شلوغی گیشه‌ها با قصه‌های پرطرفدار

افرادی که طی هفته گذشته قرعه به نام آنها افتاد و فیلم‌هایی سینمایی درباره‌شان ساخته خواهد شد، عبارتند از: کارل مارکس، نوئل کوارد و یان فلمینگ. درام‌های سینمایی شرح‌حال‌گونه جدید در ارتباط با این افراد در حالی وارد مرحله تولید می‌شوند که صنعت سینما طی چند سال اخیر فیلم‌هایی پرسر و صدا و گیشه‌پسند درباره آدم‌های معروف تهیه کرد و قرار است فیلم‌‌های دیگری هم درباره تعدادی دیگر از شخصیت‌های سرشناس تولید شود. در این میان، صنعت سینمای انگلستان مثل همیشه پیشقدم ساخت فیلم‌های شرح‌حال‌گونه است و تهیه‌کنندگان آن، سرمایه‌گذاران و شرکت‌های فیلمسازی انگلیسی هزینه اصلی این فیلم را تامین می‌کنند.

یان فلمینگ، نویسنده کلاسیک انگلیسی را عموم مردم به خاطر قصه‌های جیمز باندی او می‌شناسند و شاید کمتر کسی بداند وی یک مامور مخفی بود که در برخی ماموریت‌های ضد جاسوسی بین‌المللی شرکت کرد و قصه‌های جیمز باندی خود را با الهام از همین ماموریت‌ها نوشت. زندگی فلمینگ سرشار از رمز و راز و ابهام است و دانکن جونز در فیلم سینمایی خود «فلمینگ» قصد دارد درباره همین موضوع صحبت کند. به این ترتیب، فیلم او چیزی در ارتباط با فلمینگ قصه‌گو و داستان‌های جیمزباندی مطرح نمی‌کند. با این حال قرار است فیلم فلمینگ هم مثل قصه‌های جیمز باندی این نویسنده، حال و هوایی اکشن و ماجراجویانه داشته باشد. نوول پرخواننده اندرو لیست به نام «یان فلمینگ: یک افسانه»، منبع اصلی قصه فیلمنامه دانکن جونز است. این فیلمساز هم‌اکنون مشغول انتخاب بازیگر نقش فلمینگ و بقیه شخصیت‌های فیلم است. وارثان یان فلمینگ، هم بر کار نگارش فیلمنامه نظارت دارند و هم از تهیه‌کنندگان آن هستند.

اگر فلمینگ هنوز بازیگر نقش اصلی خود را پیدا نکرده، ولی «مارکس» از وجود ماکسیمیلیان شل، بازیگر کهنه‌کار آلمانی در نقش کارل مارکس، تئوری‌پرداز جنجالی قرن نوزدهم و خالق کتاب معروف و پرفروش سرمایه بهره‌ می‌گیرد. از حالا برای درام شرح‌حال‌گونه مارکس پیش‌بینی خوبی می‌شود، زیرا خود کارل مارکس، آدمی جنجالی و پرسر و صدا بود. وی پدر معنوی جنبش کارگری و کمونیستی قرن بیستم اروپا لقب گرفت و لنین رهبر انقلاب روسیه با الهام از دیدگاه‌های اقتصادی وی بود که کشور اتحاد جماهیر شوروی را پایه‌گذاری کرد و علیه نظام سرمایه‌‌داری جنگید. مارکس را تهیه‌کنندگان مستقل انگلیسی و آمریکایی با مشارکت وزارت فرهنگ کشور الجزایر جلوی دوربین می‌برند. علت همکاری الجزایری‌ها با چنین پرونده‌ای این است که قصه فیلم در کشور الجزایر اتفاق می‌افتد. شل در نقش روزهای پیری مارکس، او را آدمی بیمار و پریشان حال نشان می‌دهد که پس از مرگ همسرش، راهی الجزایر می‌شود. فیلیپ دیاز، مارکس را کارگردانی می‌کند. این تهیه‌کننده نسبتا قدیمی سینما و تلویزیون، پیش از این 8 فیلم مستند ساخته است. تنها فیلم داستانی او «حالا و بعد» (که پس از فیلم‌های مستند خود جلوی دوربین برد)‌ در سال 2009 اکران عمومی شد. مارکس اولین کار مهم سینمایی داستان اوست که لحنی مستندگونه خواهد داشت.

«نوئل کوارد» هم برای قصه شرح‌حال‌گونه خود، کالین فیرث را در نقش اصلی انتخاب کرده است. این بازیگر انگلیسی که بسیار دوستدار بازی در نقش شخصیت‌های تاریخی است، مشغول تحقیق درباره این هنرمند و نویسنده کلاسیک است. کوارد در کنار نگارش نوول‌های ادبی، هم شعر می‌گفت و هم نقاشی می‌کرد. او نمایشنامه هم می‌نوشت و در نمایش‌های تئاتری هم بازی داشت. منتقدان از وی به عنوان آدمی چند کاره اسم می‌برند که البته بیشترین بخش شهرت خود را به عنوان نویسنده دارد.

فیلم نوئل کوارد به 2 هفته از زندگی این نویسنده می‌پردازد که بحث و جدل زیادی را در دهه 50 میلادی برانگیخت. وی سال 1955 سفری 2 هفته‌ای به لاس‌وگاس داشت و در مهمانخانه‌ای صحرایی در این محل اقامت کرد. اتفاقات زیادی در آن محل رخ داد و مایه الهام قصه‌ها و نمایش‌های زیادی شد.

کالین فیرث سال گذشته برای بازی در نقش شاه جورج، ولیعهد وقت انگلستان در «سخنرانی پادشاه» اولین اسکار بهترین بازیگر مرد سال را دریافت کرد. وی برای این نقش، موفق به دریافت تعداد زیادی جایزه دیگر هم شد که میان آنها می‌توان به جایزه بافتا (اسکار انگلیسی)‌ اشاره کرد. این بازیگر در ارتباط با نقش تازه خود می‌گوید: «بازی در نقش آدم‌های واقعی چالش ویژه‌ای را می‌طلبد. شما در کنار تمام تحقیقات و مطالعاتی که می‌کنید، با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو هستید. به عنوان یک بازیگر می‌دانید آزادی عمل زیادی ندارید و باید بازی‌تان را در یک چارچوب مشخص و تعیین شده ارائه کنید. شما نمی‌توانید چیز تازه‌ای خلق کنید و مجبورید براساس چیزی که وجود دارد، خلاقیت به خرج داده، یک بازی زیر پوستی تحویل دهید.»

صنعت سینما در یک سال گذشته تعدادی فیلم (و از جمله «بانوی آهنین» و «یک هفته با مریلین»)‌ را روانه پرده سینماها کرد که براساس قصه زندگی چند آدم واقعی ساخته شده بود. مریل استریپ هم سومین اسکار بازیگری خود را برای ایفای نقش مارگارت تاچر، نخست‌وزیر وقت انگلستان در «بانوی آهنین» دریافت کرد. منتقدان سینمایی می‌گویند تا وقتی تماشاگران سینما مشتاق دیدن فیلم‌هایی هستند که قصه‌ای شرح‌‌حال‌گونه و واقعی دارند، صنعت سینما هم این سبک قصه‌گویی را ادامه می‌دهد.