حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یوتسا ست کوویچ: در ایران بهتر از من وجود ندارد
غروب وقتی تیغ آفتاب تابستانی فروکش کرد، در خنکای چمن اطراف تالار والیبال آزادی با یکی از عبوس ترین مردان والیبال عالم به گفتگو نشستیم ؛ با یوتسا ست کوویچ و اواخر فروردین ماه هم با هم اختلاط کرده بودیم.
او اصراری زیادی داشت تا به نگارنده تفهیم کند که آدمها و از جمله خبرنگاران والیبال را بخوبی می شناسد و می داند کدام بیطرف و واقع بین اند و چه کسی خرده شیشه دارد!
به هر روی کنار «ست کوویچ» و یووانف و دکتر امین زاده (مترجم) ساعتی را به پرسش و پاسخ گذراندیم و در حالی مرد بلگراد نشین اصلا احساس خستگی نمی کرد، شامگاه را با سرمربی تیم جوانان ایران در آستانه پیکارهای قهرمانی آسیا در دوحه قطر به گفتگو سپری کردیم:
بن! از اوضاع و احوال تیم راضی هستید؛
سوال سختی است. از کارهایی که تا حالا انجام شده و زحماتی که بچه ها کشیده اند، راضی هستم. تمرین ها و شیوه های زیادی را پشت سر گذاشته ایم و اکنون تنها یک وظیفه دارم و آن این که بازیکنان را از نظر روانی آزاد کنم ، چون با فشار زیادی روزها را گذرانده اند و تحت فشار شدید مسابقه دادند.
خب! با این رضایت حتما قهرمان آسیا خواهیم شد؛
من اصلا به مقام فکر نمی کنم. به مسابقه ها و عناوین گذشته والیبال ایران هم کاری ندارم ، چون مربوط به گذشته اند.
موفقیت ها معمولا طی 15 دقیقه شکل می گیرند، اما پس از آن باز همه چیز از نو شروع می شود؛ اما این را بگویم که من به بازیکنانم اعتقاد دارم و می خواهم کاری بکنم که آنها هم خودشان را باور کنند و با تمام قدرتشان به میدان بروند.
در دوحه قطر، همه گروهها برای قهرمانی می آیند و ما هم تمام سعی خودمان را خواهیم کرد.
اما ما آدمهای صبوری نیستیم. معمولا موفقیت ها را در قهرمانی می دانیم.
اگر واقعا کسی بهتر از من سراغ دارید، بیاید تیم را تحویل بگیرد. من به وی تبریک می گویم ، ولی فکر نمی کنم اینجا کسی بهتر از من باشد.
حتی پارک کی وون؛
پکی عمیق و کشدار به سیگار می زند و جوابی به این مورد نمی دهد، اما بعد از چند لحظه سر حرف را بر می گرداند و می گوید: تیم ملی ، تیم مردم ایران است.
این تیم باید خوب و شایسته باشد و من فرق بین یک تیم باشگاهی و تیم ملی را کاملا می دانم.
تیم ملی برای سرزمین و مردمش بازی می کند و هر قهرمانی به معنای برد مردم مملکتش است و به همین دلیل همیشه فشار بزرگ روی این تیم است.
بازیکنان تیم ملی وظیفه بسیار سنگینی در میان جامعه دارند و تحمل این بار توقعات از عهده هر بازیکنی برنمی آید؛ اما به شما اطمینان می دهم بچه های تیم جوانان شایستگی پیراهن تیم ملی را دارند.
من به آنها گفته ام که در یک کشور بیگانه بازی می کنید، شرایط شاید به سود شما نباشد، اما باید جنگنده و مردانه مبارزه کنید.
با این اوصاف آیا تیم ما به یک روان شناشی نیاز ندارد؛
از من بپذیرید که جوانانم خیلی حرفه ای هستند نه احساسی از پس بازیهای دوحه برخواهند آمد. آنها آنقدر قوی هستند که بتوانند مشکلات را از سر راه خود بردارند.
آیا از رقبای ایران در مسابقه های قهرمانی آسیا شناختی دارید؛
2 بازی اول با چین و کره جنوبی دشوار است. اگر این دو تیم را رد کنیم ، به هند می رسیم.
بعد از مسابقه ها در ایران خواهید ماند. اگر بمانید آیا مربیگری تیم ملی بزرگسالان را می پذیرید؛
باور کنید، اصلا به تیم ملی فکر نمی کنم. فکر و ذکرم پیش تیم جوانان است. شرایط کنونی طبیعی است و من قبلا هم به شما گفتم که برای قهرمانی جهان آماده می شویم.
دوحه فقط ایستگاه اول برای رسیدن به اهداف بالاتر است. بازیکنان ایرانی باهوش و بااستعداد هستند. این جوانها با چند بازیکن تیم ملی ایران را در پکن 2008به المپیک خواهند برد. من واقعا این گونه فکر می کنم.
خوشحالیم که به ما دلگرمی و امیدواری می دهید؛
شما باید خودتان را باور کنید. تیم ملی ایران به این خاطر به المپیک نرفت که هیچ کس باور نمی کرد که می تواند به این مهم برسد، اما من به شما گفته بودم که توانایی صعود را دارید و دیدید که تیمتان در توکیو چقدر خوب بازی کرد.
شما در المپیک سیدنی به اتفاق زوران گاجیج تیم صربستان را به نشان طلا رساندید، چه تفاوتی بین 2المپیک می بینید؛
بیشتر بازیکنان آنهایی هستند که در سیدنی هم بودند، اما تاکتیک ها پیچیده تر و حرکات ریزتر و فنی تر شده اند. در آتن سرویس ها پرشی و سبک تر و شدیدتر زده می شود و خلاصه سطح اول والیبال دنیا به نمایش درمی آید.
اما من واقعا متاسفم که این شانس را ندارم که مسابقه ها را از طریق تلویزیون ایران ببینیم ، چون همه اش فوتبال پخش می کند یا این که دو نفر نشسته اند و به جای پخش برنامه ها فقط حرف می زنند.
والیبال یکی از بااحساس ترین ، فنی ترین و هنری ترین ورزشهای جهان است و المپیک ها همیشه با والیبالی آغاز و با والیبال پایان می یابد. من مخالف فوتبال نیستم . گاهی شاید بتوانم تا آخر بنشینم و یک بازی را تماشا کنم ، اما والیبال چیز دیگری است.
فکر نمی کنید جای شما و زوران گاجیج کنار تیم ملی صربستان در آتن خالی است؛
بله. حتی جای یووانف (مربی بدنساز) مربی کنونی با 5بازیکنی را با خود به المپیک برده است که ما اصلا به آنان اعتقاد نداشتیم. در تیم صربستان جای خیلی از بازیکنان خالی است.
حرف آخر، تاکید می کنم والیبال ایران می تواند به المپیک برود، باید خودش را باور کند و با ایجاد تغییرات مطلوب راه صعود را در پیش بگیرد؛ به طور مثال امیر حسینی ، پاسور خیلی خوبی است ، اما تیم ملی شما با امیر حسینی همین خواهد بود که می بینید، من به جوانانی چون مهدی مهدوی واقعا اعتماد دارم.
جوانها شما را به سر منزل مقصود خواهند رساند.
جمشید حمیدی 
گفت و گو
