توجه به سینمای کودک در‌حد شعاری قشنگ باقی‌ مانده است

تلویزیون مدیوم خاص خود را دارد و آن حساسیت و ریزبینی که در سینما وجود دارد، در تلویزیون نیست. در تلویزیون ما با مخاطبانی مواجهیم که برای دیدن این برنامه دعوت نشده‌اند و بلیتی نخریده‌اند، به همین دلیل با دقت و ریزبینی کمتری برنامه را می‌بینند و در مقابل، کار در سینما به دلیل وسواس مخاطب، سخت‌تر و حساس‌تر است. این حساسیت شامل همه چیز می‌شود؛ از طراحی لباس گرفته تا متن و شعر و اجراها و...

دقیقا به همین دلیل که بچه‌ها در تلویزیون با ما آشنا هستند، وقتی به سینما می‌آیند، انتظار دارند که از ما چیزی فراتر از برنامه‌ای که جمعه‌ها دیده‌اند، مشاهده کنند.

اتفاقا یکی از تاکید‌های آرش معیریان هم حفظ جذابیت برای والدینی بود که فرزندانشان را به سینما می‌برند و 90 دقیقه کنار آنها به تماشا می‌نشینند. در واقع ما اول باید والدین را جذب می‌کردیم که حاضر شوند بچه‌هایشان را به سینما بیاورند و در مرحله بعدی باید جذبشان می‌کردیم که حوصله‌شان سر نرود و سالن را ترک نکنند.

حقیقت این است که هیچ محدودیتی در هیچ یک از مدیوم‌ها و ژانرها وجود ندارد. هم تلویزیون و هم سینما آزادی‌های مخصوص به خود را دارند، اما همه چیز به نگاه کارگردان بستگی دارد. هر بازیگر منبع بالقوه‌ای از انرژی‌های گوناگون است و این بستگی به کارگردان دارد که تا چه حد بتواند این انرژی را فعال کند. دقیقا همین مساله است که تمایز بین یک اثر خوب و اثر بد را مشخص می‌کند. کارگردان اگر واقعا برای هر کاری فکر بکند، وقت بگذارد، زحمت بکشد و نگاه کارشناسی داشته باشد صد درصد جوابش را می‌گیرد و اصلا فرقی نمی‌کند که در تلویزیون باشد یا در سینما یا تئاتر.

ما در زمینه کار کودک و نوجوان چه در تلویزیون چه در سینما و چه در تئاتر مشکل داریم، در سینما برعکس بسیاری از کشورهای صاحب سینما، کودک و نوجوان را در اولویت قرار نداده‌ایم. در این میان، شاید بتوان اوضاع تلویزیون را کمی بهتر از سایر رسانه‌ها دانست.

یکی به دلیل این‌که تولید آثار کودک تداوم ندارد و به همین دلیل در برنامه ثابت خانواده‌ها جا نیفتاده است. ما الان یک فیلم سینمایی تولید می‌کنیم و تا 8 ماه دیگر هیچ پرده‌ای رنگ فیلم کودک به خود نمی‌بیند. دلیل دیگر این‌که کیفیت بد برخی آثار، خانواده‌ها را دلزده می‌کند. وضعیت نامناسب سالن‌های تئاتر کودک، سئانس‌های کم اکران فیلم‌های کودک و تعطیلی برخی مراکز مربوط، مزید بر علت شده تا واقعا با این نوع از فیلم‌ها قهر کنند.

نه، من معتقدم هنوز هم اگر یک خوراک محتوایی خوب طراحی کنیم و با رنگ و لعابی مناسب و جنبه‌های آموزشی قوی همراهش کنیم، بازهم خانواده‌ها را به سوی خود جلب خواهد کرد. مساله دیگر این‌که به دلیل تعداد کم تولید فیلم‌های کودک، تبلیغات مناسبی هم ایجاد نمی‌شود. مثلا در چند سال اخیر، کدام تئاتر کودک تبلیغ شده یا از کدام عروسک سینمای کودک و نوجوان در تبلیغات یا بازی‌های رایانه‌ای استفاده شده است؟!

البته از آنجا که من بازیگر این فیلم سینمایی هستم و به اصطلاح صاحب اثر محسوب نمی‌شوم، نمی‌توانم دقیقا درباره این موضوع صحبت کنم علاوه بر این‌که سینما رسانه‌ای غیر قابل پیش‌بینی است و تخمین آمار فروشش به متغیرهای زیادی وابسته است، اما از نگاه شخصی باید بگویم که من خودم توقع بیشتری از فیلمنامه داشتم و دنیای بچه‌ها را فراتر از آن چیزی می‌پنداشتم که در فیلم هست. البته امیدوارم که مخاطب این نظر را نداشته باشد و از فیلم استقبال خوبی بکند.

به نظر من هر چیزی کارکردهای مخصوص به خود را دارد و هیچ وقت کارایی‌اش را از دست نمی‌دهد. انیمیشن می‌تواند بخشی از نیازهای کودکان را اغنا کند، کارهای زنده می‌تواند جاذبه‌های مخصوص به خود را داشته باشد و عروسک‌ها هم همین‌طور. چیزی که مهم است، نحوه استفاده از این گونه‌ها و ترکیب خلاقانه آنهاست. بچه‌ها عاشق تنوعند و در دوره‌های مختلف زمانی از هرچیزی که به تقویت دنیای ذهنی و تخلیشان منجر شود،‌ استقبال می‌کنند.