کمرویی، مشکل فراگیر کودکان

کمرویی کودکان ممکن است از ترکیبی از عوامل فطری و تربیتی شکل گرفته باشد. اکثریت این دلایل به تربیتی بستگی دارد که این کودکان در طول دوره رشد با آن مواجه می‌شوند.

حساسیت هیجانی شدید: برخی از کودکان با حساسیت و آسیب‌پذیری بیشتری نسبت به دیگران متولد می‌شوند. آنها نیازمند رفتاری با ظرافت و با ملاحظه از سوی شما هستند بنابراین عدم واکنش به احساسات این کودکان، آنها را در لاک خود فرو می‌برد. چنین کودکانی به دلیل ترس از آسیب دیدن از مواجه با چیزهای جدید اجتناب می‌کنند.

تقلید از رفتار والدین: کودکان همه چیز را از طریق تقلید فرا می‌گیرند. اگر خود والدین افرادی اجتماعی نباشند و فطرتاً کمرو باشند، احتمال این‌که کودکانی کمرو داشته باشند، بسیار بالا خواهد بود. دلیل این امر آن است که والدین سرمشق کودکان هستند.

عدم امنیت: حس عدم امنیت می‌تواند به کمرویی در کودکان منجر شود. کودکان والدینی که بد دهن هستند، فطرتاً کمرو بوده و احساس نا امنی می‌کنند.

والدین انتقادگر: دلیل دیگر ممکن است وجود والدین بیش از حد منتقد و مسلط باشد. اگر بیش از حد از کودکان انتقاد کنیم، آنها به لاک خود فرو می‌روند؛ زیرا از این‌که اشتباه کنند، وحشت دارند! این ترس از اشتباه کردن به کمرویی منجر می‌شود؛ زیرا این کودکان می‌خواهند با ایجاد سپری از خود در برابر انتقادات حفاظت کنند.

اعتماد به نفس پایین: در مجموع می‌توان اعتماد به نفس پایین در شخصیت را دلیل کمرویی کودکان دانست. این اعتماد به نفس پایین می‌تواند ناشی از فشار تحمیل شده از سوی همسالان، مقایسه با خواهران یا برادران یا حتی قلدری همکلاسان در مدرسه نسبت به او باشد.

انزوای طولانی مدت: هنگامی که کودک برای مدتی طولانی از جامعه دور باشد، هرگز فرصتی برای یادگیری نشانه‌های اجتماعی و پرورش مهارت‌های ارتباط اجتماعی نمی‌یابد.

خبر خوب این است که می‌توان با موفقیت بر کمرویی در کودکان غلبه کرد. البته به عنوان والدین این کودکان، احتیاج به حوصله و صبر دارید. در ابتدا باید به دلیل کمرویی کودک پی ببرید سپس راهکارهای مناسب برای غلبه بر این حس را به کار ببرید.

تشویق داشتن ارتباط اجتماعی: کودک خود را تشویق کنید تا با افراد جدید ملاقات کرده و دوستانی جدید پیدا کند. به عنوان مثال به او فرصت دهید تا با افراد دیگر در خانواده و مدرسه آشنا شود. همچنین او را به مشارکت در ورزش و فعالیت‌های دیگر ترغیب کنید.

اجازه دهید با شما راحت باشد: تلاش کنید با جلب کردن حس اعتماد، روی کودک را به خود باز نمایید تا او بتواند راحت با شما حرف بزند. دوست کودک خود باشید و او را به خاطر حس عدم امنیت مسخره نکنید. او را ترغیب کنید تا بتواند براحتی و با آرامش خاطر با شما صحبت کند. زمان‌های بیشتری را به او اختصاص دهید و با همدیگر فعالیت‌های سرگرم کننده انجام دهید.

احساس امنیت ایجاد کنید: اجازه دهید کودکتان در کنارتان احساس امنیت کند و دریابد که در کنارش خواهید بود در ضمن به او یاد دهید که عیبی ندارد اگر گاهی اوقات کار اشتباه انجام دهد. همچنین به او در درک این موضوع کمک کنید که هرکسی ممکن است ابتدا در انجام کاری با شکست مواجه شود، کار درست این است که از اشتباهات درس گرفته و چیزهای جدید یاد بگیریم.

سرمشق مناسبی برای کودکتان باشید: سعی کنید اجتماعی باشید. کودک اگر ببیند شما فردی اجتماعی و خوش برخورد هستید، یاد می‌گیرد که از کمرو بودن فاصله بگیرد. شما سرمشق او هستید.

به او فرصت دهید تا رشد کند: کودک را تشویق کنید که کارهایش را خودش انجام دهد. اجازه دهید از طریق موفقیت‌های کوچک اعتماد به نفس خود را بسازد. در انتقاد از او صرفه جو باشید، اما در ذکر دستاوردهای کوچکشان سخاوتمند.

رقیه بهشتی