ما را به آرزوهایمان برسان

بار اول که آمد همه فکر می‌کردند کار تمام شده و کرش برای امضای قرارداد به ایران سفر کرده است. حرف‌های این مربی پرتغالی پس از بازدید از امکانات فوتبال ایران هم مزید بر علت شد تا فکر کنیم کار تمام شده، اما مدتی بعد کرش در ایمیلی اعلام کرد که به دلیل مشکلات خانوادگی نمی‌تواند به ایران بیاید. راستش ما که باورمان نشد. نه‌تنها ما، بلکه خیلی‌های دیگر هم باورشان نشد. مگر می‌شود یک مربی برای مذاکره به ایران بیاید و آن زمان مشکل خانوادگی نداشته باشد. اما مدتی بعد به یکباره «مشکل خانوادگی‌دار» شود؟

از آنجا که مسوولان فدراسیون فوتبال سخت به این جمله که «در ناامیدی بسی امید است» اعتقاد دارند و از طرفی معتقدند که حرف مرد یکی است، دست از سر کرش برنداشتند و همچنان به مذاکرات ادامه دادند. فدراسیونی‌ها البته چراغ خاموش پیش می‌رفتند تا کسی از ماجرا بو نبرد. آنقدر مذاکرات ادامه یافت و کرش با سفیر ایران در پرتغال ناهار خورد تا بالاخره نمک‌گیر شد و روز 15‌فروردین به ایران آمد و قراردادش را امضا کرد.

حالا فوتبال ایران شرایط جدیدی را تجربه می‌کند. باید پذیرفت کرش جزو مربیان بزرگی است که به فوتبال ایران آمده است. سرمربی پیشین رئال مادرید و دستیار آلکس فرگوسن در منچستر‌یونایتد قطعا مربی بزرگی است، اما درد فوتبال ایران فقط مربی بزرگ نیست. مگر ایویچ و بلاژه‌ویچ مربیان کوچکی بودند؟ تجربه نشان داده که اگر ابزار لازم در اختیار یک مربی نباشد نمی‌تواند موفق شود. امروز همه خوشحالند بابت این که کرش به ایران آمده، اما کمتر کسی به این موضوع توجه می‌کند که کرش به تنهایی نمی‌تواند کاری کند. بله؛ ما هم می‌گوییم که آقای کرش ما را به آرزوهایمان برسان. اما خودمان هم می‌دانیم این کار به سادگی صورت نمی‌گیرد. برای موفقیت همه باید دست به دست هم دهیم. اگر امکانات فراهم نباشد و مسائلی نظیر تعامل باشگاه‌ها و تیم ملی نباشد احتمال موفقیت تیم ملی کاهش می‌یابد.