اعلام اصلاحات سیاسی در الجزایر

تغییرات و اصلاحاتی که بوتفلیقه از آن سخن گفت، بازنگری در قانون انتخابات و احزاب، توسعه و گسترش حقوق سیاسی زن و حقوق بشر و آزادی مطبوعات و رسانه‌ها را دربرمی‌گیرد. همچنین قرار است،‌ از این پس تمام احزاب در پارلمان این کشور حضور داشته و مشاوره‌های لازم برای تدوین سیستم انتخاباتی جدید را ارائه دهند. به گفته صاحب‌نظران این اقدامات توسط بوتفلیقه برای جلوگیری از وقوع انقلابی مشابه انقلاب‌های عربی در تونس، مصر و لیبی اتخاذ شده است. بوتفلیقه 74 ساله 12سال است بر مسند قدرت در الجزایر تکیه زده است. از زمان منع اسلامگرایان از مشارکت در قدرت (پارلمان و دولت) از ابتدای دهه هفتاد ارتش نقش بسیار مهمی در الجزایر بازی می‌کند.

نوید اصلاحات سیاسی در حالی از زبان رئیس‌جمهور الجزایر بیان شد که حسین آیت احمد، رئیس جبهه مخالف رژیم الجزایر با اشاره به وقوع انقلاب‌های متعدد در کشورهای عربی، درباره کشیده شدن موج انقلاب‌ها به کشورش هشدار داد. به گزارش پایگاه میدل ایست آنلاین، وی گفت: انقلاب‌های عربی انگیزه قوی به مردم الجزایر برای انجام تغییرات داده است، اما هر گونه تغییری نباید هزینه سنگینی به دنبال داشته باشد. رئیس جبهه موسوم به نیروهای سوسیالیستی الجزایر تصریح کرد: باید برای رسیدن به یک توازن عادلانه در کشور مبارزه کرد. هر تغییری باید بدون خشونت باشد، زیرا الجزایر سال‌های خونین و ویران‌کننده‌ای را پشت سر گذاشته است.

آیت احمد ضمن هشدار درباره آنچه نخبگان پوشالی خواند، افزود: تقلب در انتخابات به مفهوم مصادره حق مردم در انتخاباتی آزاد است و فضای بسته سیاسی الجزایر، نگرانی زیادی نزد مردم ایجاد کرده است.

در حالی که انقلاب‌های مردمی بسیاری از کشورهای عربی را درنوردیده است، اما به نظر می‌رسد که الجزایر بستر مناسبی برای انقلاب ندارد. روند انقلاب‌ها در برخی کشورهای عربی همانند تونس بسرعت پیش رفت و موج انقلاب خیلی سریع بنیان زین‌العابدین بن‌علی، دیکتاتور فراری تونس را برکند. در مصر انقلاب با کمی تاخیر به ثمر نشست و حسنی مبارک را از گردونه قدرت به زیر کشید. این روند در بحرین رنگ خون گرفته، در لیبی به روندی فرسایشی تبدیل شده است و در یمن نیز آماده به بار نشستن جوانه‌های انقلاب هستیم، اما این‌که چرا روند انقلاب‌ها با وجود این‌که بیشتر همسایگان الجزایر در معرض قرار گرفته‌اند نتیجه‌ای نداشته است جای تامل دارد.

حاکمان الجزایر همانند سعودی‌ها سعی می‌کنند که با دادن امتیازات اقتصادی گسترده همانند دو برابر کردن حقوق‌ها و ارائه وام‌های با درصد کم و زمین مجانی، زمان بیشتری برای خود به وجود آورند. از سوی دیگر، مردم الجزایر که در دهه 90 میلادی شاهد درگیری‌های خونین و ناآرامی‌های ناشی از عدم پذیرش پیروزی اسلامگرایان در انتخابات از سوی نظامیان بودند، به خوبی از بهای تغییرات باخبرند بنابراین بی‌جهت وارد میدان نمی‌شوند.

علاوه بر این، حضور قوی نیروهای امنیتی الجزایری نیز در به وجود آمدن این وضعیت بی‌تاثیر نیست به طوری که در تظاهرات اخیر شمار تظاهرات‌کنندگان با نیروهای امنیتی نسبت یک به پنجاه بود یعنی در برابر یک تظاهرات‌کننده 50 نیروی امنیتی وجود داشت.

هنگامی که از مردم الجزایر پرسیده می‌شود که چرا علاقه‌ای به مشارکت در تظاهرات نشان نمی‌دهند، پاسخ می‌دهند: ما خواستار تغییرات هستیم، اما با چه بهایی؟ به مردم لیبی نگاه کنید که چگونه دچار مصیبت شده‌اند و می‌میرند آیا وضعیت ما بهتر خواهد بود؟

هم اکنون ابهاماتی درباره قدرت عبدالعزیز بوتفلیقه رئیس جمهوری الجزایر وجود دارد که آیا وی بر دستگاه‌های اطلاعاتی حکومت می‌کند یا این دستگاه‌های اطلاعاتی هستند که به وی امر و نهی می‌کنند.

کریم تبو دبیرکل حزب سوسیالیست الجزایر معتقد است که بود و نبود عبدالعزیز بوتفلیقه تفاوتی نمی‌کند، زیرا وضع الجزایر شباهتی به لیبی ندارد. در لیبی یک معمر قذافی وجود دارد، اما در الجزایر هزاران قذافی.

بسیاری از تحلیلگران درباره این‌که عبدالعزیز بوتفلیقه بتواند به وعده‌هایی که داده عمل کند با دیده تردید نگاه می‌کنند. اما موضعی که انقلاب را در الجزایر به تعویق انداخته است ضعف مخالفان است. هر چند بسیاری معتقدند در صورتی که حکومت نتواند به وعده‌های خود عمل کند انتفاضه در راه است، اما روند کنونی نشانه‌ای از بهار انقلاب در این کشور نمی‌دهد.