امکانات بدهند همیشه یک پای فینال جهانی خواهیم بود

خود مسوولان فدراسیون آسیایی در جریان بازی‌های آسیایی هم به این نکته اذعان داشتند؛ این‌که ایران در رشته کبدی رفته‌رفته و به شکلی مستمر پله‌های پیشرفت و ترقی را یکی پس از دیگری طی می‌کند. واقعیت این است که با وجود استعدادهای خوبی که در سراسر کشور وجود دارد امروز ما موفق شده‌ایم در بین رشته‌های مدال‌آ‌ور ورزش ایران قرار بگیریم و به خود ببالیم، اما این همه ماجرا نیست. فدراسیون کبدی با برنامه و حساب‌شده از استعدادها و پتانسیل‌های موجود بهره می‌برد. اگر می‌بینید امروز نامی برای خودمان در سطح قاره دست و پا کرده‌ایم به هیچ عنوان اتفاقی نیست و حاصل فعال بودن 31 استان کشور در این رشته است.

به هیچ عنوان از این موضوع مهم غافل نیستیم و مهم‌ترین برنامه و در واقع جهت حرکت فدراسیون این است که کبدی را در همه استان‌های کشور با هماهنگی ادارات کل تربیت بدنی استان‌ها رشد و توسعه دهیم تا به هیچ عنوان گرفتار روزمرگی نشویم. به عنوان مثال در این رابطه قصد داریم از سال 90 رقابت‌های قهرمانی کشور در رده‌های سنی نوجوانان، جوانان و امیدها را به شکل منطقه‌ای برگزار کنیم تا در نهایت از هر منطقه 2 تیم به مرحله نهایی رقابت‌های قهرمانی کشور راه یابند. این پروسه در واقع بستری برای کشف و شناسایی استعدادها محسوب می‌شود، استعدادهایی که با پرورش آنها پشتوانه‌های واقعی برای تیم ملی می‌شوند. برای تحقق اهدافمان هم با سوتار، سرمربی تیم ملی هند به توافق رسیده‌ایم و قرار است از اردیبهشت وارد تهران شده و ضمن برعهده‌گرفتن هدایت تیم ملی، برنامه استعدادیابی فدراسیون را زیر نظر بگیرد. برنامه‌ای که در واقع استارت کار ما برای شرکت در دوره آتی بازی‌های آسیایی در «اینچون» کره جنوبی محسوب می‌شود. چون قصد داریم طی 4سال آمار فعلی ورزشکاران سازمان یافته سطح کشور را ـ که حدود 5 هزار نفر است ـ افزایش چشمگیری دهیم و به یمن این استعدادیابی شاهد تداوم افتخارآفرینی این رشته باشیم.

باید عرض کنم که موفقیت‌های کبدی ایران با حداقل امکانات حاصل شده است. ما با توجه به امکاناتی که در اختیار داشتیم، توانستیم با یک برنامه‌ریزی خوب طی چند سال اخیر تا نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی پیش برویم. این در حالی است که هندوستان به عنوان رقیب اصلی ما 800 تیم باشگاهی فعال در این رشته دارد و پاکستانی‌ها با سابقه 5 دوره حضور در بازی‌های آسیایی، سرمایه‌گذاری خوبی در این رشته دارند. تازه کشورهایی مثل کره‌جنوبی و ژاپن در کنار مالزی و بنگلادش بزودی حریفان شماره یک ما خواهند شد و با این وضعیت ما کار دشواری در پیش داریم، مگر این‌که امکانات لازم در اختیار ما قرار گیرد.

به هر شکل ما رشته جدید و تازه تاسیسی هستیم و بعضا از داشتن حداقل‌ها محروم هستیم. رشته‌ای که در چنین وضعیتی می‌تواند نایب قهرمان آسیا و جهان شود در صورت سرمایه‌گذاری خوب می‌تواند به عناوین بهتری هم دست یابد.

متاسفانه فدراسیون کبدی در تهران هیچ امکاناتی ندارد و ما از داشتن یک سالن اختصاصی تمرینی هم محروم هستیم و برای استفاده از سالن‌های ورزشگاه آزادی و ورزشگاه انقلاب هم باید اعتبار لازم در اختیارمان باشد. حرف ما این است حالا که ما توانایی خود را در نبود امکانات به اثبات رسانده‌ایم، این توقع را داریم که در تهران سالنی را به عنوان کمپ تمرین و حتی برگزاری مسابقات در اختیار ما بگذارند، چون ما حتی برای برپایی اردوی تیم ملی هم دچار مشکل هستیم. البته اخیرا با مدیرکل تربیت بدنی استان تهران جلساتی را برگزار کرده‌ایم و احتمالا در ورزشگاه تختی یک سالن بلااستفاده که در زیر جایگاه این ورزشگاه وجود دارد در اختیار هیات کبدی تهران قرار خواهد گرفت تا علاوه بر هیات تهران ما هم بتوانیم برای اردوهای تیم ملی از آن استفاده کنیم.

قطعا ما آنها را یک فرصت می‌دانیم و از تجربیاتشان نهایت بهره را می‌بریم، همچنان که پیش از شرکت در بازی‌های آسیایی گوانگجو در پاکستان یک اردوی تدارکاتی برپا کرده و 5 بازی تدارکاتی با تیم ملی این کشور برگزار کردیم. همین بازی‌ها و تجزیه و تحلیل و آنالیز پاکستان باعث شد بتوانیم در گوانگجو بالاتر از آنها قرار بگیریم. اما هند و پاکستان ما را تهدید می‌دانند، چون سیطره آنها را به خطر می‌اندازیم.

حرف شما کاملا درست است و خوشحالم که اعلام کنم اگر به توفیقی در سطح ملی دست یافته‌ایم یکی از زمینه‌های آن لیگ خوبی است که برگزار می‌کنیم. سال 89 پس از آن که 14 تیم در مرحله اول لیگ برتر مردان حضور یافته و در نهایت 6 تیم به مرحله نهایی این رقابت‌ها راه یافتند، سطح کیفی رقابت‌ها به حدی بالا بود که تا هفته پایانی چهره تیم‌های اول تا سوم نامشخص بود. بنابراین ما به هیچ عنوان از لیگ غافل نبوده و درصددیم با به‌کارگیری مکانیسم‌های مختلف، تنور رقابت‌های کبدی را در رده‌های سنی و در سطوح مختلف هر لیگ، طی سال‌های آینده ارتقاء بخشیم.

همان‌طور که گفتم ما در هر 31 استان فعال هستیم، در نتیجه هیات‌های ما اشتیاق بالایی برای حضور تیم‌های استان‌شان در لیگ دارند.

البته خود ما هم سالانه حدود 60 میلیون تومان هزینه برگزاری این رقابت‌ها را متحمل می‌شویم، اما می‌توان گفت تیم‌های لیگ برتری ما برای یک فصل حضور در این رقابت‌ها، هر کدام حدود 100میلیون تومان هزینه می‌کنند.

چنانچه همه امکانات موردنظرمان فراهم آید نه‌تنها همیشه یک پای ثابت فینال رقابت‌های جهانی و بازی‌های آسیایی خواهیم بود که می‌توانیم قهرمان جهان هم بشویم. چرا که روند حرکت ما این مساله را نشان می‌دهد. ما با حداقل امکانات پس از آن که سال 81 مدال برنز آسیا را گرفتیم سال گذشته این مدال را به نقره رقابت‌های جهانی و همچنین نقره بازی‌های آسیایی ارتقاء دادیم. در بخش بانوان هم به همین صورت ما سال 84 پنجم آسیا بودیم اما دیدید سال 89 برنز بازی‌های آسیایی را گرفتیم، پس تصور کنید اگر امکانات مورد نظر را به ما بدهند به کجا خواهیم رسید.

خوشبختانه هم‌اکنون محمد عباسی، وزیر تعاون نایب‌رئیس فدراسیون جهانی است و خود من هم نایب‌رئیس فدراسیون آسیایی این رشته هستم.

از جمله برنامه‌های مهم ما این است که ایران را به عنوان مرکز کبدی غرب آسیا و آسیای میانه تبدیل کنیم. به عنوان مثال قرار است تابستان 90، دوره آموزشی مربیگری و داوری بین‌المللی را به مدت یک ماه در تهران برگزار کنیم.

همان‌طور که گفتم رقابت‌های جهانی قرار است مرداد در بمبئی برگزار شود و در سفری که‌ گلوت ـ رئیس فدراسیون جهانی ـ سال 89 به تهران داشت و در دیدار با علی سعیدلو، رئیس سازمان تربیت بدنی این قول را به ما داد که چنانچه هند نتواند شرایط میزبانی این رقابت‌ها را فراهم آورد این میزبانی به تهران واگذار می‌شود. به هر ترتیب حتی اگر امسال نشد، کسب میزبانی رقابت‌های جهانی در دستور کار ما قرار دارد.

امسال قصد داریم اولین دوره لیگ کبدی ساحلی را با حضور 32 تیم، لیگ برتر مردان را با شرکت 14 تیم، لیگ برتر بانوان را در دسته‌های برتر، دسته اول و دسته دوم برگزار کنیم و امیدواریم این رقابت‌ها به شکل مطلوبی برگزار شود تا تیم ملی از محاسن برگزاری لیگ‌های باکیفیت بهره‌مند شود.