بوی بهار می‌رسد

آری، سخن از زادروز خجسته دو نامدار برجسته است، یکی، پیام‌آوری از آسمان و آن دیگری پیشوایی برای راستگویان. یکی بهانه هستی است و آفتابی فروزان در میان عاشقان جمال و آن دیگری لبریز دانش است و ماهی درخشان در میان دوستداران کمال. یکی مومنان را مبشر شد و آن دیگری عالمان را معلم. یکی مشرکان را منذر شد و آن دیگری فقیهان را مدرس. یکی مردمان را از کامل‌ترین دین با خبر کرد و آن دیگری پیروان را به برترین مذهب آگاه نمود. یکی شیشه کفر را شکست و آن دیگری کمر نادانی را خرد ساخت. یکی کنگره کاخ ستم را فروریخت و آن دیگری پایه‌های قصر ریا را درهم شکست. یکی منادی رهایی انسان از بند رقیت گشت و آن دیگری منادی آزادی بشر از دست جهالت. پیام یکی جلوه‌گر معنویت گردید و آموزه‌های آن دیگری تداعی‌کننده انسانیت. یکی جان انسان را فروغی ربانی بخشید و آن دیگری فکر انسان را پرتوی رحمانی. یکی شراره ایمان بر قلب انسان تاباند و آن دیگری نور علم بر ذهن انسان نشاند. یکی به مردمان خداپرستی آموخت، آن دیگری خودپرستی به زیرپاافکندن یاد داد. یکی دل‌خستگان را از اندوه زدود و آن دیگری وارستگان را دل ربود. یکی مردمان را از قفس نفس آزاد نمود، آن دیگری از قفس رهیدگان را دلشاد نمود، یکی پیرو بینش را رسول ناطق شد و آن دیگری اهل دانش را امام صادق.

درود بر واپسین پیامبر و سلام بر ششمین امام، که گره گشای هر بندند و آموزنده هر پند. گمراهان را راه نماینده‌اند و جهانیان را به نیک و بد آگاهاننده، به همه زبانی نام آنان می‌بایست ستود و گوش پندنیوشان آوای آنان را می‌بایست شنود. به راستی، اگر درنگ شود، می‌توان بوی بهشت را استشمام نمود، پس در این فرخنده هنگام بیش از هر چیز مترنم شدن به ترانه مولوی خوش است:

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد ‌

‌ مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد

امیر نعمتی لیمائی / جام جم