شاید اکنون که پرچم را در دهکده المپیک لندن به اهتزاز در میآورد و دست راستش را به گوشه کلاهش میبرد و به احترام پرچم ایران نگهش میدارد، به یادش میآید که هم قطارانش که به آب های سرزمینی ما تجاوز کرده بودند چگونه توسط نیروهای مسلح ما دستگیر شدند و تحقیر.
هر چند، با احترام با آنها رفتار شد و با احترام هم راهی وطنشان شدند.اما کینه در دل آنها سالهاست که وجود دارد.حق هم دارند تا پیش از این هر کاری که دلشان میخواست در این سرزمین پاک انجام میدادند اما اکنون دستشان کوتاه است و خرما بر نخیل.به ویژه از زمانی که سفارتشان هم تعطیل شد و آقای سفیر شال و کلاه کرد و رفت.
همینطور به کارتان ادامه دهید.
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....