آگاهانه نابازیگر شدم!

او امسال هم با فیلم کاهانی که سومین تجربه مشترکش پس از فیلم‌های «هیچ» و «اسب حیوان نجیبی است» در جشنواره سی‌ام حضور دارد. او سال گذشته هم به دریافت سیمرغ نزدیک شد و حتی تا 2 نامزد نهایی هم پیش رفت، اما نتوانست در نهایت سیمرغ جشنواره را از آن خود کند. «بی‌خود و بی‌جهت» نام فیلم مهرانفر در جشنواره امسال است. بازیگری که با تئاتر شروع کرده است و با تلویزیون به شهرت رسیده است و با سینما توانایی‌های خود را به رخ می‌کشد. مهرانفر از آن دسته از بازیگران بی‌سر و صدای سینماست، وقتی او برای بازی در فیلم درباره الی اصغر فرهادی انتخاب شد، کمتر کسی در سینما او را می‌شناخت و او تنها با توجه به توانایی‌هایش در تئاتر به گروه فرهادی اضافه شده بود، اما بازی روان و بی‌نقصش در این فیلم راه را برای مهرانفر باز کرد. نقش پررنگ‌ترش در فیلم هیچ و البته بازی خوبش در فیلم «عصر روز دهم» توانست او را به عنوان یکی از بازیگران کم‌ادعای سینمای ایران بشناساند و موفقیت او در سریال نوروزی سیروس مقدم یعنی «پایتخت»، او را بیشتر شناساند. او درباره بازی‌اش حرف‌هایی دارد که خواندنی است: من بیشتر سعی می‌کنم حسی عمل کنم، چون خیلی واقعی‌تر است. بستگی به نوع فیلم و حتی نوع پلان دارد. اگر پلان، پلان کوتاهی باشد، سعی می‌کنم آنقدر تمرین کنم که به ناخودآگاهم برود و حسی رفتار کنم، ولی اگر پلان، پلان بلندی باشد و دیالوگ‌های زیادی داشته باشد، سعی می‌کنم آنقدر تمرین داشته باشم که تکنیک به ناخودآگاهم برود. در این لحظه حس براحتی قابل دستیابی می‌شود. باید خودت را به بالاترین درجه اعتماد به نفس برسانی. بعضی کارگردانان به هیچ وجه تکنیک را دوست ندارند و دوست دارند بازیگر فی‌البداهه و غیرمستقیم بازی کند مثل آقای کیارستمی و... ولی بعضی‌ها روش‌شان کاملا تئاتری است. آقای فرهادی سعی می‌کند با تمرین‌هایی خارج از فیلمنامه مستقیم و آگاهانه بازیگر را به سمت یک نابازیگری و بداهه‌پردازی سوق بدهد، شبیه تمرین تئاتر. به نظر من این شکل هنری‌تر است.