حسین علیزاده: سینما جای همه هنرها را گرفته است

به گزارش ایسنا، در این مراسم چهار عنوان کتاب منتشرشده از سوی نشر افق با عنوان‌های «سرگذشت شعر»، «سرگذشت نقاشی»، «سرگذشت سینما» و «سرگذشت موسیقی» مورد بررسی و نقد قرار گرفت.

حسین علیزاده که برای نقد کتاب «سرگذشت موسیقی ایرانی» به قلم عزت الله الوندی در این نشست حاضر شده بود، به بررسی و نقد وضع موسیقی در ایران پرداخت و گفت: به موسیقی در جامعه ما، کم‌لطفی‌های زیادی شده است و رسانه‌ها زیاد به آن نمی‌پردازند. این سینماست که آن هم به‌ علت مسائل اقتصادی همه جا را گرفته و رسانه‌ها را به خود معطوف کرده است. همین مسائل باعث شده مردم جامعه از فهم و درک موسیقی دور نگه داشته شوند.

علیزاده ادامه داد: امروز بسیاری از کودکان و نوجوانان ما از موسیقی اطلاعی ندارند.

او با اشاره به این‌که موسیقی از همه هنرها مظلوم‌تر است، گفت: ما امروز نیاز داریم موسیقی را وارد زندگی روزمره مردم کنیم. 40 سال است که مرتب درباره برنامه‌های کلان فرهنگی موسیقی بحث می‌شود، ولی هیچ فایده‌ای نداشته و ندارد. چون تا کسی نباشد که درکی از موضوع داشته باشد، سخن گفتن از برنامه فایده ندارد. مسئولان فرهنگی باید به‌طور واقعی هنر را درک کنند، نه این‌که هنوز بر سر بود و نبود آن بحث کنند.

او در ادامه گفت: موسیقی در ایران بسیار ریشه‌دار است. ما در گذشته بزرگ‌ترین رپرتوار را داشته‌ایم. متاسفانه بسیاری از نکات مهمی که در موسیقی گذشته ما بود، در موسیقی امروز جایی ندارد. کتاب و کتاب‌های این‌چنینی سعی می‌کنند جامعه را از پایه با هنرها آشنا کنند. البته ممکن است تجربه‌ای تازه و تا حدودی خام باشد، اما با این حال هر چیزی باید از جایی شروع شود.

در بخش دیگری از این مراسم، آیدین آغداشلو درباره کتاب «سرگذشت نقاشی» نوشته پرویز براتی به اظهارنظر پرداخت و گفت: ‌نوشتن چنین کاری در کشور ما تجربه‌ای درازمدت نیست. این‌که کتابی نوشته شود و بخواهیم که معرفت را فشرده در اختیار ما بگذارند، تجربه تازه‌ای است، چون ما اغلب در نوشتن کتاب‌ها یا اهل اطناب هستیم یا فراموشکاری.

آغداشلو عنوان کرد: متاسفانه باید بگویم ما در عصر پایان عمر کتابخوانی در جهان زندگی می‌کنیم. به عبارتی ما آخرین بازماندگان کسانی هستیم که کتاب وسیله انتقال معرفت به آنها بود، زیرا این تنها وسیله انتقال معرفت و تنها ارجاع‌دهنده دانستن است و جای خود را به اینترنت و چیزهای دیگری می‌دهد.

او ادامه داد: البته من فکر می‌کنم این یک عارضه جهانی است و در آینده نسل‌هایی به وجود می‌آیند که کتابخوان نیستند. البته نباید این اسباب سرزنش باشد، زیرا وسیله و نوع دریافت معرفت تغییر کرده است. اما ما به علت این‌که همواره دچار غم غربت هستیم، این لحظه‌ها را که کتاب چاپ می‌شود، باید جشن بگیریم. هنوز آن لحظه که کتاب و کتابخوانی به کلی از بین برود، نرسیده، ولی در آستانه آن هستیم.

در ادامه، هوشنگ گلمکانی نیز درباره کتاب «سرگذشت سینما» نوشته گیسو فغفوری گفت: درباره عوض شدن شکل انتقال معرفت بشری من مانند آغداشلو نگران نیستم، اما چون به هر حال از نسل میانه هستیم و بنا به دلایلی از وضع گاوآهن تا انفجار اطلاعات را تجربه کرده‌ایم، بنابراین زدودن کتاب برایمان گران تمام می‌شود و چند صباحی که از عمرمان مانده، می‌توانیم به آن تکیه کنیم.

او افزود: من هم مانند نویسنده‌ای که می‌گوید کتاب برایش حکم ستون و دیوار را دارد، فکر می‌کنم. در کتابخانه‌ام کتاب‌های زیادی دارم که شاید هنوز آنها را نخوانده‌ام، اما خوشحالم از این‌که به آنها تکیه کنم و این امید را داشته باشم که اگر روزی سوالی داشتم، به سراغ آنها بروم و پاسخم را از کتاب‌ها بیرون آورم. البته با اینترنت هم بیگانه نیستم، اما چیزی را که خودم از کتاب بیرون می‌آورم، بیشتر دوست دارم.

او در ادامه عنوان کرد: با وجود مشکلات نشر و گرانی کاغذ این روزها انتشار این‌گونه کتاب‌ها را باید تحسین کرد.