فلسطین چه بود؟ چه شد؟

تا قبل از شروع جنگ جهانی دوم در سال 1939

به دنبال شروع جنگ اول جهانی که با شکست امپراتوری عثمانی همراه شد، فلسطین تحت سلطه انگلیس درآمد و بریتانیا در سال 1917 میلادی با موافقت فرانسه و آمریکا، بیانیه‌ای صادر کرد و قول داد وطن قومی برای یهودیان در فلسطین ایجاد کند.

در سال 1918 همزمان با شکست ترکیه و اشغال فلسطین به وسیله بریتانیا، کشورهای یادشده تلاش کردند زمینه برپایی دولت یهودی را در فلسطین مهیا سازند.

در همین رابطه جامعه ملل با قیومیت بریتانیا بر فلسطین، به منظور برپایی دولت یهودی در آن موافقت کرد.

بریتانیا نیز نماینده‌ای یهودی‌تبار (هربرت صاموئیل) را سال 1920 به فلسطین فرستاد تا مقدمات کوچ یهودیان سراسر جهان را به آنجا فراهم آورد.

لندن به موازات این اقدام، به تجهیز و آموزش نظامی یهودیان پرداخت و زمین‌های وسیعی را در اختیار آنان قرار داد تا شهرک‌هایی را احداث کنند.

در چنین شرایطی تا قبل از شروع جنگ جهانی دوم یعنی سال 1939، میزان اراضی یهودیان در فلسطین کمتر از دو درصد از تمامی اراضی بود که حدود 8 درصد از جمعیت ساکن در فلسطین را تشکیل می‌داد که این جمعیت حدود 56 هزار نفر بود.

بعد از پایان جنگ جهانی دوم در سال 1947

سازمان ملل متحد در سال 1947 میلادی با تحت فشار قرار گرفتن توسط قدرت‌ها، پا را فراتر از اختیارات قانونی‌اش گذاشت و بدون توجه به تاریخ و گذشته، رای به تقسیم فلسطین به دو کشور یهودی و فلسطینی و جدا کردن 54 درصد از خاک سرزمین فلسطین و بخشیدن آن به یهودیان داد.

انگلیس نیز پس از اطمینان از توان باندهای صهیونیستی در فلسطین و حمایت و پشتیبانی آمریکا و جهان غرب و شوروی اعلام کرد از فلسطین بیرون خواهد رفت و چنین نیز شد. ارتش انگلیس در 1948 م. پس از واگذاری مراکز و تسلیحات نظامی خود به یهودیان و ابقای برخی فرماندهان در خدمات اهداف آنان، خاک فلسطین را ترک کرد.

بن گوریون، رهبر گروه‌های صهیونیستی از این وضعیت سوءاستفاده کرد و تاسیس کشور اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی 1948 را اعلام کرد.

مدتی بعد آمریکا، دولت صهیونیستی را به رسمیت شناخت و به دنبال آن اتحاد جماهیر شوروی هم چنین کرد.

کشورهای اروپایی یکی پس از دیگری و بعد سازمان ملل متحد، این دولت غاصب را به رسمیت شناختند.

سرزمین فلسطین از سال 1949 تا 1967

فلسطینیان این ستم را نپذیرفته، به نبرد با صهیونیستی‌ها پرداختند. در این نبردها، نیروهایی از ارتش کشورهای مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق و نیروهای داوطلب اخوان‌المسلمین شرکت کردند.

لیکن به دلیل ضعف تدارکاتی و تسلیحاتی و حضور استعماری انگلیس و فرانسه در اغلب کشورهای منطقه و خیانت برخی رهبران، منجر به شکست این نیروها و آوارگی صدها هزار فلسطینی شد.

به دنبال این جنگ، کرانه باختری، قدس و نوار غزه همچنان در دست فلسطینیان و به دور از اشغالگری صهیونیست‌ها باقی ماند.

لیکن کرانه باختری و قدس تابع اردن و نوار غزه تابع مصر شد.در سال 1956 انگلیس، فرانسه و اسرائیل در توطئه‌ای مشترک، تجاوز سه‌جانبه‌ای را علیه مصر تدارک دیدند و صهیونیست‌ها نوار غزه و بخشی از صحرای سینا را اشغال کردند، اما بر اثر فشارهای جهانی و عملیات مقاومت، ناگزیر از این مناطق خارج شدند.

در سال 1963 سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری احمد شقیری شکل گرفت و صاحب سپاهی در نوار غزه شد.

اسرائیل در سال 1967 با حمایت آمریکا، جنگی علیه مصر و سوریه به راه انداخت و سینای مصر و ارتفاعات جولان سوریه را علاوه بر سایر بخش‌های فلسطینی به اشغال خود درآورد. اما ملت فلسطین همچنان به مقاومت خود در برابر اشغالگری صهیونیستی ادامه داد.

سرزمین فلسطین در سال 2000

پس از شکست 1967، عملیات نظامی ـ چریکی فلسطینی، از خاک اردن علیه صهیونیست‌ها گسترش یافت و خطر و تهدیدی بالقوه برای یهودیان غاصب گردید.

به دنبال این تحولات آمریکا و صهیونیست‌ها، اردن را تحت فشار قرار دادند و این کشور در سپتامبر 1970 فعالیت چریکی فلسطینیان را درهم کوبید. کارهای چریکی از این پس،‌به سوریه و لبنان انتقال یافت.

در سال 1973 سوریه و مصر توافق کردند برای آزادسازی خاک اشغال شده خویش، با صهیونیست‌ها بجنگند و اگر دخالت مستقیم آمریکا در جنگ نبود، شکست کامل صهیونیست‌ها رقم می‌خورد.

اما پس از جنگ رمضان در 1973 اولین دولتمرد عرب یعنی انور سادات، رییس‌جمهور مصر با اسرائیل به سازش پرداخت و کشور اسرائیل را به رسمیت شناخت و قرارداد کمپ‌دیوید را با اشغالگران عقد کرد و با این کار موجبات ناامیدی کشورهای عربی برای آزادسازی فلسطین از زیر سلطه اسرائیل را فراهم ساخت.

از آن موقع به بعد شدت شهرک‌سازی یهودی‌های صهیونیست در اراضی اشغالی بیشتر شد و در حال حاضر بخش زیادی از فلسطین در اختیار رژیم اسرائیل قرار دارد.