چی می‌خواهی حاجی

قبل از ورود جمله‌ای که با ظرفیت اندک عربی دانی‌ام باید جمع و جور می‌کردم و مقصودم را می‌رساندم، پیدا کردم، داخل رفتم و پسر جوانی-تقریبا 20 یا 25 ساله- را دیدم که مشغول کار بود. گفتم: «أین مرکز ملحقات الکمبیوتر؟» و قبل از گفتن این جمله خیلی مراقب خودم بودم که «پ» کامپیوتر رو حتما «ب» تلفظ کنم.

فروشنده جوان نگاهی انداخت و گفت: «چی می‌خواهی حاجی؟» و «چ»ی کلمه «چی» می‌خواهی را آنقدر راحت تلفظ کرد که باور این‌که طرف مقابلم یک عرب زبان است که فارسی را هم یاد گرفته، برایم سخت شد. ولی او یک عرب زبان محلی بود.

گفتم چه می‌خوام و او هم راهنمایی‌ام کرد.

بعد که کم‌کم فروشنده‌های بیشتری را در مدینه دیدم فهمیدم اغلب آنها نه‌تنها زبان ما که زبان‌های دیگر اقوام مسلمانی را که زائر سرزمین نبی‌اکرم(ص) هستند هم تا حد رفع نیاز بخوبی می‌دانند.

با خودم گفتم خدا رحمتت کند آدام اسمیت که قانون عرضه تقاضای تو همه جا جواب می‌دهد. بله هرجایی ارتباطات بیشتری باشد، رفع نیاز‌های ارتباطی هم خود به خود بیشتر تسهیل می‌شود (شاید تجربه‌های این‌چنینی پاسخ قانع کننده‌ای باشد به این سوال که چرا اینقدر دانش‌آموزان و حتی تحصیلکرده‌های ما در یادگیری زبان دچار مشکل هستند).

ارتباطات سالم مزایای فراوانی دارد که مزیت‌های اقتصادی یکی از آنهاست. وقتی انسان به قصد اعمال عبادی و زیارت حرمین شریفین وارد شهرهای مکه و مدینه می‌شود، در عین این‌که معنویت این اماکن را به جهت تاریخ و حضور قدسی معصومین در این شهرها حس می‌کند، زندگی روزمره را هم به شکلی پویا و سرزنده مشاهده می‌کند.

ایجاد ارتباط سالم نیاز به بسترسازی دارد و این مهم از ابتدای ظهور اسلام مورد توجه و تایید دستورهای اسلامی بوده است.

تاکید بر امنیت و به نیکی یادکردن از تجارت (در چارچوب قواعد آن) و تشویق مسلمین به سفر، همگی مؤید بسترسازی‌های صحیح برای ایجاد ارتباطات سالم بین مسلمانان و حتی بین مسلمانان و سایر فرق است چرا که از مسیر همین ارتباطاتی که حتی ممکن است زمینه اولیه آنها رفع نیازهای اولیه و اقتصادی باشد، آشنایی با فرهنگ‌های مختلف هم صورت گیرد و این بهترین مسیر برای توسعه و گسترش فرهنگی است که هم داعیه الهی بودن دارد و هم داعیه بیشترین سازگاری با سرشت بشری را.

حسین برید - جام جم