فوتبال پرو در مسیر رقابت دوباره با برزیل ، آرژانتین و اروگوئه

هدف عاجل اولیه پرو، راهیابی به دور پایانی جام جهانی بعدی (2014)‌ است که از قضا در خاک یکی از بزرگان همین منطقه ـ‌ برزیل ـ برگزار می‌شود و اگر به این امر دست یابد، برای اولین‌بار از سال 1982 به بعد خواهد بود که سفید و قرمزهای پرو در این مرحله حضور خواهند یافت. ورود مجدد به جمع 60 تیم برتر دنیا در جداول اخیر فیفا که در زمستان سال گذشته روی داد و رسیدن به رده‌های 58 و 59 این جداول خبر از ثمر دادن تلاش‌‌های پرو می‌دهد و به واقع فوتبال این کشور در زمستان 2011 بیشترین پیشرفت را در میان کشورهای آمریکای جنوبی در جدول فیفا داشت، به طوری که اسفند 89 در این جدول 2 تیم این منطقه ـ ونزوئلا و بولیوی ـ را زیردست خود داشت.

اما آیا بازگشت پرو به ایام طلایی‌اش مثل سال 1970 که در جام جهانی مکزیک حضوری خوش داشت و فقط با شکست در برابر برزیل در مرحله یک‌چهارم نهایی تن به حذف شدن داد یا سال 1977 که در جدول فیفا تا رده 34 بالا آمد و بالاترین رتبه تاریخ فوتبالش را در این رده‌بندی تجربه کرد، امکان‌پذیر خواهد بود؟ پاسخگویی به این سوال نیازمند صبر و بررسی بیشتری است، اما شکی نیست که پرو ترقی محسوسی در قیاس با سال‌های 2008 و 2009 داشته که به قعر جدول فوتبال منطقه 10 کشوری آمریکای جنوبی تنزل کرده بود.

می‌توان از دوران‌های خوش فوتبال پرو به سال 1978 هم اشاره کرد که تیم ملی این کشور باز از گروهش در جام جهانی در خاک آرژانتین بالا آمد و حتی در مرحله دوم که تیم‌ها از نو گروه‌بندی شدند حاضر بود، اما از آنجا که در دیدار با کشور میزبان (آرژانتین)‌ که نیازمند یک پیروزی پرگل به قصد راهیابی به فینال بود با نتیجه صفر بر 6 تسلیم این تیم شد و خیلی‌ها آن نتیجه را محصول تبانی پرویی‌ها با آرژانتین می‌دانند، پرو ترجیح می‌دهد که آن دوران را به یاد نیاورد و به آن به عنوان بخشی از روزهای خوش خود اشاره نکند.

به هر روی پیشرفت اخیر فوتبال ملی پرو را می‌توان تا حدی نتیجه کار موفق مربی اروگوئه‌ای تیم ملی این کشور یعنی «سرجیو مارکاریان» دانست. مارکاریان که از جولای 2010 مصدر کار در پرو بوده است، یک سال و 9 ماه بعد از شروع فعالیتش در آنجا می‌گوید: «ما از همان آغاز اهداف روشن و دقیقی داشتیم و در راستای رسیدن به این اهداف هرگز توقفی نداشته‌ایم.

ما در این مدت تمام مسابقات مهم باشگاهی در پرو را زیر نظر داشته و با مربیان تیم‌های باشگاهی برای مبادله اطلاعات در تماس دائمی بوده‌ایم و حتی در ایامی به جز تاریخ‌های مقرر توسط فیفا ـ به عنوان روزهای فیفا ـ نیز گردهمایی‌هایی داشته‌ایم تا مرور فن کنیم.

در کنار آن من با لژیونرهایمان در اروپا و سایر قاره‌ها هم پیوسته گفت‌وگوی تلفنی دارم و حتی به باشگاه‌هایشان می‌روم و در آنجا آخرین وضعیت‌شان را از نزدیک می‌بینم. همچنین در پرو با سران فدراسیون و مدیران شرکت‌های تجاری دیدارهایی منظم داریم تا مساله حمایت مالی از تیم ملی و فعالیت‌های آن فراهم آید و کمبود مالی نداشته باشیم. فکر می‌کنم ما در تمامی این زمینه‌ها تا حد زیادی به موفقیت رسیده باشیم.»

وقتی صحبت از اهداف عاجل پرو می‌کنیم باید حتما متذکر شویم که حضوری موفق در پیکارهای امسال جام ملت‌های آمریکای جنوبی نیز ازجمله مسائلی است که مارکاریان و یارانش به آن به طور جدی می‌اندیشند. این پیکارها در خاک آرژانتین برگزار می‌شود و در حالی که میزبان و برزیل همچون همیشه مدعیان اصلی قهرمانی خواهند بود، اما پرو هم می‌خواهد حضوری آبرومندانه در آن میدان داشته باشد.

در این ارتباط اردویی تدارکاتی را در اسپانیا دایر خواهد کرد و بازی‌های خودشناسی هم در دستور کار این تیم قرار دارد که مسابقه با اکوادور دیگر تیم این منطقه نیز در جمع این بازی‌ها دیده می‌شود. مارکاریان در اواسط بهار 2011 و در فاصله نه‌چندان زیادی تا مسابقه‌های کوپا آمه‌ریکا می‌گوید: «یک سنگ محک مهم و دقیق برای ما و به این قصد که دریابیم تا کجا جلو رفته‌ایم رقابت‌های امسال کوپاست. حسن اضافی این مسابقات، پرتجربه‌تر و قوی‌ترشدن تیم ما برای رقابت‌های مقدماتی جام جهانی 2014 است و در جریان «کوپا» درمی‌یابیم تیم ما چه کمبودهایی دارد و چه باید کرد تا قوی‌تر شود».

مارکاریان قطعا می‌داند که برای راهیابی به دور پایانی جام‌های جهانی چه باید کرد، زیرا تیم ملی پاراگوئه را به دور پایانی جام جهانی 2002 در شرق آسیا رهنمون شد و حضور خودکار و مستقیم برزیل در دور پایانی جام جهانی 2014 به جبر میزبانی، طبعا شانس پرویی‌ها را برای توفیق در این راه بیشتر خواهد کرد، اما آنچه برای او مثل یک هشدار بوده و پیوسته به آن می‌اندیشید این است که از زمان تبدیل شدن سیستم برگزاری مسابقه‌های انتخابی جام جهانی در آمریکای جنوبی به روش فعلی (انجام 2 دور رفت و برگشت بین تمامی 10 تیم منطقه)‌ پرو هرگز نتوانسته است با عبور از این سد راهی مراحل نهایی جام‌های جهانی شود.

فقط در سال 1998 تا حدی به این مهم نزدیک بود که تنها به حکم تفاضل گل پشت سر شیلی و در رده پنجم منطقه آمریکای جنوبی قرار گرفت وگرنه مجوز صعود چهارم منطقه را از دست شیلی خارج می‌ساخت و به خود اختصاص می‌داد.

اگر آن مورد نادر را نادیده بگیریم، پرو هرگز در این سیستم حائز رتبه‌ای بالاتر از هشتم نشده و به واقع در جام جهانی آخر (2010)‌ در جای دهم (و آخر)‌ قرار گرفت.

مارکاریان لژیونرهای توانمند و معروفی را نیز برای تغییر دادن این روند در خدمت خود می‌بیند و یکی پائولو گوئررو مهاجم سابق بایرن مونیخ است و دیگری کلودیو پیزارو سرد و گرم چشیده که او هم عضو پیشین بایرن است و اینک در وردربرمن عضویت دارد و هر دو می‌خواهند در کوپا آمه‌ریکا 2011 (تیرماه در آرژانتین)‌ تیم ملی پرو را همراهی کنند.

در هر حال، مارکاریان مردی ناآشنا با فضای فوتبال پرو نیست و لازمه‌های موفقیت در آنجا را می‌شناسد. این مربی هوشمند اروگوئه‌ای در دهه 1990 مربی هر دو تیم معتبر باشگاهی پرو با نام‌های یونیورسیتاریو و اسپورتینگ کریستال شد و با هر دوی آنان به افتخار قهرمانی لیگ پرو هم رسید.

او به عنوان حرف آخر می‌گوید: «من اساس و وسایل اوجگیری بیشتر فوتبال پرو و چارچوب یک تیم ملی قوی را در این کشور به چشم می‌بینم و با این که کوپا 2011 و کسب نتیجه در آن هم برای من بسیار مهم است، اما من در درجه اول به راهیابی به جام جهانی 2014 فکر می‌کنم که طلسمی 32 ساله را برای پرویی‌ها خواهد شکست و به این سبب برای آنها بسیار مهم است. فکر می‌کنم امکان و وسایل دستیابی به این مهم را دارم و به همین سبب نیز این پست را پذیرفتم.»