جادوی تئاتر‌حسی است که باید تجربه کرد

بستگی دارد آن واقعیتی که می‌گویند چه باشد. یک وجه از زندگی هنرمند کشف هنر است. فرقی ندارد تئاتری باشد یا سینمایی، عکاس باشد یا نقاش. هنرمند لایه‌ای از زندگی را کشف می‌کند که در چشم دیگران معمولا دیده نمی‌شود.

مطمئن باشید بیشتر کسانی که تئاتر کار می‌کنند، این هنر اولین انتخاب‌شان است. چون با جادوی آن مواجه شده‌اند. یادم است بچه که بودم موسیقی هم کار می‌کردم، سینمای جوان هم می‌رفتم و تئاتر هم کار می‌کردم، اما تئاتر را انتخاب کردم چون جادویم کرد و من را گرفت.

ببینید، جادوی تئاتر یک حس است که باید آن را تجربه کرد و قابل ترسیم نیست، اما حس دیدن یک تئاتر هم می‌تواند این جادو را منتقل کند. وقتی بازیگر در فضا قرار می‌گیرد و روی صحنه بازی می‌کند به این معنی است که یک اتفاق روی صحنه و زنده جلوی چشم من رخ می‌دهد، مخاطب می‌تواند با این جادو مواجه شود. به بازی‌کردن تئاتر نیازی نیست، کافی است بیننده تئاتر شوید. تجربه دیدن تئاتر خیلی مهم است و متاسفانه در کشور ما این تجربه هنوز به شکل جدی و عمومی جانیفتاده است.

شهرت تنها بخشی از حرفه بازیگری و در کل فعالیت هنری است، نه همه آن. کسانی که دنبال شهرت هستند دقیقا همان‌هایی هستند که هنر را ابزاری برای شهرت می‌دانند. کسی که دنبال شهرت است هدفش چیز دیگری است. هر متنی جلویش بگذارند اجرا می‌کند و هیچ حساسیتی ندارد.

من نمی‌توانم بپذیرم که تلویزیون هنر است. تلویزیون از مدیوم هنر استفاده می‌کند. مسیرش چیز دیگری است، هزارتا برنامه دیگر دارد یکی از آنها هم هنری است. چون بیشتر مدیومی برای اطلاع‌رسانی است. بخشی از برنامه‌هایش هم هنری است، اما الزاما مدیوم هنری نیست. من دنبال مدیومی بودم که کاملا هنری باشد و به همین دلیل باز هم تئاتر را ترجیح می‌دهم.

نمی‌توانم چیزی بگویم چون طی سال به زور یکی دو تا کار می‌بینم که مرا تحت تاثیر قرار می‌دهد. من خیلی کار نمی‌بینم. اگر آدم یک کار خوب ببیند یک هفته شارژ است، اما اگر یک کار بد ببیند یک ماه حالش بد است. به همین علت به توصیه‌های دوستان و نقدها اکتفا می‌کنم و از همین طریق انتخاب می‌کنم که به تماشای چه کارهایی بروم.

بخشی از این آسیب برمی‌گردد به این که تئاتر ایران در حال عوض‌کردن زبان است و این موضوع آشفتگی‌هایی ایجاد می‌کند. نسل جدیدی که دارند در تئاتر کار می‌کنند در حال ایجاد این تغییر هستند.

بازیگری. این را مثال می‌زنم چون تنها اتفاقی است که روی صحنه رخ داده و دیده می‌شود. دیگر آن داد و بیدادها و اغراق‌های گذشته را در تئاتر نمی‌بینیم.

بله، اما با این که پول لازم داریم، نمی‌خواهیم کاری را انجام دهیم که به هر نحوی تماشاگر را جذب کنیم. هرگز کار تبلیغاتی نکرده‌ایم. هرگز از هنرمندانی که به تماشای آثارمان آمده‌اند عکس نگرفته‌ایم و به این شکل برای خودمان تبلیغ نکرده‌ایم. چون به نظرم غیراخلاقی است.

کارم طنز است، اما هرگز نمی‌گذارم سمت لودگی برود، با این که می‌دانم خیلی‌ها دلشان می‌خواهد این اتفاق بیفتد، اما هرگز چنین کاری نمی‌کنم. سبک و نگاه ما به طنز مشخص است. کاری نمی‌کنیم که مخاطب جمع کنیم، در حالی که به آمدن تماشاچی نیاز داریم چون از مرکز هنرهای نمایشی مبلغی بعنوان حمایت دریافت نمی‌کنیم.

مرکز بودجه بدهد، سوژه هم می‌دهد!

تلویزیون قطعا در شهرتم نقش داشت، اما در موفقیتم نمی‌توانم بگویم نقش مهمی داشته است!