هدیه پیراهن کرویف

حقیقتا این موضوع برای خودم هم جای تعجب دارد، چون بسیاری از بازیکنان مستعد ملی یک پا هستند و حتی مارادونای بزرگ هم یک پا بود. این بستگی به تجربه بازی دارد. من خوش شانس بودم که از روز اول 2 پا بازی می‌کردم و روی این قضیه هم تمرین زیادی داشتم. البته اگر قرار بود پنالتی بزنم با پای راست این کار را انجام می‌دادم.

آن روزها فراموش نشدنی بودند. ما در آن روز فاینورد را 4-2 شکست دادیم و من یکی از بهترین بازی‌هایم را برای تاتنهام انجام دادم. بعد از بازی کرویف گفت درمورد من چیزهای زیادی شنیده بود، اما تا وقتی روبه‌رویم بازی نکرده بود نمی‌دانست من چقدر بازیکن خوبی هستم. البته او برای تعویض پیراهن به داخل رختکن نیامد و ما پیراهن‌ها را در زمین عوض کردیم.

از وقتی 17 ساله بودم همیشه عادت داشتم پیراهنم را داخل شورت ورزشی‌ام بگذارم، اما بعد از مدتی که اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم متوجه شدم اگر عکس این حالت عمل کنم، راحت‌تر بازی می‌کنم ولی در تیم ملی همیشه مربیان اصرارداشتند این کار را نکنم و برایم خیلی عجیب بود. آنها روی این قضیه خیلی سختگیر بودند.

با این گفته شما زیاد موافق نیستم. در سال 1981 ما می‌توانستیم قهرمان شویم و برای کسب 4 جام ‌جنگیدیم، اما در فینال جام حذفی به لیورپول باختیم و حتی به نیمه نهایی جام برندگان جام رسیدیم. معتقدم تعداد زیاد بازی‌ها ما را از پا انداخت به طوری که گاهی مجبور بودیم در 15 روز 7 بازی انجام دهیم که واقعا کشنده بود.

چند بار این موقعیت ایجاد شد. وقتی 21 سالم بود می‌توانستم به کلن بروم، ولی فکر کردم گزینه خوبی نیست. در سال 1984 هم فاصله کمی تا انتقال به ناپولی داشتم اما مشکل آشیل پا پیدا کردم و این اتفاق نیفتاد. در مقاطعی هم با ران اتکینسون برای انتقال به منچستریونایتد و با برایان کلاف برای انتقال به ناتینگهام فارست صحبت کردم. تری نیل مدیر آرسنال هم دوست داشت من در تیمش بازی کنم اما هرگز حاضر نبودم پیراهن آرسنال را بپوشم.

من همیشه دوست داشتم خارج از انگلستان بازی کنم. ولی همان‌طور که گفتم مشکل آشیل اجازه نداد به ناپولی بروم. در تابستان سال 1987 برای این کار مصمم بودم و ژرار هولیه مرا به پاری سن ژرمن دعوت کرد. من حتی برای انتخاب خانه و مدرسه به پاریس رفتم، ولی درآخرین لحظه آرسن ونگر در موناکو سراغم آمد. هیچ‌کس او را نمی‌شناخت ولی فکر می‌کردم این بهترین گزینه برای من است.

من بابت 53 بازی ملی که در انگلستان انجام دادم بسیار راضی‌ام. من زمانی در انگلستان ستاره بودم که در فوتبال جزیره توپ به جای این‌که روی زمین بازی شود بیشتر در هوا بود. من بازیکنی خلاق و تکنیکی بودم ولی این شرایط شانس زیادی به من نمی‌داد. اسوالدو آردیلس هم به من گفته بود: «گلن نمی‌دانم چطور 100 بازی ملی به تو نرسید چون می‌شد یک تیم را با تو هماهنگ کرد.» به نظرم اگر برایان کلاف مربی تیم ملی انگلستان می‌شد ماجرا فرق می‌کرد. من تنها یک بار به عنوان بازیکن پشت مهاجم بازی کردم و در کل 2 گل برای تیم ملی زدم.