تاجگذاری والنسیا بر ویرانه های رئال

غرق شدن رئال مادرید، قهرمانی های به یاد ماندنی والنسیا در لالیگا و اروپا و در نهایت احیای بارسلونا، لحظاتی جذاب و پرهیجان برای فصل 2003 -2004 فوتبال اسپانیا رقم زد.

کد خبر: ۴۱۸۱۴

رقابت قهرمانی در سراسر فصل دو نگاه متضاد به فوتبال را در برابر یکدیگر قرار داد ؛ یکی براساس بهترین ستارگان دنیا و دیگری ، گروهی مجرب که از بازیکنانی در خدمت تیم شکل یافته بود.
پیروزی آسان والنسیا به لطف ثبات آهنگ پرشتاب این تیم به دست آمد و رئال در روزهای پایانی برابر این رقیب بی رحم به زانو درآمد.
پس از انتقال خبرساز دیویدبکهام ، در تیم رئال بیشتر صحبت از بازاریابی ، چهره جهانی تیم و گسترش آن بود تا بازیکنان ، تاکتیک و نتایج آن . در آن سو، والنسیا تنها روی مسائل درون زمین تمرکز داشت و فوتبالی منظم و سازماندهی شده به تصویر کشید که تیمهای نادری توان رقابت با آن را داشتند.
رئال در نیم فصل اول ، سرمست از پیروزی برابر تیمهای کوچک بود و با اتکا به تمام کنندگی ویرانگر رونالدو در راس تیم و مهارهای فوق العاده ایکرکاسیاس در انتهای دیگر زمین ، همچنان در کورس قهرمانی باقی ماند ؛ ولی سفیدپوشان مادریدی در دیدارهای نزدیک با تیمی نامتناسب و حفره های دفاعی آن درمانده به نظر می رسیدند.
وابستگی بیش از حد به ستارگانی که گالاکتیکو (کهکشانی) نامیده می شدند مانند حبابی بود که برابر حریفانی بظاهر حقیرتر ترکید.
بکهام تنها یکی از ستارگانی بود که شهرتش پس از پایان ناامیدکننده رئال خدشه دار شد. پس از شروعی خوب که او بیشتر به دلیل آمادگی اش و همچنین بازی در نقش جدید هافبک دفاعی تحسین شد تا توانایی های فردی اش بکهام سقوطی دردناک داشت.
کارایی هافبک انگلیسی با خبرهایی که از زندگی شخصی اش در همه جا پیچید، کاهش یافت و تلاش او برای جبران ناآمادگی اش با خشونت ، با اخراج او در بازی ماقبل پایانی به دلیل توهین به کمک داور نمود پیدا کرد.
رونالدو گرفتار آسیب دیدگی های بی شمار شد، رائول تنها به سایه ای از یک مهاجم نیمه جان تبدیل شده بود که در نیم فصل دوم ، در گلزنی ناکام بود و زیدان بازیکنی تمام شده به نظر می رسید.
مصیبت های رئال با اوجگیری بارسلونا، دشمن قدیمی که درخشان ترین بازیکن فصل را نیز در ترکیب خود می دید تکمیل شد.
رونالدینیو، با چهره همیشه خندانش نمایشی از فوتبال یکنفره در ورزشگاه های اسپانیا به راه انداخت و با مهارت خیره کننده اش بر توپ ، حریفان را هیپنوتیز کرد.
بارسا با آمدن ادگار داویدز در میانه فصل و ژاوی هرناندز که به فرم ایده آل بازگشته بود کنار هنر مرد برزیلی به سوی دروازه های خوشبختی حرکت کرد.
17 بازی بدون شکست بارسا را به جای رئال مادرید در مکان دوم قرار داد تا فصل آینده بتواند در لیگ قهرمانان به میدان برود.
درست مانند لیگ برتر که رقابت تنها میان 3 تیم بالای جدول در جریان بود، والنسیا، بارسا، رئال مادرید و لاکرونیا هرگز از سوی تیمهای پایین تر تهدید نشدند؛ ولی این موجب نمی شود که از عنوان پنجمی آتلتیکو بیلبائو چشم پوشی کنیم ، پایانی که به این تیم اجازه داد پس از 6 سال به رقابت های اروپایی بازگردد.
مردان ارنستو وال ورده با وفاداری به سیاست استفاده از بازیکنان باسکی توانستند به این موفقیت دست یابند.