نگرانی صهیونیست‌ها از بهار عربی

بیشترین هراس کشورهای غربی از انقلاب مردمی مصر به دلیل جایگاه مهم و موثر این کشور در میان کشورهای عربی و در تمامی منطقه و حتی در جهان به شمار می‌رود. مصر زمان جمال عبدالناصر را اگر برخی از اعراب به فراموشی سپرده باشند، قدرت‌های امپریالیستی آن را فراموش نخواهند کرد. به همین دلیل تلاش‌ها برای منحرف کردن انقلاب‌ها و بازداشتن حرکت در مسیر تامین منافع ملت‌ها و امت اسلامی هنوز از سوی کشورهای غربی متوقف نشده و هرگز متوقف نخواهد شد. اسرائیل که از این انقلاب‌ها و سرنوشت‌ خود در میان ملت‌های به پا خاسته نگرانی بسیاری دارد، از حوادث و رخدادهای جاری در کشورهای عربی به هیچ‌وجه غافل نیست و با دقت این جریان‌ها را دنبال می‌کند. نظام‌های وابسته، اشغال اراضی عربی توسط اسرائیل را آسان کردند و کاری کردند تا این اشغالگری ادامه یابد و رژیم صهیونیستی بتواند برنامه توسعه‌طلبانه خود را در گسترش شهرک‌ها و اماکن صهیونیست‌نشین و بلعیدن زمین‌های اعراب و مسلمانان که همواره ادامه داشته و دارد، با سرعت بیشتری اجرا کند؛ بدون این که مانعی سر راهشان وجود داشته باشد. البته آمریکا نیز بدون هیچ محدودیتی در تمامی زمینه‌ها از رژیم صهیونیستی حمایت کرده و پشت سر این رژیم قرار دارد. آمریکا اطمینان دارد منافعش در خاورمیانه با وجود اسرائیل قدرتمند و اعراب ضعیف و ناتوان ـ‌که قدرت انجام هیچ کاری را ندارند و توان گفتن کلمه «نه» را در برابر سلطه‌طلبان و غاصبان و اشغالگران ندارند ـ تامین خواهد شد.

حضور لیبرمن در کابینه راست‌گرای افراطی نتانیاهو به خاطر اجرای برنامه‌های بلندمدت صهیونیستی بر پایه توسعه‌طلبی، اشغالگری و مبارزه با اراده ملت‌هاست. کسانی که فکر می‌کنند دولت کنونی رژیم صهیونیستی به دنبال سازش و ایجاد دو دولت اسرائیلی و فلسطینی برای پایان دادن به درگیری اعراب و اسرائیل‌اند، سخت در اشتباهند.

اظهارات سران صهیونیستی در این زمینه تنها برای جلب توجه افکار عمومی جهانی و به دست آوردن زمان لازم برای تکمیل کردن برنامه‌های صهیونیستی است. اقداماتی که کابینه نتانیاهو به انجام می‌رساند، صحت این دیدگاه را تایید می‌کند. تداوم شهرک‌سازی بویژه در قدس و سایر بخش‌های کرانه باختری با این سرعت و توسعه‌طلبی سرطانی، غیرممکن بودن تشکیل دولت فلسطینی در این منطقه را آشکار می‌سازد. اسرائیل با شتابزدگی به دنبال ساخت واحدها و شهرک‌های مسکونی بیشتری بوده و هست.

کابینه نتانیاهو که عملیات سازش و مذاکره با تشکیلات خودگردان فلسطین را با ناکامی مواجه ساخت و آن را از میان برداشت، با تداوم شهرک‌سازی به دنبال بقای در قدرت است. احزاب راستگرای افراطی با یکدیگر بر تکمیل پروژه شهرک‌سازی متحد شده و حتی لیبرمن تهدید کرده اگر برنامه شهرک‌سازی متوقف شود، دولت نتانیاهو را سرنگون خواهد کرد. او نه‌تنها تهدید کرد حزبش از کابینه نتانیاهو خارج خواهد شد، بلکه اعلام کرد اعضای حزب لیکود ـ که سرپرستی آن را نتانیاهو بر عهده دارد ـ نیز از کابینه نتانیاهو بیرون خواهند رفت. لیبرمن همچنین به دنبال آن است که بر تشکیلات خودگردان از طریق بلوکه کردن اموال فلسطینیان و مالیات‌های اضافی، فشار وارد کرده و این تشکیلات را با چالش مواجه سازد. او تهدید کرده در صورتی که این دارایی‌ها به تشکیلات خودگردان تحویل داده شود، از کابینه استعفا خواهد کرد.

به نظر می‌رسد لیبرمن شفاف‌تر از نتانیاهو رفتار می‌کند، اما باید گفت هر دو آنها در هدف، اختلافی با هم ندارند. آنها مخالف تاسیس یک دولت مستقل فلسطینی هستند و به دنبال آن بوده تا وطن جایگزینی برای مردم فلسطین در اردن ایجاد کنند. در این میان نتانیاهو با سیاست گام به گام و بهره‌برداری مناسب از زمان رفتار می‌کند، ولی لیبرمن با شتابزدگی به دنبال پیشبرد اهداف صهیونیستی است. روشن است که این اختلاف‌ها زیربنایی نبوده و در جنگ با نوار غزه و لبنان و سایر کشورها همه آنها از یک سیاست تبعیت می‌کنند.