همسرم را به خاطر دخترم کشتم

نمی‌دانم. مقاومت می‌کرد. شاید به این خاطر که تنها می‌شد و خانواده‌اش او را حمایت نمی‌کرد.

زنم به حرفم گوش نمی‌کرد. به بچه خوب رسیدگی نمی‌کرد. مرتب با من دعوا می‌کرد و می‌گفت از این‌که بچه‌دار شده اصلا خوشحال نیست، اما من دخترمان را خیلی دوست داشتم.

چه مشکلی؟ نه این‌طور نیست. او بیشتر به خودش اهمیت می‌داد و برایش مهم نبود چه بلایی سر من و بچه می‌آید.

می‌گفت نمی‌تواند بچه را تحمل کند و  چندبار به من گفت بالاخره بچه را می‌کشد. او همیشه دخترمان را کتک می‌زد.

او زن خوشگذرانی بود، فقط به خودش فکر می‌کرد. مرا خسته کرده‌ بود. دیگر این زندگی فایده‌ای نداشت. باید به آن پایان می‌دادم.

بله، آنها می‌دانستند چه مشکلاتی داریم و می‌دانستند دخترشان سازگار نیست. چند بار هم با او صحبت کرده‌ بودند. می‌دانستند مشکل ما حل شدنی نیست.

من هم قصد کشتن‌اش را نداشتم، حتی وقتی دعوا کردیم از خانه بیرون رفتم تا آرام شوم و دست به کاری نزنم که پشیمانی به بار بیاورد، اما وقتی برگشتم و دیدم چه اتفاقی افتاده دیگر نتوانستم تحمل کنم.

فایده‌ای نداشت. کار خودش را می‌کرد. برای این‌که با زنم درگیر نشوم از خانه بیرون رفتم و چند دقیقه‌ای در خیابان راه رفتم تا آرام شوم.

وقتی به خانه برگشتم، دیدم دخترم هنوز گریه می‌کند. معلوم بود زنم دوباره او را کتک زده بود‌. دیگر نتوانستم تحمل کنم. کنترل خودم را از دست دادم و به سمت همسرم حمله ‌کردم.

دم ‌دستم چکش بود. برداشتم و به سرش کوبیدم. خون ‌همه ‌جا را گرفت و زنم روی زمین افتاد. نمی‌دانستم چه کار باید بکنم.

جیغ می‌کشید و گریه می‌کرد. دستپاچه شده بودم و نمی‌دانستم باید چه خاکی بر سرم بریزم. جسد را داخل ملحفه‌ای پیچیدم و داخل کمد گذاشتم. بعد دخترم را آرام کردم و شب را هر دو در خانه ماندیم. فردای آن روز دخترم را به خانه مادرم بردم.

چرا خیلی مشکوک شده‌ بود. گفت داخل کمد چیست. من هم گفتم قصاب هستم و چند کیلو گوشت فاسد داشتم باید آنها را معدوم کنم. به همین خاطر هم آنها را داخل کمد گذاشتم تا در بیابان بسوزانم.

وقتی به محل رسیدیم کمد را پایین آوردم. مرد راننده آنقدر ترسیده ‌بود که نمی‌توانست کاری بکند. سریع سوار ماشین شد و فرار کرد. حتی کرایه‌اش را هم نگرفت.

باخودم برده ‌بودم. وقتی کمد را پیاده‌ کردم بنزین را روی آن ریختم و آتش زدم.

2 شب که گذشت عذاب وجدان سراغم آمد. به طرف کلانتری راه افتادم. وارد کلانتری که شدم حالم بد شد.

خودم گفتم. وارد کلانتری که شدم و حالم دگرگون شد به پلیس گفتم زنم را کشتم و جسدش را سوزاندم.

اوایل همسرم راضی نمی‌شد، اما مدتی بود که درخواست طلاق داده ‌بودیم و قرار بود از هم جدا شویم. داشتم مهریه زنم را درست می‌کردم تا برای طلاق مشکلی وجود نداشته باشد.

مگر می‌شود باعث مرگ کسی باشی و پشیمان نشوی، آن هم زن خودت. خیلی پشیمان هستم. اصلا نمی‌دانم باید چه‌ کار کنم تا بار این عذاب از روی دوشم برداشته‌ شود. هر شب خواب زنم را می‌بینم، خواب آن لحظه‌ای که زنم را کشتم می‌بینم و با داد و فریاد از خواب می‌پرم. می‌دانم از این به بعد روزگارم همین است.

مرجان لقایی