اندیشه امام همچنان زنده و پویا در حال پیشروی است

در سال 1345 از تعقیب ساواک گریخت و مخفیانه به عراق مهاجرت کرد و بار دیگر به محضر امام پیوست و به تکمیل تحصیلات حوزوی پرداخت و خارج از فقه و اصول خود را از محضر امام خمینی، آیت‌الله خویی و آیت‌الله سیدمحمدباقر صدر بهره گرفت.

بعد از پیروزی انقلاب به عنوان یکی از اعضای اصلی دفتر امام به انجام امور محوله از سوی حضرت امام مشغول و مدیریت امور مالی و وجوه شرعیه مربوط به امام را برعهده داشت و علاوه بر آن مسولیت امور ارزی امام و مسولیت‌بخشی از گزارش‌ها و نامه‌های مربوط به امام را تا پایان عمر شریفشان عهده‌دار بود.

وی که در حال حاضر مسوولیت نمایندگی مقام معظم رهبری در بنیاد شهید و امور ایثارگران را برعهده دارد، در آستانه سالگرد ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی در گفت‌وگویی با «جام‌جم» گوشه‌هایی از ابعاد شخصیتی حضرت امام خمینی(ره) را تشریح کرده است:

در سال‌های اولیه نهضت عمده فعالیت‌ها، ناظر به نفی رژیم ستمشاهی و دفاع از اسلام و استقلال کشور بود تا آن که در نجف اشرف حضرت امام در درس فقه، مساله حکومت اسلامی را مطرح کردند و نهضت امام به مرحله جدیدی وارد شد.

البته حضرت امام از حدود 2 دهه قبل از آن در کتاب کشف الاسرار به اجمال این مساله را مورد اشاره قرار داده بودند و از آغاز نهضت هم ادبیاتی که در مقابله با رژیم و دفاع از اسلام و کشور اسلامی به کار می‌بردند از موضع و خاستگاه ولایت فقیه بود، اما طرح استدلالی آن را در سال 1349 در نجف مورد بحث قرار دادند.

طبیعی بود ایده حکومت اسلامی و ولایت فقیه مساله جدیدی نبود و در طول تاریخ تشیع مطرح بوده و اگر بسیاری از فقها به آن نپرداخته بودند، عمدتا به دلیل نبودن زمینه و عدم امکان تحقق حکومت اسلامی در دوره‌های مختلف بوده است. حضرت امام هم وقتی این مساله را مطرح کردند کاملا به زمینه‌سازی برای تحقق آن توجه داشتند.

با توجه به همین نکته مهم بود که حضرت امام، مرحله به مرحله به موازات نفی سلطه طاغوت و پشتوانه‌های آن یعنی آمریکا و اسرائیل و دیگر ابرقدرت‌های مستکبر، نظریه متعالی و بی‌بدیل ولایت فقیه و حکومت اسلامی و پایه‌های اصلی آن همانند عدم جدایی دین از سیاست را ابتدا در شاگردان خود و لایه به لایه در جامعه ترویج و جاانداختند تا جایی که به یاد دارم در اوایل انقلاب یکی از نویسندگان معروف مصری در مقاله‌ای نوشته بود که معلوم نیست مردم ایران شعارهای خمینی را فریاد می‌زنند یا خمینی سخن مردم را تکرار می‌کند!

وقتی از امام می‌گوییم یعنی از اسلام می‌گوییم، چرا که امام چیزی جز اسلام را نمی‌خواست و از همان اول نهضت می‌گفت ما چیزی جز قال الباقر(ع) و قال الصادق(ع) نداریم. بر این اساس امام هدفی جز اجرای اسلام نداشت و هدف اسلام هم سعادت دنیا و آخرت انسان‌هاست و در تحقق حقیقت اسلام در جامعه هیچ‌گونه منفعت و مصلحتی جز منفعت و مصلحت مردم منظور نشده است. امام برای سعادت مردم در سایه دین حق جان خود را بر کف گرفت و پیشاپیش همه حرکت می‌کرد.

وقتی مردم دیدند امام از آن رهبران غیرالهی نیست که خود می‌نشیند و به دیگران می‌گویند بروید بلکه خودش جلوتر از همه با تحمل هرگونه سختی و خطر به پیش می‌تازد و مردم را فرا می‌خواند که بیایید؛ یکپارچه دنبال او حرکت کردند و بزرگ‌ترین انقلاب مردمی و الهی را در تاریخ رقم زدند.

حضرت امام نه فقط شاه را از اریکه قدرت به زیر کشید که خاندان پهلوی و بالاتر از آن رژیم شاهنشاهی را ریشه‌کن کرد و فراتر از آن، همه معادلات جهان را برهم زد و زیربنای کاخ‌های استکباری و ابرقدرت‌ها را به لرزه درآورد و مسیر تاریخ جهان را دگرگون ساخت. هر چند امام از نظر فیزیکی و جسمی از دنیا رفت، اما اندیشه و خط امام همچنان و با سرعت روزافزون، زنده و پویا در حال پیشروی است و دوست و دشمن اذعان دارند که قدرت‌ها و ابرقدرت‌های استعماری در طول 3 دهه گذشته، پیوسته در حال افول بوده و اسلام و بیداری اسلامی و گرایش به دین در حال صعود و قدرت گرفتن روزافزون است.

اگر یک لحظه بتوانیم فقط 30 سال پیش را در ترکیه، عراق، لبنان، فلسطین و حتی کشورهای آمریکای لاتین تا کشورهایی که با قیام‌های اخیر دگرگون یا در حال دگرگونی است تصور کنیم، و ناگهان امروز را مشاهده کنیم جلوه‌ای از این صعود و آن افول را به طور واضح لمس می‌کنیم.همه این تحولات تحت‌تاثیر مستقیم و غیرمستقیم انقلابی است که امام، برگرفته از اسلام ناب و همراهی عاشقانه ملت بزرگ ایران به پیروزی رساند، اما رمز همه موفقیت‌ها و نقش‌آفرینی امام را باید در تقوا، اخلاص، تکلیف‌گرایی و عبودیت خالص ایشان در پیشگاه خداوند جستجو کرد.

حضرت امام ضمن اطمینان به پیروزی حق و باور به حقانیت راهی که در پیش گرفته بود، براساس آیات قرآن و سنت‌های دیرین کاملا همه فتنه‌ها، کارشکنی‌ها و از جمله جنگ تحمیلی را پیش‌بینی کرده بود؛ تشکیل سپاه، بازسازی ارتش و جلوگیری از فروپاشی آن، تشکیل جهاد، بنیاد شهید و... چند ماه پیش از وقوع جنگ تحمیلی، همگی از تدبیر امام برای برخورد همین فتنه‌انگیزی‌ها و جنگ‌افروزی‌های دشمن نشان داشت و با شروع جنگ نیز که در واقع جنگ جهانی سوم بود هر چند به ظاهر جنگ صدام علیه ایران بود، لیکن همه ابرقدرت‌ها پشت‌سر صدام بودند.

از میگ روسی تا سوپراتاندارد و میراژ فرانسوی از چیفتن انگلیسی تا آواکس آمریکایی و از دلارهای نفتی عموم کشورهای وابسته منطقه تا سلاح‌های شیمیایی غربی و... در یک‌سو و جمهوری اسلامی تازه انقلاب کرده که سخت‌ترین شرایط مدیریت اداری، اقتصادی، نظامی و... را تجربه می‌کرد غریبانه در سوی دیگر قرار گرفته بود. اما این نقش معجزه‌آسای امام بود که با الهام از مکتب عاشورا و اسلام ناب و ساختن و پرداختن ملتی مقاوم و شهادت‌طلب، توانست همه جهان استکبار را در این جنگ ناکام کند و این تهدید بزرگ را به فرصتی بزرگ برای بقا و دوام نظام نو پا تبدیل سازد.

امام هرگز هیچ نسبت و انتسابی را بر تکلیف شرعی ترجیح نمی‌داد و هیچ‌گونه امتیازی را برای وابستگان خود، خارج از مدار شرع پذیرا نبود. در نجف اشرف همان شهریه‌ای را به حاج آقا مصطفی می‌داد که به دیگر طلاب مشابه ایشان پرداخت می‌کرد. وقتی تنها فرزند ذکور و یادگار همین حاج آقا مصطفی که به تعبیر امام میوه دل و روشنی دیده آن حضرت بود در فتنه بنی‌صدر داخل شده بود، دستور جلب او و حتی زدن او را در صورت مقاومت صادر کرد.

با همه شایستگی‌هایی که حاج احمد آقا داشت هرگز اجازه تصدی مسوولیت رسمی به او نداد. دخترشان خانم زهرا مصطفوی که به چین دعوت شده بود، امام به او فرموده بود من خواهش می‌کنم به این سفر نروید. حتی یکی از اعضای ارشد دفتر وقتی برای سفر عمره خداحافظی می‌کرد، امام فرمود من کیف نمی‌کنم شماها که نزدیک من هستید به این سفرها بروید! بنابراین حضرت امام نه تنها امتیازی برای نزدیکان خود قائل نبود، که برعکس آنها را حتی از برخورداری از آنچه دیگران برخوردار بودند، منع می‌کرد.

جاذبه و دافعه امام نیز همچون دیگر ویژگی‌های ایشان برگرفته از قرآن و عترت بود: «اشداء علی الکفار رحماء بینهم» در برابر ظلم و ظالم، مستکبر و مستعمر، کفر و نفاق توفنده و کوبنده بود. خطاب‌های امام به شاه در اوج قدرت شاه، تهاجم علیه آمریکا و اسرائیل و کلیت غرب و صلابت و شجاعت بی‌نظیر او نسبت به دشمنان بر هیچ‌کس پوشیده نیست. اینجانب از نزدیک صلابت فوق‌تصور امام در برابر رئیس دستگاه دیپلماسی ابرقدرت شرق یعنی وزیر خارجه شوروی سابق که پاسخ گورباچف به نامه امام را ارائه می‌‌کرد، شاهد بودم که خود داستان مفصلی دارد. اما همین امام در برابر فرزند خردسال یک شهید تحمل شنیدن گریه او را نداشت و شاهد بودم تا آن کودک را در بغل نگرفت و با بوسیدن و نوازش او را خندان نکرد، آرام نگرفت.

از یک‌سو حکم قتل سلمان رشدی را صادر می‌کرد و با کسی که اوشین را در رادیو الگو معرفی کرده بود، برخورد می کرد و آن‌گاه که جبهه ملی به حکم قصاص تعریض کرد آن‌گونه سخت و غیرتمندانه از ارزش‌های دینی دفاع کرد و زمانی که در برابر رزمنده یا خانواده شهید قرار می‌گرفت ابراز حقارت می‌کرد و در ارتباط با رزمندگان نوشت «بر دست و بازوی شما بوسه می‌زنم و بر این بوسه افتخار می‌کنم.»