تناسب کیفیت درمان با هزینه ها در بخش خصوصی

از روزهای آغاز انتشار خبر حادثه بیمارستان ایرانمهر ، این سوال در ذهنها مطرح شد: آیا کیفیت خدمات درمانی ارائه شده در بیمارستان های خصوصی با هزینه های بالای درمان در آنها ، برابری می کند؛ به عبارت دیگر ، آیا کیفیت درمان در بیمارستان های خصوصی به همان نسبت هزینه های آنها از بیمارستان های دولتی بالاتر است؛

کد خبر: ۴۰۴۵۲

مدیرکل درمان سازمان تامین اجتماعی تهران در این باره می گوید: این از عجایب شهری مثل تهران است که فرد اگر برای یک بیماری مثلا یک تومور مغزی به 20 مرکز درمانی و 20 جراح مراجعه کند ، قطعا با 20 نوع نرخ مواجه می شود. دکتر عبدالله روشن با انتقاد از نبود تعرفه مشخص و تعریف شده در بخش خصوصی می افزاید: در حالی که اگر رادیولوژی همین بیمار به مراکز درمانی پیشرفته در خارج از کشور ارائه شود ، یک منحنی اختلاف قیمت 5 درصدی ممکن است مشاهده شود. وی اظهار می کند: مشکل بخش خصوصی در کشور ما بالا بودن نرخ هزینه درمان نیست . مشکل اصلی این است که بخش خصوصی قیمت ندارد. برای مثال یک بیمار کشاورز مازندرانی مبتلا به کانسر پیشرفته در یکی از بیمارستان های خصوصی تهران که مدارک آن نیز موجود است نزدیک به 8 میلیون تومان هزینه پرداخت کرده است ، در حالی که این بیماری در مراکز دولتی حداقل با یک بیستم این مبلغ انجام می شود. وی تاکید می کند: ما مخالف بخش خصوصی نیستیم ، چرا که بخش می تواند پشتوانه خوبی برای بخش دولتی باشد ؛ اما اگر قاعده و قانونی بر آن حکمفرما باشد. رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نیز کیفیت درمان در بیمارستان های خصوصی و دولتی را برابر می داند و می گوید: کیفیت کار در اتاقهای عمل این بیمارستان ها ، تفاوتی ندارد ؛ چراکه اساتید دانشگاه ها در این بیمارستان ها مشغول به کار هستند و هیچ جراحی با معیار اقتصادی کیفیت کارش را زیر سوال نمی برد. دکتر حبیب الله پیروی به انجام جراحی های پیچیده در بیمارستان های دولتی اشاره می کند و می گوید : باید توجه داشت که بسیاری از جراحی های خطرناک و پیچیده فقط در بیمارستان های دولتی انجام می شود ، چرا که بیمارستان های خصوصی برای انجام آنها ، هزینه های فوق العاده سنگینی را طلب می کنند. البته همه مثل دکتر پیروی فکر نمی کنند. مثلا عضو کمیسیون بهداشت مجلس شورای اسلامی نحوه ارائه خدمات درمانی در این دو نوع بیمارستان را یکی نمی داند. دکتر محمدعلی کوزه گر توضیح می دهد و می گوید: در بیمارستان های دولتی ، به دلیل آموزشی بودنشان ، طول درمان ، افزایش می یابد و در برخی موارد ، وقفه ها و مشکلاتی پیش می آید و اما دکتر کوزه گر هم این نکته را یک نکته منفی برای بیمارستان های دولتی به حساب نمی آورد. او می گوید: اگر یک سوم هزینه های بیمارستان های خصوصی در بیمارستانهای دولتی صرف شود ، کیفیت خدمات آنها از بیمارستان های خصوصی هم بهتر خواهد شد.

هزینه هایی که سر به فلک می کشند

اگر چه هیچ تعرفه مشخصی برای هزینه های درمان در بخش خصوصی وجود ندارد، اما در مقایسه هزینه های بیمارستانهای خصوصی و دولتی ، به ارقام و اعداد جالبی برخورد می کنیم : هزینه بستری شدن در بخش مراقبت های ویژه (آی.سی.یو) در یک بیمارستان خصوصی ، در هر شب بین 150 تا 200 هزار تومان است ؛ اما همین رقم در بیمارستان دولتی بیش از 50 هزار تومان نیست . هزینه عمل بای پس قلب در بیمارستان دولتی حدود 3 الی 4 میلیون تومان واما هزینه همین عمل در بیمارستان های خصوصی حداقل 6 میلیون تومان است . نباید فراموش کرد که بیمارستان های دولتی بیمه های خدمات درمانی را هم می پذیرند اما بیمارستان های خصوصی اغلب بیمه تامین اجتماعی را هم قبول نمی کنند. در نظر گرفتن هزینه هایی نظیر «استهلاک» در صورتحساب های بیمارستان های خصوصی هم از موارد دیگری است که در چارچوب هیچ تعرفه ای جا نمی گیرد. گویا با این استدلال که هر کس دلش می خواهد یا در واقع پولش را دارد به بیمارستان خصوصی می آید ، اصل در بیمارستان های خصوصی این است : هر چقدر که می شود بیمار را بدوش!.