داروی جدید درمان چاقی

محققان امیدوارند با ادامه پیشرفت‌ها و تولید این دارو برای انسان بتوان بدون نیاز به جراحی، براحتی از حجم چربی سفید انباشته شده در بدن کاست. در مقایسه با داروهای کاهش وزن رایج که سعی در کنترل اشتها یا جلوگیری از جذب چربی غذاهای مصرفی دارند، این روش بسیار سودمندتر است.

هم‌اکنون در روش‌های درمان چاقی عمدتا تمرکز روی داروهایی است که باعث کاهش اشتها یا افزایش متابولیسم می‌شود، اما به دلیل اثرات جانبی و سموم این داروها، تلاش‌های انجام گرفته تاکنون راه به جایی نبرده است. داروی جدید تولید شده شامل یک عامل هدفیاب و یک پپتید مصنوعی است. عامل اول به پروتئین رگ‌های خونی حمایت‌کننده چربی متصل شده و عامل دوم سبب مرگ سلولی می‌شود. چاقی یکی از عوامل اصلی خطر رشد سرطان است که هم سطح با استعمال دخانیات بوده و هر دوی این عوامل برگشت‌ناپذیرند. معمولا بدن بیماران سرطانی چاق که تحت عمل جراحی، پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی قرار می‌گیرند واکنش بدتری نسبت به این روش‌های درمانی دارند.نام داروی جدیدی که توسط محققان تولید شده، «ادیپوتید» است. طی این تحقیق موش‌هایی که تحت‌درمان با این دارو بودند حدود 30 درصد از وزن بدنشان کاسته شد. این دارو بافت‌های سفید چربی را هدف قرار می‌دهد؛ بافت سفید چربی، نوع ناسالم چربی است که در اطراف شکم و زیر پوست جمع شده و باعث ایجاد بیماری و مرگ و میر می‌شود. بسیاری از داروهای ضدچاقی در مرحله گذار از تولید نمونه آزمایش شده روی موش‌ها و تولید برای انسان‌ها با شکست مواجه می‌شوند؛ شاید به این دلیل که متابولیسم بدن جوندگان و سیستم کنترل اعصاب مرکزی روی اشتها و احساس سیری در آنها با پستاندارانی مانند انسان تفاوت زیادی دارد. برای غلبه بر این مشکل، محققان به دنبال پستانداری بودند تا کاهش وزن و دیگر فرآیندهای طبیعی بدنش تا حد زیادی شبیه به انسان باشد. پس از بررسی‌های لازم، میمون‌های رزوس به عنوان گزینه مناسب انتخاب شدند. مشکلات ناشی از چاقی در این پستاندار مانند سندروم متابولیک که مشخصه آن افزایش مقاومت در برابر انسولین بوده و باعث پیشرفت دیابت نوع 2 و بیماری‌های قلبی ـ عروقی است، شببیه چیزی است که در انسان دیده شده است.

با استفاده از داروی جدید توسط گروهی از میمون‌های رزوس، چربی دور شکم آنها بتدریج و در طول مدت مطالعات حدود 27 درصد کاهش یافت. ضمن این که هیچ گونه اثر جانبی نامطلوبی مانند حالت تهوع یا ایجاد بی‌اشتهایی در میمون‌ها مشاهده نشد. تنها اثر جانبی این دارو روی کلیه‌ها آن هم به شکل جزیی و قابل پیش‌بینی بود.

sciencedaily / مترجم: آتنا حسن‌آبادی