خنده بازار راه جدیدی را باز کرد

حرفه اصلی او دستیار کارگردانی است و بیش از 20 سال است که به عنوان دستیار کارگردان در کارهای سینمایی و تلویزیون فعالیت دارد.

او در سریال‌های کاکتوس 3(محمدرضا هنرمند)، مادر(مسعود فروتن)، گل بارون زده (عباس رنجبر) تبریز در مه،‌ عمارت فرنگی، کریم‌خان زند(محمدرضا ورزی)، مجموعه‌های قشقرق، آتیه و چهل تیکه (ارژنگ امیرفضلی)، چمدان‌های بسته(بهروز بقایی) مسوولیت دستیار کارگردانی را به عهده داشته است.

او در چند سریال هم به عنوان بازیگر جلوی دوربین رفته که آخرینش تبریز در مه بود.

چطور به مجموعه طنز خنده بازار دعوت شدید؟

قبلا با شهاب عباسی به عنوان دستیار کارگردان همکاری کرده بودم. ارژنگ امیرفضلی هم در گروه ما بود.

سالیان سال است که با هم رفیق هستیم. وقتی به من پیشنهاد کرد خیلی ترسیدم که نتوانم خوب بازی کنم. نمی‌دانستم چطور باید صدای جیرانی را در بیاورم. اگر می‌گفتند ادای یک نفر دیگر را در بیار خیلی راحت‌تر بود.

چند روز درگیر شدم تا بتوانم صدا و حرکات جیرانی را تقلید کنم.

آقای جیرانی چند تا حرکت خاص دارد. یکی این که چشم‌هایش جمع می‌شود. خنده‌هایش خیلی طولانی است. وقتی حرف نمی‌زند و گوش می‌دهد دستش را روی لبش می‌گذارد. یکدفعه عصبانی می‌شود یا تند حرف می‌زند. گوشه لب‌هایش را پاک می‌کند. می‌گوید:‌ می‌ریم و برمی‌گردیم.

من در این چیزها اغراق کردم. نمی‌دانم تا چه حد خوب بود. ظاهرا مردم دوست داشتند. به من می‌گویند اینقدر حرکاتت شبیه بود که آدم شک می‌کند. چند شب پیش برنامه هفت در حال پخش بود. یک نفر به من زنگ زد گفت شبکه 3 دارد تو را نشان می‌دهد.

گریم من خیلی سخت بود. اطراف موهایم را رنگ کردند. من با موهای رنگ شده به خیابان می‌رفتم. وسط سرم را تراشیده بودند. به همین خاطر کلاه سرم می‌گذاشتم. ولی به طور کلی گریم من یک ساعت طول می‌کشید. چین و چروک‌ها هر بار پاک می‌شد. موهای من اینقدر بلند نبود. هر بار یک تکه مو می‌چسباندند.

کف سر من موهای ریزی می‌چسباندند. این کارها وقتگیر بود.

چرا، برای خودمان هم خیلی خنده‌دار بود. علاوه بر بخش جیرانی چند تا آیتم پارک داشتیم که پخش نشد. چند تا پیرمرد بودند که آلزایمر داشتند. من نقش یکی از پیرمردها را بازی می‌کردم. سر این آیتم‌ها خیلی خندیدیم.

من خودم موافق کارهای داستانی هستم. فکر می‌کنم مردم ما با طنز داستانی بهتر ارتباط برقرار می‌کنند.

طنز تلویزیونی اگر هم می‌خواهد ساخته شود باید به همین شیوه خنده بازار اجرا شود. خنده بازار رگه‌هایی از طنز سیاسی و اجتماعی داشت. به همین علت در دل مردم جا باز کرد، چون حرفی برای گفتن داشت. از این طنز‌های بزن و بکوب نبود که فقط بخواهد بخنداند. این جور طنزها سریع دل را می‌زنند، مثل جوک‌های تکراری هستند که تکرار دوباره‌شان لطفی ندارد.

خنده بازار، کمدی موقعیت ایجاد کرد. ایرادات و نقاط ضعف را با زبان شیرین بیان می‌کرد.

ما با برنامه‌های هفت و نود‌ شوخی کردیم. مردم دوست دارند تلویزیون با مدیران شوخی بکند.

شوخی با هنرمندان را هم دوست دارند. من فکر می‌کنم خنده بازار، راه جدیدی را باز کرد. به شرطی که در ادامه راه، برنامه‌های مشابه شورش را درنیاورند. اگر برنامه‌های بعدی درست و حساب شده کار کنند طنزهای آیتمی دوباره رونق می‌گیرند.

دستیاری یک تعریف دقیق دارد. کار دستیار و کارگردانی در یک فیلم مثل کار مدیر و ناظم در یک مدرسه است. مدیر یک مدرسه فقط امضا می‌زند. اما ناظم مدرسه است که با بچه‌ها سر و کله می‌زند. کار ناظم مدرسه سخت‌تر از کار مدیر است. اما همه چیز به نام مدیر تمام می‌شود.

دستیار کارگردان باید به اندازه یک کارگردان بماند. اما متاسفانه من دیده‌ام که دستیارهای اینجا کار خاصی انجام نمی‌دهند. بعضی وقت‌ها متاسفانه چایی هم می‌آورند. هر چیزی که کارگردان می‌گوید هم همان حرف را گوش می‌دهند. من اصولا سعی کردم به کارگردان هایم واقعا کمک کنم.

تله فیلم دو راهی تردید را جلوی دوربین بردم که یک فیلم پلیسی است. داستان این فیلم درباره زندگی جوانی جویای کار است. او در همین راه اسیر توطئه‌های دشمنان قدیمی پدرش می‌شود و...

فیلم کوتاه رویای درون و فیلم نیمه بلند آموزگار کوچک را هم برای اداره آموزش و پرورش ساختم.

الان درگیر کارگردانی تله‌فیلم صفحه سفید به تهیه‌کنندگی علی لدنی هستم. صفحه سفید درباره فداکاری معلمی است که در دوران جنگ شیمیایی شده و دوران کودکی و نوجوانی خود را مرور می‌کند.

صحنه‌های فیلم در شمال کشور و روستاهای مازندران تصویربرداری شده است.