خیابان‌ها گلباران می‌شود، پیاد‌ه‌روها رها

گاهی هم هفته‌ها و ماه‌ها از عمر یک چاله در خیابانی پرتردد می‌گذرد و آن‌قدر لاستیک خودروها داخل آن می‌رود و درمی‌آید که چاله خود به خود صاف می‌شود، بدون آن که شهرداری منطقه اقدامی بکند.

گذشته از چاله‌هایی که اتومبیل‌ها به آن خوگرفته‌اند، این روزها پیاده‌روها هم با وجودی که طرح بهسازی و نوسازی به خود دیده‌اند، مملو از چاله و موزاییک‌های لغزنده‌ای است که سرعت عابران را کم و زیاد می‌کند. اگر هم باران ببارد که به مین‌هایی شبیه می‌شود که با هر قدم، آب‌های گل‌آلود مهمان پاچه‌های شلوار می‌شود.

نمونه‌اش در کلانشهری مثل تهران که پیاده‌روهای آن رنگ و روی بهسازی دیده‌اند و هرازچندگاهی مبلغ میلیونی صرف تعویض کاشی‌های آن می‌شود، کم نیست. از ولیعصر و تجریش گرفته تا نارمک و گیشا یا میرداماد.

البته بنا بر اعتراف بسیاری از شهروندان خیابان‌های تهران، امسال شهرداری مناطق با تزیین بهاری خیابان‌ها، استقبال پرباری از بهار داشت، اما نمی‌توان به این بهانه از سایر طرح‌های بهسازی، زیباسازی، نوسازی و... که شهرداری‌های مناطق به آن مباهات یا آن را فراموش می‌کنند، چشم‌پوشی کرد.

از سوی دیگر، بهسازی پیاده‌روها از جمله پروژه‌های عمرانی است که هیچ‌وقت به طور شفاف هزینه‌های آن اعلام نمی‌شود و اگر از اعتباراتی سخن به میان آمده، در‌حد کلیات بوده است.

مثلا اختصاص 20 میلیارد ریال برای بهسازی پیاده‌راه مناطق جنوب تهران یا هزینه یک میلیارد تومانی برای بهسازی پیاده‌روهای فلان خیابان و... که اثری از اطلاعات تکمیلی در آن نیست.

شاید به دلیل همین نبود شفافیت است که پیاده‌روهای بهسازی شده هرازچندگاهی دوباره به بازسازی نیاز پیدا می‌کنند؛ بدون آن که شهرداری یا پیمانکار آن علت را توضیح دهند.

کوشا نیک‌بین - گروه جامعه