکو در والیبال می‌تواند دستاوردهای بسیاری برای ورزش ما داشته باشد، اما آیا همه این سی و اندی مربی مثل کرش و ولاسکو، مربیان طراز اولی هستند که دانشی فراتر از مربیان وطنی ما دارند؟!

طبیعتا نمی‌توان منکر نقش دانش روز مربیان طراز اول خارجی در پیشرفت ورزش یک کشور شد، اما در شرایطی که مربیان ایرانی توانمندی در کشور حضور دارند که می‌توانند اثربخش‌تر از بسیاری از خارجی‌های همتراز خود باشند، وقت آن است که عرصه را برای فعالیت آنها بازتر کرد.

چالش دلار، قطعا فرصتی برای این دست مربیان است، مخصوصا که بتازگی آوردگاه بزرگی چون المپیک را با سربلندی پشت سر گذاشته‌ایم و تا بازی‌های آسیایی بعدی و البته المپیک 2016 فرصت مناسبی در اختیار اهالی ورزش است.