حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
در حاشیه همایش راهکارهای توسعه فرهنگ محیط زیست
در خانه ای که زندگی می کنیم ، رعایت نظافت از شرایط زندگی جمعی است چرا که خود را موظف می دانیم با دست های شسته سر میز غذا حاضر شویم.
بامدادان صورت و دست هایمان را می شوییم ، مسواک می زنیم و هیچ گاه پس مانده ها را روی فرش نمی ریزیم . آداب زندگی در خانواده حکم می کند محیط پیرامونی خود را پاک نگهداریم . با این حال این اراده در کوچه و خیابان حاکم نیست . تفاوت خانه با خیابان و کوچه ، تفاوت خانه با شهر، تفاوت خانه با کشوری که در آن زندگی می کنیم فقط از نظر پهنا و گستردگی است و با این حال هر کدام از ما دو نگاه متفاوت از چاردیوار خانه با خیابان ، شهر و کشور داریم . این پرسش که چرا از دو منظر به پیرامون خود می نگریم ، ریشه در فرهنگ ما ندارد چراکه برای دفاع از خانه یا شهر یا کشور همه تلاش می کنیم تا در مقابل تجاوزگر بایستیم در نتیجه از یک منظر به پدیده تجاوز می نگریم . تفاوت نگاه ما به محیط زیست ناشی از نبود یک آگاهی جمعی است . در این میان رسانه ها بخشی از آگاهی را توسعه می دهند و رادیو، تلویزیون و مطبوعات هرازگاه و به مناسبتی توجه همگان را به محیطزیست برمی انگیزند. گاه حادثه ای نگاه جمعی را به محیطزیست می چرخاند. مثل انفجار یک کارخانه یا ریزش فاضلاب یک واحد تولیدی به رودخانه ای یا غرق کشتی حامل نفت در دریا یا اقیانوسی که می تواند جمعیت همجوار حادثه را به واکنش وادار کند. بی تردید هنگامی می توان به محیطزیست نگاه فراگیر پیدا کرد که حفظ محیط زیست از عوامل مخرب به یک ضرورت اجتماعی تبدیل شود. اگر قوانین راهنمایی و رانندگی ، همگان را به رعایت انضباط وادار می کند، قوانین استوار، با معنا و فراگیری هم نیاز است تا همگان را به رعایت حفظ محیط زیست اجبار دهد. قوانینی که به نهاد یا جمع خاصی محدود نشود. قوانینی که از کارخانه های بزرگ و کوچک ، تولیدکنندگان خرد و کلان و... همه آحاد جامعه را در برگیرد و آنان را به رعایت حفظ محیط زیست علاقه مند سازد. قوانینی که عدم رعایت آن هم جنبه تنبیهی در درون خود داشته باشد و هم وجدان عمومی را در رعایت آن خشنود و راضی سازد. حفظ محیط زیست به یک اراده ملی نیاز دارد. می توان این اراده ملی را با وضع قوانین روشن و اجراپذیر پیاده کرد.
گفت و گو
