می‌خواهند بازی قدیمی را زنده کنند

در مصاحبه‌ای که چندی پیش با شما داشتم، در پاسخ به این سوال که آیا به نظر شما چهره‌های شاخص اصلاح‌طلب در انتخابات حضور می‌یابند یا خیر، پیش‌بینی شما این بود که آنها می‌آیند، اما اکنون اگرچه از سوی وزارت کشور اعلام شده است که 14 درصد از ثبت‌نام‌کنندگان برای انتخابات اصلاح‌طلب هستند، اما چهره‌های شاخص اصلا‌ح‌طلب در میان این 14 درصد وجود ندارد. آیا شرایط به گونه‌ای غیر از آنچه شما تصور می‌کردید رقم خورده است؟

البته من جای آنها نیستم و خودم فکر می‌کنم اگر جای آنها بودم، جدی‌تر وارد میدان می‌شدم. تحلیل و برداشت من در حال حاضر این است که آنها احتمالا طوری عمل کرده‌اند که می‌خواهند هم باشند و هم نباشند. آنها خواسته‌اند به شکلی عمل کنند که قضیه به اصطلاح برایشان برد ـ‌ برد باشد. به نظر من آنها به این تحلیل رسیده‌اند که چون بعد از فتنه 88 در قانع کردن افکار عمومی خیلی کم‌ آوردند، اگر بخواهند با همه توان بیایند، مردم رویکرد خوبی به آنها نخواهند داشت و رای خوبی نمی‌توانند داشته باشند. از طرف دیگر هم اگر اصلا نیایند، از صفحه سیاسی پاک می‌شوند و این موضوع به مصلحتشان نیست. در چنین شرایطی آنها یک سناریوی میانه‌ای را انتخاب کردند و در این سناریو، آدم‌های دانه‌درشتشان را نیاوردند و چهره‌های سفید و غیرمساله دارشان را آوردند و الان هم فکر می‌‌کنند دو اتفاق بیشتر نخواهد افتاد، به طوری که اگر تعدادی از همین افرادی که آمار آنها از سوی وزارت کشور اعلام شده و حدود هفتصد هشتصد نفر هستند توانستند به مجلس راه یابند اینها تبلیغ می‌کنند که ما با وجود این که تمام‌قد نیامدیم، پیروز شدیم. اگر هم موفق نشوند آنها خواهند گفت اینها اصلا به ما ارتباطی نداشتند و ما اصلا نیامده بودیم. بنابراین برای خودشان یک بازی برد ـ‌ برد را طراحی کرده‌اند و البته من فکر می‌کنم در اینجا هم تحلیلشان اشتباه است و ضرر کرده‌اند که تمام قد نیامده‌اند. البته الان نیروها در حال فعالیت هستند و درصد تایید صلاحیت‌‌ها همان طور که اعلام شده بیش از دوره‌های قبل بوده است و احتمالا تعدادی از نیروهایشان هم وارد مجلس خواهند شد، اما این افراد، عموما نیروهایی هستند که ساختار‌شکن نیستند و ما هم بحثمان با اصلاح‌طلبان این بود که شما بیایید با این شرط که مرزتان را با فتنه و سران فتنه روشن کنید و چارچوب قانون اساسی و قوانین موضوعه کشور را بپذیرید.

چهره‌های تندرو و فتنه‌گر جریان اصلاحات، یک امید دیگر هم دارند و آن این که مشارکت در سطح کشور، کمتر از 30 درصد باشد و آنها از قبل هم اعلام کرده‌اند در این حالت ما برنده میدان خواهیم بود که البته ما مطمئن هستیم این خوابشان تعبیر نخواهد شد و حتما انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی، انتخابات دشمن‌شکن و باشکوهی خواهد بود و مردم حضور گسترده پیدا می‌کنند. البته انتخابات مجلس با انتخابات مجلس مقایسه می‌شود و انتخابات ریاست‌جمهوری با انتخابات ریاست‌جمهوری. ما دو مرتبه در انتخابات ریاست‌جمهوری شاهد مشارکت‌های بسیار گسترده بودیم و آنها استثنا هستند. ولی معمولا متوسط حضور مردم در انتخابات بین 60 تا 70 درصد بوده و ما فکر می‌کنیم ان‌شاء‌الله در این دوره هم در سطح کشور، شاهد چنین مشارکتی خواهیم بود.

ما دو تا بحث داریم. بنده باهنر، یک زمانی یک چهره حزبی دارم و در زمانی هم می‌خواهم از موضع حاکمیت صحبت کنم. اختیارات حاکمیتی من مشخص است. من نه عضو شورای نگهبان و نه عضو قوه مجریه هستم. من در مجلس، همچون بقیه نمایندگان، یک سری اختیاراتی دارم و اختیاراتی هم به‌‌خاطر حضور در جایگاه نایب‌رئیسی مجلس دارم.

بنابراین من معتقدم که اصلاح‌طلبان باید حضور داشته باشند و باید تلاش کنیم که هم تنور انتخابات و هم تنور مجلس گرم باشد؛ یعنی این که معتقدم در مجلس هم باید گفتمان‌های مختلفی وجود داشته باشند و با یکدیگر کار کنند، اما شرط آن این است که اصلاح‌طلبان، رقیب ما باشند و نه رقیب نظام و موقعی که رقیب ما شدند طبیعی است که ما از تمام امکاناتمان استفاده می‌کنیم که آنها رای نیاورند، همان طور که آنها هم همین کار را می‌کنند. اصلا رقابت انتخاباتی یعنی همین؛ وقتی که دو نفر رقابت می‌کنند هر کدامشان دو هدف را به طور همزمان دنبال می‌کنند، یکی این که خودش رای بیاورد و یکی این که رقیبش رای نیاورد. بنابراین ما طبیعی است که از موضع حزبی، نه‌تنها با اصلاح‌طلبان بلکه با مستقل‌ها نیز رقابت می‌کنیم، حتی در جاهایی ممکن است با برخی از دوستان اصولگرای خودمان هم که مثلا به فرآیند جبهه متحد تن نداده‌اند رقابت کنیم. رقابت انتخاباتی وجود دارد و بحثی در آن نیست، اما از موضع حاکمیت من بارها و بارها گفته‌ام و الان هم تکرار می‌کنم که حضور افرادی که مثل ما نمی‌اندیشند، اما خودشان را رقیب نظام نمی‌دانند، مفید است و ما از حضور آنها استقبال می‌کنیم، زیرا با حضور آنها هم انتخابات پررنگ‌تر و پرشورتر می‌شود و هم در مجلس نیز مفید هستند. هر چه در مجلس، نگاه‌های متفاوت وجود داشته باشد رشد و بالندگی و عملکرد مجلس بهتر می‌شود و ما این را قبول داریم. اما در همین حال هم اگر کسی خودش را رقیب نظام بداند، تکلیف او با نظام است و نظام تکلیف او را روشن می‌کند.

این که من در نامه‌ام هم آرزو کردم که مهندس موسوی رای نیاورد، به نظرم روشن و طبیعی است. حتی آن زمانی که مهندس موسوی این کارها را نکرده بود و ما قبل از انتخابات با او مذاکره می‌کردیم به او می‌گفتیم اگر شما در چارچوب نظام حرکت می‌کنی، درست است که رقیب ما هستی، اما حزب تو می‌تواند فعال باشد، اما اگر در چارچوب نظام حرکت نکنی و با نظام درگیر ‌شوی تکلیف تو با نظام است و متاسفانه تکلیفش هم به این شکل روشن شد.

موقعی که من از اصولگرایان دفاع می‌کنم و می‌خواهم در انتخابات حضور پیدا کنم مدعی هستم که حضور اصولگرایان در مجلس، بیشتر می‌تواند منافع ملی را تامین کند و بیشتر می‌تواند سرمایه اجتماعی برای نظام ایجاد کند و مثلا بیشتر می‌تواند برای رفاه مردم کار کند و امثالهم، بالاخره ما یک مانیفست و سیاست راهبردی داریم و براساس آن کار می‌کنیم. قطعا ما مانیفست خودمان را به دلایل مختلف بر مانیفست رقیبمان، ارجح می‌دانیم. حتی اگر مساله خودمحوری باشد بازهم ما در تبلیغمان می‌گوییم که این مانیفست، بیشتر می‌تواند منافع ملی، امنیت ملی و ارتقای نظام را تامین کند. بله ما معتقدیم اگر رقیبمان، رای بیاورد نظام ضرر می‌کند و این طبیعی است. اگر این فکر را نمی‌کردیم با او رقابت نمی‌کردیم. بنابراین آن حرفی که من گفته‌ام و نامه‌ای که نوشتم طبیعی است، اما من این مساله را که اگر در مجلس، تک‌گفتمانی حاکم باشد، کشور، نظام و اصولگرایان سود می‌برند، قبول ندارم. ما می‌گوییم گفتمان‌های دیگر هم باید در مجلس حضور داشته باشند و البته بازهم یک چیز را تاکید می‌کنیم و آن این که در ضمن حضور گفتمان‌های مختلف و تضارب افکار، گفتمان ما باید در آنجا پیروز شود و ما برای این هم تلاش می‌کنیم. بنابراین باید این مسائل را کاملا از هم تفکیک کرد.

واژه‌ای که من می‌توانم به کار ببرم این است که ما باید در رفتارمان متعادل باشیم. من در جلسه‌ای که همین چند روز قبل با فعالان سیاسی و انتخاباتی استان‌ها داشتم خدمتشان عرض کردم که ما در صحنه انتخابات باید در رقابت پیروز شویم. اگر ما زمانی به دنبال این باشیم که رقیب ما رد صلاحیت شود ما دیگر از حوزه اخلاق سیاسی و رقابت سالم سیاسی و قواعد فعالیت‌های تشکیلاتی خارج شده‌ایم و پایمان را جای پای حاکمیت گذاشته‌ایم. من معتقدم این رفتارها نباید انجام شود. من یک مثال عینی در این زمینه می‌زنم. در انتخابات مجلس هفتم من از کرمان، کاندیدا بودم و در زمان تایید صلاحیت‌ها،‌ یکی از رقیبان جدی من، عدم احراز خورد. بنده همان روز که شنیدم در نامه‌ای خطاب به حضرت‌ آیت‌الله جنتی توضیح دادم، اگر ایشان تایید صلاحیت شود، پیروزی من را در انتخابات به‌خطر می‌اندازد، ولی با این حال من شهادت می‌دهم که ایشان فرد صالحی است و اگر نماینده شود می‌تواند مثبت باشد، اما مواضع ما با یکدیگر متفاوت است. من خدمت حضرت آیت‌الله جنتی نوشتم که شما حتما به دلایلی ایشان را عدم احراز صلاحیت زده‌اید، ولی اگر شهادت من کافی است من شهادت می‌دهم که ایشان فرد صالحی است و خوب است که تایید صلاحیت شود. الحمدلله آن فرد تایید صلاحیت شد، حالا نمی‌خواهم بگویم که فقط نامه من، علت این تایید صلاحیت بود،‌ ولی بالاخره او تایید شد. من اینها را گفتم تا به اینجا برسم که وقتی او تایید شد کسی نباید از من انتظار داشته باشد حالا که آن فرد تایید صلاحیت شده است من هم باید کاری کنم که او رای بیاورد. ما رقابت می‌کنیم، ولی من به عنوان یک جریان سیاسی نباید تلاش کنم که رقیبم با عدم احراز صلاحیت از میدان، حذف شود.

در مورد نامه‌ای هم که به آن اشاره کردید، بله فلانی تایید شده بود و شورای نگهبان هم او را تایید کرده بود. من حتی معتقد هستم تا زمانی که یک کاندیدا، صالح است اگر کاندیدای رقیب رفت او را به مسائل ضدانقلابی و ضداسلام و امثالهم متهم کرد به اعتقاد من آن فردی که متهم می‌کند باید در مقابل شورای نگهبان جوابگو باشد، چون شورای نگهبان گفته که این آقا صالح است و می‌تواند کاندیدای ریاست‌جمهوری باشد. بعضی‌ها هم چنین حرف‌هایی داشتند و می‌گفتند بعضی از رقبا مثلا حرف‌هایی در مورد مهندس موسوی زدند که با توجه به‌این که او توسط شورای نگهبان تایید صلاحیت شده بود چنین حرف‌هایی نباید در آن زمان در موردش زده می‌شد، اما باز معنا و مفهوم این حرف‌ها این نیست، اگر ما فردی را کاندیدای مورد قبول برای نامزدی یک پست تلقی کنیم، حتما طرفدار این هستیم که او رای بیاورد. من رقیب او هستم و با او مبارزه می‌کنم و کار و تبلیغات می‌کنم تا رقیب او رای بیاورد. اینها نباید با یکدیگر خلط شود، ولی متاسفانه در جاهایی خلط می‌شود و می‌گویند اگر شما او را قبول نداری، چرا آن نامه را نوشتی؟ ظاهرا برخی دوستان اصرار دارند که واقعیت‌های روشن را نبینند و به‌همین قاعده می‌گویند که فلانی دیر موضع گرفت، نگرفت یا کم گرفت و از این حرف‌ها. به اعتقاد من، نهم دی یک حماسه بزرگ بود و سرمایه عظیم اجتماعی برای نظام ایجاد کرد، اما همین الان هم می‌گویم اگر می‌خواستیم 3 روز بعد از انتخابات 88، حماسه 9 دی را برگزار کنیم هرگز به این شکل موفق نمی‌شدیم. یک میوه باید برسد تا چیده شود و باید ثابت می‌شد که کروبی و موسوی، عناصر اصلی فتنه هستند و علیه رقبا، نظام، انقلاب، امام و در نهایت علیه عاشورا، فتنه‌گری می‌کنند. این مراحل طی شد تا 9 دی خلق شد. معتقدم در 9 دی همه ملت ایران شرکت کردند، تمامی ملت با هر گرایش سیاسی، چراکه میوه رسیده بود و حقیقت فتنه برای تمامی ملت روشن شده بود. ملت ایران عاشق اسلام و وطن است و با کسی عهد اخوت نبسته و بر اصول اساسی خود پایبند است.

اجازه بدهید من یک مثالی بزنم. ما همیشه می‌گوییم اگر بخواهیم به یک فرد رشدیافته سیاسی تبدیل شویم باید هم اخلاق پیروزی داشته باشیم و هم اخلاق شکست و ما همیشه این مساله را در جامعه اسلامی مهندسان مطرح می‌کنیم. ما به خودمان و دوستانمان همیشه گوشزد می‌کنیم که اگر بردیم فکر نکنیم که همیشه خواهیم برد و در صورت پیروزی باید به دنبال پاسخی مناسب برای لطف مردم باشیم. اگر هم شکست خوردیم نباید فکر کنیم که دنیا به آخر رسیده است و باید برویم بازی را به هم بزنیم. اشکالی که موسوی و کروبی، بعد از انتخابات کردند این بود که آنقدر از پیروزی خودشان مطمئن بودند که وقتی اعلام شد پیروز نشده‌اند، خواستند بازی را بهم بزنند. آنها حاضر شدند همه چیز را بهم بزنند به این خاطر که توهم خودشان را به کرسی بنشانند.

رهبری داهیانه مقام معظم رهبری امروز نظام را در اوج قرار داده به گونه‌ای که هم اکنون به واقع، ایران اسلامی در موقعیت بدر و خیبر قرار گرفته و آماده فتح سنگرهای جهانی است. ما حتی از همان سال‌های 62 و 63 که در شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی بودیم، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای را واقعا به عنوان یک مرشد و یک مراد قبول داشتیم. شهید باهنر هم در ایام پیش از پیروزی انقلاب بارها خصایل برتر ایشان را برای ما متذکر ‌شدند. چنین اعتقادی را هم در عمل به دست آورده بودیم نه این‌که با شعار و حرف و تبلیغ به آن رسیده باشیم، اما معنای اینها این نیست که اگر چیزی به ذهن آدم رسید آن را اعلام نکند. همین الان مقام معظم رهبری برای تصمیم‌گیری ده‌ها مشاوره می‌گیرند. پشت سر هر تصمیمی که از سوی مقام معظم رهبری اتخاذ می‌شود، کوهی از فعالیت‌های تصمیم‌سازی قرار دارد؛ البته بعد از این‌که همه حرف‌ها را شنیدند آن وقت زیرکی، کیاست، سیاستمداری، اخلاص و کمک‌های غیبی نیز به کمک می‌آید و الحمد‌لله رب‌العالمین، بهترین تصمیمات گرفته می‌شود، اما مقدمه این تصمیمات همان چیزهایی است که اشاره کردم. موقعی که من احساس می‌کنم چنانچه موسوی برنده انتخابات باشد، نظام چالش‌های جدی خواهد داشت، مکلفم به حکم شرع تهدیدها را بگویم و ضرورت برنامه‌ریزی برای بحران‌های آینده را بیان کنم.

متاسفانه برخی دوستان ما در برخوردهای افراطی خود همچنان مصرند ، نامه‌ای که من نوشتم در حمایت از فلانی بوده است. متن این نامه منتشر نشده است، اما اگر روزی مناسب باشد من آن را منتشر می‌‌کنم. متن نامه کاملا گویای این مطلب است که من از انتخاب شدن آقای مهندس موسوی راضی نیستم. این هم نه به خاطر این‌که بگویم نظام کار بدی کرده است، خیر، نظام کار خودش را انجام داده است و زمانی که باید او را تایید می‌کرد،‌ تایید کرد و زمانی هم که در مقابل نظام ایستاد، نظام به وظیفه خودش عمل کرد. نظام در هر زمانی به وظیفه خودش عمل کرده است، اما این هشدارها،‌ نامه‌ها و صحبت‌ها ‌ طبیعی است که بر اساس وظیفه خودمان انجام‌ می‌دهیم. متاسفانه امروز جریان فتنه برای برخی دوستان ما تبدیل به ابزاری شده برای قلع وقمع اصولگرایان و اتهام‌زنی‌های مختلف. البته فعلا بنای پاسخگویی نداریم و در شرایط رقابت انتخاباتی درست و اخلاقی هم نمی‌دانیم، اما حتما روزی برخی حرف‌ها را خواهیم زد.

بنده موضع خودم را در مورد مهندس موسوی،‌ سال‌ها قبل و در دوره دوم تحلیف حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به عنوان رئیس‌جمهور در مجلس دوم بیان کردم. موضع من در آن موقع روشن بود، اما این‌که من به مسوولان نظام و مقام معظم رهبری بگویم که احتمال دارد ایشان ببرد و ما باید برای هر دو حالت برنامه داشته باشیم من فکر نمی‌کنم اشکالی داشته باشد.