دانشجویان تئاتر زیاد و بازار کار محدود است

متاسفانه سطح دانشگاه‌های هنری خیلی قابل قبول نیست. از دلایل عمده آن می‌توان به نامشخص بودن مواد و سرفصل‌های آموزشی دانشگاه‌ها اشاره کرد. حتی نحوه جذب مدرسان نیز مشکلاتی دارد. بسیاری از استادان ما افراد خوبی برای انتقال داشته‌های هنری خود به دانشجویان نیستند؛ یعنی شاید هنرمندان خوبی باشند اما مدرسان خوبی نیستند.

همه این مطالب باعث شده تا خروجی دانشگاه‌های ما فارغ‌التحصیلان دانش نیاموخته و نا بلدی باشند که تنها 4 سال زمان خود را در راهرو‌های دانشگاه‌ها و کلاس‌ها، به شکلی نادرست گذرانده‌اند. اما در این بین دانشجویانی هستند که به مدارجی نیز رسیده‌اند، البته موفقیت این دسته از دانشجویان تنها به تلاش‌های شخصی خودشان بازمی‌گردد.

بازار کار رشته تئاتر به طور نسبی به اندازه فارغ‌التحصیلان آن فعال نیست. دانش‌آموختگان تئاتر در دانشگاه‌های دولتی و آزاد تهران و شهرستان‌ها بیش از نیاز است. این در حالی است که تئاتر حرفه‌ای کشور به شکل جدی تنها در پایتخت دیده می‌شود.

البته اکنون دورخیز‌هایی در حال انجام است که این تمرکز شکسته شود که آن را به فال نیک می‌گیریم. اما فعلا تمام دانش‌آموختگان و شبه‌دانش‌آموختگان هنرهای نمایشی برای فعالیت لازم است به تهران مهاجرت کنند، در حالی که این شهر تنها با چند سالن گنجایش جذب همه این افراد را نخواهد داشت.

خب در همین حوزه‌ها که می‌گویید، مگر چقدر کار انجام می‌شود. چه تعداد از نشریات ما صفحات تئاتر دارند یا چه مراکزی در زمینه پژوهش هنرهای نمایشی فعالیت می‌کنند؟ این که وظیفه اصلی دانشکده‌های هنری، تربیت کارشناس تئاتر است، بیراه نیست؛ اما آیا بازار کار برای همین دانش‌آموخته‌ها نیز وجود دارد؟

از سوی دیگر سرفصل دروس و منابع ارائه شده هم بسیار قدیمی و نا کارآمد هستند. حدود 10 سالی است که منابع درسی دانشگاهی حوزه نمایش تعدادشان زیاد شده و آثاری که ترجمه می‌شوند و در اختیار دانشجویان قرار می‌گیرند، در مقایسه با دوره‌های گذشته بیشتر شده‌اند. اما به روز بودن این منبع‌ها مساله‌دار است و شخصا احساس می‌کنم این آثار مسلح به علم روز نمایش نیستند.

محمد دانشور‌ /‌ جام‌جم