برای قهرمانی در جام جهانی شانس نداشتیم

گلن هادل را دوست داشتم. تکنیک خوب و بازی یکسان با دوپا، او را بدل به بازیکنی موثر کرده بود. در آژاکس هم یوهان کرویف ستاره بزرگی بود. یک روز او به تمرین ما آمد و حضورش برای ما که 12 سال بیشتر نداشتیم مهم بود. او مرا به تیم اصلی آژاکس برد در حالی که خیلی‌ها می‌گفتند از نظر بدنی شایسته حضور در ترکیب اصلی نیستم. اولین بار در 11 سالگی شانس داشتم به آژاکس بروم اما والدینم که فکر نمی‌کردند پسرشان بتواند در ترکیب اصلی باشد اجازه ندادند ولی سال بعد با درخواست مجدد باشگاه آژاکس به این تیم رفتم.

نقش من در بازی عوض شد. در آژاکس در هر بازی حداقل 5 موقعیت گل داشتم ولی در اینتر اگر خوش شانس بودم یک موقعیت به من می‌رسید. ولی در آرسنال پشت مهاجم بازی می‌کردم و کمتر اجازه پیدا می‌کردم داخل محوطه جریمه شوم و گل بزنم. در مقاطع مختلف «یان رایت» و «تیری آنری» این کار را انجام می‌دادند و در کارشان هم مسلط بودند.

تیم سال 1988 قهرمان شده بود و بعد از جام جهانی 1990 می‌خواستم شرایط بهتری در تیم ایجاد کنم. من مقابل آلمان و اسکاتلند گل زدم و دوست داشتم بعد از موفقیت با آژاکس در تیم ملی هم نقش مهمی داشته باشم.

این‌طور نبود. او به تیم‌هایی اشاره کرد که من نباید می‌رفتم و البته بارسلونا بین آنها نبود! من همیشه می‌دانستم می‌توانم به یک تیم بزرگ در ایتالیا بروم چون بهترین لیگ را در آن زمان داشت. البته میلان در دسترس نبود چون 3 بازیکن هلندی داشت و یووه و اینتر گزینه‌های دیگر بودند. بازی در اینتر را بیشتر دوست داشتم. آنها قول‌های زیادی به من دادند ولی بعد فهمیدم به همه این قول‌ها را می‌دهند و به آنها عمل نمی‌کنند. قرار بود سیستم تیم را برای من عوض کنند اما این اتفاق تنها یک ماه رخ داد.

پدرم طرفدار «دنیس لاو» بود نه یونایتد و خودم هم «هادل» را دوست داشتم و نه تاتنهام! من همیشه می‌خواستم بعد از ایتالیا به انگلستان بیایم و مدیر برنامه‌هایم دیوید دین مدیر باشگاه آرسنال را می‌شناخت. آنها به او گفته بودند برای تغییر در تیم برنامه‌هایی دارند و قرار است تیم تهاجمی‌تر بازی کند اما با تجربه‌ای که از اینتر داشتم نمی‌خواستم حرفهایشان را باور کنم. با این حال آرسنال هم تیم خوبی بود که جام برندگان جام را برده بود و همیشه با ترکیب تقریبا ثابتی بازی می‌کرد و به نظر تیم باثباتی می‌آمد. البته هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم 11 سال در این تیم بمانم.

قطعا گلی که به آرژانتین در یک چهارم نهایی جام جهانی زدم.گل زدن به آن شیوه در آن مرحله واقعا ارزشمند بود. من گل‌های خوب زیادی زدم اما آن گل معنای دیگری داشت و ما را به جمع 4 تیم نهایی رساند. عکس‌العمل من بعد از آن گل احساسی بود، چون همیشه از 8 سالگی رویای رسیدن به نیمه‌نهایی جام جهانی را داشتم.