حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
در آستانه برگزاری چهارمین دوره لیگ برتر فوتبال
چهارمین دوره رقابت های فوتبال حرفه ای ایران با عنوان لیگ برتر از یکی دو ماه دیگر کلید می خورد.
بنابر اعلام فدراسیون فوتبال این مسابقه های باشگاهی، 23 شهریور ماه آینده
اما پیش بینی ها بر این است که همچون سالها و ادوار گذشته، در آغاز بازی های باشگاهی ایران تاخیرهای زیادی را مشاهده کنیم.
بازی های فشرده تیم ملی طی ماه های آینده به طور قطع مشکلات فراوانی را در برگزاری بازیهای لیگ برتر به وجود می آورد.
این اتفاقات تازگی ندارد و همواره باشگاه های ما با آن دست و پنجه نرم می کنند.
شرایط چهارمین دوره از لیگ برتر کاملا با آنچه در 3 سال گذشته دیده بودیم، متفاوت است. فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ ایران پیش از شروع رقابت های باشگاهی حرفه ای بر این نکته تاکید داشتند که 3 دوره ابتدایی لیگ برتر برای باشگاه های حاضر در این بازیها فرجه خوبی است تا آنها امکانات و شرایط خود را به مرز استانداردهای در نظر گرفته شده برسانند و حالا با گذشت این مهلت تعیین شده، وقت آن رسیده که باشگاه ها خواسته های مسوون برگزاری بازی های حرفه ای را برآورده کنند.
فشارهایی که سازمان لیگ برداشتن ورزشگاه اختصاصی، زمین های تمرینی با امکانات مناسب و... بر تیم های لیگ برتری وارد می کنند، در آخرین دور برگزاری این بازیها کمتر از گذشته نشان داد.
این سازمان در آخرین تذکراتش، مدرک مربیگری را نشانه رفته است. بدین ترتیب سرمربی هر تیمی در لیگ برتر فقط در صورت دارا بودن مدرک A کنفدراسیون فوتبال آسیا حق نشستن روی نیمکت ذخیره ها را دارد.
این دستورالعمل اگرچه با واکنشهایی از سوی مربیان همراه بود، اما همچون دفعات گذشته بافاصله رنگ باخته و شرایط به حالت اول برگشت.
یک مقام بلندپایه سازمان لیگ ایران در این ارتباط می گوید: قرار بر این بود در 3 سال اول اهداف ما تحقق یابد، اما فقط برخی باشگاه ها توانستند خودشان را در شرایط ایده آل قرار دهند.
این کار یک اهرم فشار از سوی مسوولان به تیم های حرفه ای بود تا بستر امکانات حرفه ای را فراهم آورند. بنابر اعلام این منبع مطلع در یکی از بندهای آیین نامه اجرایی سازمان لیگ ایران آمده است چنانچه تیم های حرفه ای نتوانند در مدت زمان تعیین شده امکاناتی را که درخور فوتبال حرفه ای باشد، فراهم کنند به یک رده پایینتر (لیگ آزادگان) سقوط خواهند کرد.
در عین حال بعید به نظر می رسد چنین تهدیدهایی به مرحله عمل برسند. خیلی ها معتقدند میان تمام باشگاه های ایران فقط سفید و سبزپوشان پاس هستند که از امکانات حرفه ای و در حد استاندارد برخوردارند.
در عین حال دبیر اجرایی سازمان لیگ ایران خلاف این عقیده را به اثبات می رساند.
علی کرد، مدعی است تیمی مثل فولاد خوزستان نمونه بارز یک باشگاه تمام عیار حرفه ای است. وی می گوید: این درست است که پاسی ها ورزشگاهی اختصاصی در شهرک اکباتان دارند و امکانات خوبی هم پیرامون این استادیوم مجهز به چشم می خورد، ولی آنها همچنان چند نکته مهم را رعایت نمی کنند.
پاس زمین تمرین ندارد و در همان استادیوم محل برگزاری تمرین می کنند، در حالی که فولاد خوزستان شرایط دیگری دارد.
آنها چند زمین تمرین دارند و در استادیوم اختصاصی که همراه باشگاه استقل اهواز اجاره کرده اند بازیهای خانگی را برگزار می کنند.
شاید تنها ایرادی که به این ادعای دبیر اجرایی سازمان لیگ ایران وارد است به استادیوم تختی شهر اهواز برمی گردد که آبی پوشان استقل هم از همین ورزشگاه استفاده می کنند.
منتقدان بر این باورند که سرخپوشان فود باید هر چه سریعتر در پی ساخت یک ورزشگاه اختصاصی باشند. در عین حال مسعود رضاییان، مدیرعامل باشگاه فولاد در مقام دفاع از انتقاد وارده برآمده و با اشاره به وضعیت مشابه دو باشگاه نامدار شهر میلان می گوید: آ.ث میلان و اینتر هم چنین وضعیتی دارند.
آیا باید بگوییم این دو تیم بزرگ اروپا حرفه ای نیستند؛
آنها ورزشگاه جوزپه مه آتزا (سن سیرو) را از شهرداری شهر میلان اجاره کرده اند و اتحادیه فوتبال اروپا هم هیچ اعتراضی ندارد.
به گفته آگاهان اوضاع تیم های لیگ برتری نسبت به سالهای نخستین فوتبال حرفه ای بهتر شده است و حتی بازیکنان نیز حالا در مواجهه با مقررات اعتراض کمتری دارند، هر چند هنوز بندهای دست و پاگیر و عجیب و غریبی در آیین نامه به چشم می آید.
بحث امکانات حرفه ای پیش از شروع چهارمین دوره بازیهای لیگ برتر می تواند بار دیگر همه نگاهها را به سمت دو باشگاه پرطرفدار پایتخت جلب می کند.
براستی استقلال و پرسپولیس در این مدت چه کرده اند. هر دو تیم بازیهایشان را در ورزشگاه آزادی تهران برگزار می کنند، اما آیا دیگر موارد و نکات مورد نظر فدراسیون فوتبال به وسیله سرخابی ها رعایت شده است؛
اواخر فصل گذشته لیگ برتر، پرسپولیس حتی زمین برای تمرین کردن نداشت و شاید شرایط رقیب سنتی اندکی بهتر از سرخپوشان بوده است.
مقامی بلندپایه در فدراسیون فوتبال در این ارتباط خاطرنشان می کند که پرسپولیس و استقل زمین هایی را برای مدت 25 سال اجاره کردند که به صورت اجاره به شرط تملیک است، یعنی پس از این مدت زمین ها به نام دو باشگاه ثبت خواهد شد، پس آنها چندان با شرایط حرفه ای بیگانه نیستند.
پیکانی ها هم شرایط مشابهی با پاس دارند. این تیم متمول هنوز زمین تفکیک شده ای برای تمرین کردن ندارد و در همان استادیوم جمع و جور پیکان شهر هر روز تمرین می کند.
درعوض سفیدپوشان ایران خودرو امکانات جانبی خوبی دارند. شموشک و پگاه را فقط می توان با دو تیم شیرازی مقایسه کرد.
به عقیده سازمان لیگ ایران، این 4 تیم هنوز نتوانسته اند نیمی از خواسته های مسوون را برآورده کنند. شاید کمبود امکانات این زمین های بظاهر کوچک، چندان به چشم نیاید، اما این که سپاهان اصفهان که بودجه ای به مراتب بیشتر از دیگر تیمها دارد گوشه ای از استانداردهای حرفه ای را دراختیار ندارد، جای سوال دارد.
این تیم در زمین آرارات اصفهان تمرین می کند و تربیت بدنی استان هم به دنبال درخواست های مکرر، ورزشگاه نیمه کاره نقش جهان را در اختیار زردپوشان قرار داده است.
کاظمی، رئیس سازمان لیگ ایران امیدوار است پیشرفت های سخت افزاری لیگ هم بمانند نرم افزاری باشد و در چهارمین دوره شاهد پویایی فوتبال باشگاهی در ایران باشیم.
هر چند این پیشرفت ها در زمینه فوتبال کاملا محسوس است. مشکلاتی که پشت پرده فوتبال ایران وجود دارد به طور قطع برنامه ها را طبق روال عادی پیش نمی برد.
شاید مهمترین مساله بر سر سختگیری نکردن سازمان لیگ نسبت به تیمها و کمرنگ شدن قدرت این نهاد است. در همه جای دنیا و حتی براساس اساسنامه سازمان لیگ ایران، دبیر فدراسیون باید مسوولیت آن را به عهده بگیرد، اما از بدو ورود دادکان به فدراسیون فوتبال، این مهم تغییر یافت و حالا شخص رئیس فدراسیون فوتبال همه قدرت را دراختیار خودش دارد.
او حتی نمی خواهد فعالیتهای سازمان لیگ را از فدراسیون فوتبال جدا کند.
علی رضایی 
گفت و گو
