نگاهی از جنس زندگی

 سعی من در ساخت فیلم این بوده که روایت داستانی ساده‌ای را به تصویر بکشم و زمانی که مخاطب به دیدن این اثر می‌نشیند خیلی احساس نکند که فقط دارد فیلم می‌بیند. هدف از ساخت این فیلم این بوده که بخشی از زندگی را به تماشاگر عرضه کند. اینها همه شباهت‌هایی است که میان این فیلم و ساخته قبلی من می‌توان برشمرد، ولی از جهت مضمونی که دنبال می‌کند کاملا حس و حالی متفاوت از طلا و مس دارد. جدیدترین فیلم همایون اسعدیان که در بخش سینمای آسیای جشنواره هم حضور دارد تا به امروز بالاترین آرای مردمی‌ را به خود اختصاص داده است. گمان می‌رود که این فیلم بتواند جوایز زیادی را به خود اختصاص دهد. البته این نکته‌ای است که خود کارگردان کاملا با آن مخالفت می‌کند و در پاسخ به چرایی آن دلایل خاص خود را دارد که خیلی هم علاقه‌ای به بیان آن ندارد.

اسعدیان، بوسیدن روی ماه را فیلم بدون حاشیه و در عین حال کم‌بازیگری می‌داند که بخوبی توانسته با مخاطب ارتباط برقرار کند. او در ادامه می‌گوید: «بوسیدن روی ماه، فیلم بسیار آرامی ‌است که خیلی تلاش نمی‌کند مخاطب خود را در فراز و فرودهای زیادی قرار دهد. لحن بسیار ساده‌ای دارد که شاید در نگاه اول توقع بیننده‌ای را که به صرف فیلم‌دیدن به سینما آمده است، برآورده نکند.» بوسیدن روی ماه در ادامه سبک فیلمسازی همایون اسعدیان روایتی از فضای دینی و معنوی را هم به دنبال دارد. این فیلم که براساس طرحی از منوچهرمحمدی، تهیه‌کننده فیلم ساخته شده داستان 2زن مسن است که در همسایگی یکدیگر زندگی می‌کنند و 20 سالی است که در انتظار دیدن فرزندانشان هستند. در فضایی از رقابت فیلم‌هایی که اکثر آنها می‌کوشند تا با انتخاب بازیگرانی گیشه‌پسند و قصه‌هایی شیک و مدرن، خود را به فضای بالای این میدان رقابتی بکشانند بوسیدن روی ماه بر پایه کنش و واکنش‌های 2 شخصت میانسال می‌گذرد که تا اندازه‌ای این فیلم را از باقی آثار متمایز می‌کند.

به هر حال باید منتظر بود و دید که آیا کارگردانی که در هر ساخته خود بدون در نظرگرفتن موارد گیشه‌پسند درصد بالایی از مخاطب را باخود همراه می‌کند این بار و در بوسیدن روی ماه تا چه اندازه مانند قبل موفق خواهد بود؟

شبنم مدنی / جام‌جم