راه طولانی ستاره ولزی به سوی موفقیت

بازی‌های فوق‌العاده و پرشتاب و محکم بیل 22 ساله سبب شد وی چندی پیش از سوی اتحادیه فوتبالیست‌های حرفه‌ای انگلیس (P.F.A) به عنوان بازیکن برتر سال لیگ این کشور گزینش شود و حالا به اعتقاد خیلی‌ها کلاس کار او بسیار بالاتر از تاتنهام و سزاوار تیمی معتبرتر از این باشگاه لندنی است که هرچند بعد از پیوستن هری ردنپ به این باشگاه ارتقای درجه چشمگیری یافته اما باز هم به جمع 20 باشگاه برتر اروپا تعلق ندارد. با این همه خود بیل که در بازی با بلکپول دچار آسیب‌دیدگی از ناحیه زانو شد تا ادامه فصل را از دست بدهد، اصرار دارد که در تاتنهام بماند و حرفی از پیوستن به سایر تیم‌ها نمی‌زند.

بیل در اواخر بهار 2011 به جای صحبت درباره تیم آینده‌اش و این‌که قصد بعدی‌اش کجاست، ترجیح می‌دهد از گذشته خود و پیشرفت‌هایی بگوید که وی را به نقطه کنونی کشانده است. او می‌گوید: «نه این‌که فکر کنید همیشه همین‌قدر خوب و موفق بوده‌ام که حالا هستم. برعکس وقتی نوجوان بودم و به مدرسه می‌رفتم والدینم دائما با حرف‌هایشان به من روحیه می‌دادند و تاکید می‌کردند که من از آنچه خودم تصور می‌کنم، بسیار بهترم و توصیه‌شان این بود که خودباوری‌ام را افزایش بدهم.

همین حالا نیز بخشی از همان احساس و دید را دارم و باورم این است که آنقدر خوب و قوی نیستم که مردم می‌پندارند و به زبان می‌‌آورند.»

شاید همین گونه اندیشیدن و نگاهی از همین دست به موضوع باشد که باعث پیشرفت دائمی بیل شده، زیرا او برای این‌که تبدیل به چیزی بشود که در اظهارات سایرین توصیف شده، پیوسته باید بر کار و تلاش خود بیفزاید.

باز به حرف‌های خود بیل رجوع می‌کنیم که می‌گوید: «برای این که به سطح، کلاس و روالی برسم که با تعریف و تمجیدها از خودم همخوانی داشته باشد، هر روز بیش از گذشته کار و کوشش می‌کنم. وقتی تازه به تاتنهام پیوسته بودم،‌ از این که گاه روی نیمکت نشانده می‌شوم و از من استقبال نمی‌کنند، ‌عصبانی می‌شدم و رنج می‌بردم. با این حال در همان زمان نیز اطمینان داشتم که هر موقع به من میدان داده شود، همانی خواهم بود که باید باشم و نیازهای فنی تیم را برآورده خواهم کرد و در این زمینه شکی نداشتم.

گاهی پیش می‌آمد که آسیب می‌دیدم و این مساله بازگشت مرا به ترکیب تیم دشوارتر می‌ساخت و این نیز نوعی زجر برایم بود. سرانجام روزی مشکلاتم حل شد و طوری بازی و انجام وظیفه کردم که حریفان غافلگیر شدند. معلوم بود که به آنچه می‌خواستم، رسیده‌ام و اوضاع همانی است که هدف گرفته‌ام. هر روز بیشتر در تیم به بازی گرفته می‌شدم و فقط نیمکت‌نشینی را تجربه نمی‌کردم و کارم به تمرین صرف کم حاصل منحصر نمی‌شد. اولین بازی‌های پیاپی من برای تاتنهام همه را قانع کرد که حق و سهم من در تیم بیش از آن است که تا آن زمان به من ارزانی شده بود. همسو با آن اعتماد به نفس من نیز بیشتر شد و بدیهی است که با انجام هر مسابقه رسمی کارایی‌تان بیشتر می‌شود و اثرگذاری هر بازی به اندازه 50 جلسه تمرینی است.»

با این همه و در کمترین فاصله تا پایان فصل جاری بیل متذکر می‌شود که هر دستاورد تاتنهام در سال‌های اخیر و بخصوص دو فصلی که هری ردنپ اداره امور را در وایت‌هارت‌لین در دست داشت، به جای این که فقط محصول درخشش تک ستاره‌هایی مثل او و یا جرمن دفو و پیتر کراوچ و لوکا مودریچ باشد، نتیجه کار تیمی و تلاش مشترکی است که تمامی اعضای تیم داشت و همگی دست به دست هم داده‌اند تا تاتنهام دیگر یک نیروی درجه دوم در لندن نباشد.

بیل از جمله بازیکنانی است که اعتقاد دارد به کیفیات تاتنهام باید عمیق‌تر از آنچه رایج است و در دو فصل اخیر در رسانه‌های اروپا آمده است، نگاهی انداخت و آن را بهتر و بیشتر بررسی کرد. این هافبک ـ مهاجم 90/1 متری 90 کیلویی می‌گوید: ترکیب فعلی تاتنهام ادغام مناسبی از کیفیات مختلف فردی و قابلیت‌های متنوع است که به خوبی در یک قالب تیمی قرار گرفته و کادر فنی تیم آن را بدرستی پرورش داده‌اند. اصولا راه پیشرفت در فوتبال جهان همین است. شما باید کیفیات گروهی‌تان را تقویت کنید و هر چیزی در این زمینه و برای تجلی بیشتر بازی‌های گروهی به کار گرفته شود و با این که توانایی‌های فردی برخی از نفرات تیم در سطحی بالاست، چیزی که ما را اعتلا بخشیده و به این نقطه رسانده، وحدت گروهی و کار تیمی‌مان است که با حمایت هر یک از اعضای تیم از دیگری حاصل می‌آید.

بدون هیچ شکی مهم‌ترین توفیق تاتنهام در فصل روبه پایان در مسابقات جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا بوده است. در حالی که این تیم برای اولین بار از اوایل دهه 1960 به بعد شرکت در این رقابت‌ها را تجربه می‌کرد، توانست در مرحله گروهی اینتر قهرمان دوره گذشته را کلافه و در لندن مغلوب و سپس در شروع مرحله حذفی، دیگر بزرگ شهر میلان را حذف کند و فقط به دست رئال مادرید در یک‌چهارم نهایی حذف شود.

گرت بیل در این باره می‌گوید: «خیلی‌ها مطمئن بودند که ما حتی از گروهمان بالا نخواهیم رفت اما نه تنها این کار را کردیم بلکه به 8 تیم برتر و مراحل نهایی جام پیوستیم که کار بس بزرگی بود. »

اتحادیه روزنامه‌نگاران بریتانیا امسال عنوان مرد سال لیگ برتر این کشور را به «اسکات پارکر» هافبک ملی‌پوش وستهام بخشید و با این‌که گزینش روزنامه‌نگاران از اعتبار بیشتری در قیاس با انتخابات اتحادیه فوتبالیست‌های حرفه‌ای این کشور برخوردار است اما بیل از ارزش‌های گزینش نهاد دوم نیز که نام او را در صدر نشانده، غافل نیست و آن را هم ارج می‌دارد و یک افتخار بزرگ می‌داند. او می‌گوید: «حسن این جایزه این است که از سوی همکارانم یعنی سایر فوتبالیست‌های حرفه‌ای کشور اعطا می‌شود و هیچ چیزی با تایید شدن کارتان توسط سایر افراد شاغل در حرفه‌تان برابری نمی‌کند. کافی است نگاهی هم به فهرست فاتحان و کسانی که قبلا این عنوان را برده‌اند بیندازید تا متوجه شوید به جمع چه ورزشکاران بزرگی تعلق دارید.

من در مراسم دریافت جایزه‌ام در لندن نیز به صراحت گفتم که بدون کمک هم‌تیمی‌هایم در تاتنهام هیچ هستم و اگر آنها نبودند، هرگز به این جایزه و مدارج فعلی نمی‌رسیدم. تا زمانی که در کنار یاران توانا نایستید، در این ورزش اوج نخواهید گرفت و این چیزی است که در مورد من در تاتنهام به روشنی مصداق دارد. جایزه‌ای که P.F.A به من داد، براساس توضیحاتی که دادم تجلیلی از تمامی نظرات تاتنهام بابت فصل پرباری است که سپری کرده‌ایم. من هر دستاورد و افتخاری را در فوتبال به دست آورده‌ام، مدیون یارانم در وایت‌هارت لین هستم و نمی‌توانم کلمات لازم را برای تقدیری شایسته از آنها بیابم.»

بیل که در ماه می 2007 از ساوتهمپتون خریداری شد، احتمالا بهترین بازی‌هایش را در این فصل در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در 2 دیدار رفت و برگشت در برابر اینترمیلان ایتالیا ارائه داد. تاتنهام در جوزپه مه‌آتزا 4 بر 3 به نراتزوری باخت اما نه قبل از آن که برتری 4 بر صفر نیمه اول آبی و سیاهان شهر میلان را به لطف هت تریک ویران‌کننده نیمه دوم بیل به نتیجه خفیف 4 بر 3 تبدیل و حریف را جان به لب و وحشت‌زده کرد. دو هفته بعد از آن تاریخ و در دیدار برگشت دو تیم در لندن بخت تا این اندازه هم یار اینتر نبود و تاتنهام به لطف درخشش مجدد بیل این بار 3 بر یک برنده شد و همان برد بود که عنوان سرگروهی را در دسته یک رقابت‌ها به تاتنهام بخشید و این تیم را قادر ساخت که در یک‌هشتم نهایی، آث. میلان را هم سر به نیست کند. نحوه برخورد گرت بیل با مایکون، پیستون راست برزیلی و قدرتی اینتر در آن دو دیدار رفت و برگشت و تفوق خیره‌کننده‌ای که بیل بر این تعقیب ویژه داشت و او را به واقع منکوب کرد از جالب‌ترین و عجیب‌ترین نکات مسابقات فصل جاری لیگ قهرمانان قاره بوده است.

بیل بعدا همان درخشش را در برابر رئال و حتی آث، میلان در مرحله حذفی ارائه نکرد، اما در آن دیدارها نیز چشم و چراغ تیمش در زمینه امور تهاجمی بود و باز بیشتر از بقیه به چشم خورد. با این همه و به‌رغم تمام پیشینه‌ای که آمد، بیل قصد ترک تاتنهام را نیز ندارد و در حالی که امثال اینتر، یوونتوس و حتی بارسلونا حاضرند به پای او طلا بریزند، وی فقط از محسنات تاتنهام و ابقا در وایت هارت‌لین می‌گوید و حتی عدم راهیابی تاتنهام به فصل آتی لیگ قهرمانان اروپا نیز او را از این نگرش و چنین انتخابی پشیمان نکرده و می‌خواهد فصل بعد هم برای تاتنهامی‌ها به میدان آید.

بیل می‌گوید: «ترکیب فعلی ما عمدتا جوان است و به تبع آن در راه پیشرفت قرار دارد و از آنچه هست، بهتر خواهد شد. مربی‌مان نیز فوق‌العاده است و این ترکیب به من می‌گوید که ما آینده‌ای روشن را در پیش داریم. با این اوصاف الان نه زمان ترک تاتنهام بلکه هنگام ابقا و تلاش در این تیم است و این چیزی است که من در دستور کار خود دارم. سران تاتنهام حتی درصدد ساخت استادیومی تازه برای تیم نیز هستند.»