پیامدهای سکته مغزی درمان پذیر است

سکته مغزی معمولا ناشی از ایجاد لخته خون در شریان‌های مغزی یا انسداد و گرفتگی عروق مغز است. در نتیجه این بخش از مغز که عروق آن به هر علتی نتوانند خون مورد نیاز مغز را تامین کنند، دیگر قادر به ادامه حیات نخواهد بود.

عوارض ناشی از سکته مغزی با توجه به محل آسیب‌دیدگی مغز متفاوت است. به همین علت بعضی از بیمارانی که دچار سکته مغزی شده‌اند به طور کامل کنترل نیمه راست یا چپ بدنشان را از دست می‌دهند و در عین حال در بعضی از بیماران نیز این آسیب‌دیدگی جزیی است و موجب معلولیت آنها نمی‌شود. اما ممکن است پس از سکته مغزی بعضی از سلول‌های آسیب دیده بتوانند بهبود پیدا کنند، البته به شرطی که‌ این سلول‌ها همچنان زنده باشند و عدم خونرسانی به سلول‌های مغزی آسیب‌دیده موجب مرگ آنها نشده باشد.

علاوه بر این گاهی دیگر قسمت‌های مغز بتدریج انجام وظایفی را که سلول‌های آسیب دیده پیش از ضربه مغزی آنها را انجام می‌دادند، به عهده می‌گیرند.

آسیب ناشی از ضربه مغزی پس از گذشت چند ساعت تا چند روز نمایان شده و به شکل عوارضی دائمی بر جای می‌ماند. یکی از دارو‌هایی که می‌تواند مانع از گسترش لخته ایجاد شده در دیگر شریان‌های مغزی باشد آسپیرین است که پس از سکته مغزی برای اغلب بیماران تجویز می‌شود. گاهی نیز برای این‌که از بزرگ‌تر شدن ابعاد لخته خونی ایجاد شده در عروق مغز جلوگیری شود، بیمار باید برای یک مدت طولانی و به توصیه پزشک معالج، آسپیرین مصرف کند.

البته باید توجه داشت گاهی نیز خونریزی یکی از شریان‌های مغز که به طور ناگهانی پاره می‌شود، سکته مغزی را در پی دارد که در چنین شرایطی مصرف آسپیرین می‌تواند پیامدهای خطرناکی را برای فرد بیمار به همراه داشته باشد.

بنابراین افرادی که دچار سکته مغزی می‌شوند، باید تحت معاینات پزشکی کامل قرار گیرند تا پزشک پس از تشخیص علت اصلی سکته نسبت به تجویز داروی مناسب اقدام کند.

اگرچه پس از گذشت چند هفته از ابتلا به سکته مغزی نشانه‌هایی از بهبودی در فرد بیمار دیده می‌شود و بعد از گذشت چند ماه فرد می‌تواند تا حدودی روال طبیعی زندگی را از سر گیرد، اما حقیقت این است که تا یک سال فرد بهبودی واقعی به دست نمی‌آورد و همچنان مجبور است با پیامد‌ها و عوارض ناشی از بیماری دست و پنجه نرم کند.

فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و کاردرمانی از جمله راهکارهایی است که می‌تواند نقش موثری در تسریع روند بهبودی فرد بیمار داشته باشد.

البته برای این که بیمار توانایی‌ها و مهارت‌هایی را که از این طریق آموخته است از یاد نبرد، لازم است بعد از گذشت یک سال از روند درمان و بهبودی نسبی همچنان به انجام فعالیت‌های جسمانی که جنبه درمانی دارد، ادامه  دهد.

دکتر نوشین محمودیان