ذخیره اطلاعات درون باکتری‌ها

زیست ذخیره‌سازی که به فن ذخیره‌سازی و کد کردن اطلاعات درون موجودات زنده اطلاق می‌شود زمینه‌ علمی جدیدی است که حدود یک دهه از تولد آن می‌گذرد.

سال 2007 تیمی از محققان دانشگاه کیو در ژاپن اعلام کردند توانسته‌اند با موفقیت رابطه نسبیت اینشتین (E=MC2)‌ را در داخل DNA یک باکتری خاکی معمولی کدگذاری کنند. آنها متذکر شدند چون باکتری‌ها دائما در حال تکثیر هستند لذا می‌‌توان در گروهی از موجودات زنده تک‌سلولی بخشی از اطلاعات را هزاران سال ذخیره کرد. محققان هنگ‌کنگی پا را فراتر گذاشته و روشی ابداع کرده‌اند تا بتوان اطلاعات پیچیده‌تری ذخیره کرد و بر مشکلات عملی پیش‌رو فائق آمد. همچنین به کسانی که این موضوع را یک داستان تخیلی می‌دانستند نشان داد این کار امکان‌پذیر است.

در این روش داده‌های متراکم به چند تکه تقسیم شده و بین سلول‌های مختلف باکتریایی توزیع می‌شوند تا بر محدودیت ظرفیت ذخیره‌سازی هم غلبه شود. نقشه DNA توسط محققان ترسیم شده و اطلاعات براحتی جاگذاری می‌شوند. چون اندازه هر سلول باکتری بسیار بسیار کوچک است این روش ذخیره‌سازی بی‌نهایت فشرده و به هم پیوسته می‌باشد. به طوری که طبق اندازه‌گیری‌های انجام شده یک گرم باکتری می‌تواند اطلاعاتی با حجم 4502000 گیگابایت را در خود ذخیره کند.