شاخص‌هایی مطمئن تر برای ایجاد اشتغال

اما بدیهی است حواله دادن آماری در این سطح به سامانه ملی یارانه‌ای توسط استانداری‌ها نمی‌تواند علامت سوال‌های بی‌شماری را که در ذهن بسیاری از مخاطبان این سخنان نقش بسته است پاک کند. سوالاتی از این قبیل که، به فرض صحت این رقم،‌ چه میزان سرمایه‌گذاری برای ایجاد این یک میلیون شغل انجام شده است؟ اگر چنین پتانسیلی در کشور وجود دارد چرا سال‌های قبل از آن استفاده نشده است؟ آیا خانواده‌هایی که فرزندان بیکار دارند، این میزان اشتغال را احساس می‌کنند؟

تردیدی نیست که کاهش نرخ بیکاری و ایجاد اشتغال یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های دولت به‌شمار رفته و دولت‌های نهم و دهم در چند سال گذشته نشان داده‌اند که برای تحقق این هدف، از هیچ اقدامی فروگذار نمی‌کنند. افزایش قابل توجه هزینه‌های عمرانی دولت، توسعه بی‌وقفه بخش مسکن در حوزه‌های شهری و روستایی و ایجاد چند سامانه مهم برای ساماندهی و مدیریت بر تقاضای کار از جمله مهم‌ترین اقدامات دولت برای تحقق این هدف به‌شمار می‌رود. اما همه این اقدامات باعث نمی‌شود آماری که با واقعیت‌های اقتصادی کشور فاصله‌ای محسوس دارد، برای مخاطبان باورپذیر شود. هدفمندی یارانه‌ها که از زمستان سال گذشته آغاز شده، در نیمه نخست امسال آثار خود را بتدریج نمایان کرده است.

در این دوره با وجود آثار بسیار مثبتی که هدفمندسازی یارانه‌ها بر افزایش بهره‌وری بخش تولید و بهینه‌سازی مصرف حامل‌های انرژی بر جای گذاشت، برخی از واحدهای تولیدی به دلیل عدم حمایت بموقع و مناسب از سوی دولت، با مشکلات عدیده‌ای مواجه شده و حتی تعدادی از آنها ناچار به تعدیل نیرو نیز شدند.

مسلما این رویدادها نیز باید در محاسبه اشتغال امسال لحاظ شده باشد. اسفند سال گذشته زمانی که دولت وعده ایجاد 5/ 2 میلیون شغل در سال 90 را مطرح کرد، تقریبا تمام کارشناسان خارج از دولت، متفق‌القول تحقق این وعده را محال یا بسیار دشوار دانستند، اما اگر آن گونه که آقای شیخ‌الاسلامی گفته‌اند در نیمه نخست امسال یک میلیون شغل در کشور ایجاد شده باشد، مطمئن باشید در پایان امسال آمار ایجاد 5/ 2 میلیون شغل که هیچ حتی بیشتر از آن هم به مردم ارائه می‌شود. باور ندارید؟

حمید اسدی / دبیر گروه اقتصاد