مشکل کشتی ایران ، فردی عمل کردن است

برای پاسخ دادن به این سوال اجازه بدهید من از شما این سوال را بپرسم، آیا این وضعیت در ورزش ما، فقط منحصر به کشتی است؟ مگر در همین فوتبال ما از فوتبالیست‌های نخبه خود استفاده درستی صورت می‌گیرد که بخواهیم از کشتی چنین انتظاری داشته باشیم.

در ادامه حرف شما باید گفت روس‌ها از کجا به اینجا رسیده‌اند که نه تنها در ورزش و کشتی که در همه زمینه‌ها یکی از قدرت‌های دنیا هستند. مشکل ما در کشتی این است که نمی‌خواهیم حرف حق کسی را قبول کنیم و بر‌مبنای خودمحوری پیش می‌رویم. به جای این‌که به بررسی علل عقب ماندن کشتی خود بپردازیم با همدیگر به مبارزه برمی‌خیزیم، در نتیجه نه تنها جلو نمی‌رویم بلکه عقب هم می‌رویم. متاسفانه بر کشتی ما فردگرایی حاکم است، در حالی که اگر بزرگان کشتی دورهم جمع شوند و با یکدلی امور کشتی را پیش ببرند، وضعیت تغییر خواهد کرد. البته این دورهم نشستن و همفکری کردن باید با یکدلی باشد نه این‌که در آن وضعیت هم تنها به فکر منافع فردی بود. باید بر مبنای واقعیت‌ها پیش برویم و ببینیم که چرا با وجود این لشکر بزرگ کشتی که حتی در دورترین نقطه کشور نیز باشگاه کشتی وجود دارد، تیم ملی ما از وضعیت خوبی به لحاظ برخورداری از پشتوانه‌هایی قدرتمند در اوزان مختلف برخوردار نیست.

بله، اجازه بدهید در این رابطه خاطره‌ای تعریف کنم. یک بار با برادران خادم و اکبر فلاح در فرانسه یکی از مربیان کشتی این کشور را دیدیم و چیزی که این مربی به ما گفت خیلی جالب بود؛ این‌که اگر 20 کشتی‌گیر در اختیار داشته باشد می‌تواند 2 مدال جهانی کسب کند چون کشتی فرانسه مثل هاکی روی یخ ما است و اساسا آنها کشتی‌گیر ندارند.حالا ما با این همه کشتی‌گیر باید چنین وضعیتی داشته باشیم؟ گرچه بیشترین مدال تاریخ ورزش ایران در المپیک را کشتی کسب کرده است، اما آیا سقف توانایی ما فقط همین مدال‌ها بوده است؟ به هیچ وجه. معتقدم یکی از آفت‌هایی که همواره در کشتی ایران وجود داشته این است که به جای یکدلی و همفکری، همواره به صورت فردی پیش رفته‌ایم. ما باید مشکلات کشتی را به صورت ریشه‌ای بررسی کنیم. روسیه در حالی قدرت اول کشتی دنیاست که تنها 4، 5 استان و مرکز کشتی‌خیز دارد. جمهوری‌های مستقلی چون داغستان که نه تنها روسیه که کشتی کشورهایی مثل ازبکستان را هم تغذیه می‌کند. این در حالی است که ما استان‌های مازندران، همدان، خراسان، کرمانشاه، لرستان، آذربایجان‌ها، اصفهان، فارس و خوزستان را داریم که همگی کشتی‌خیز هستند.

به نظرم برای این‌که از لشکر کشتی بخوبی استفاده کنیم باید با یکدلی و صداقت پیش برویم و اجازه ندهیم برخی با دلال بازی مانع کشف استعداد‌ها شوند. این مشکلات جزئی است که کشتی را به این حال و روز انداخته است. باید کلی فکر کرده و کلان به قضیه نگاه کنیم و از فردگرایی بپرهیزیم، چون توان رقابت پایاپای با روس‌ها را داریم و حیف است که به آنها نرسیم. یک بار از یوری شاهمرادف پرسیدیم که شما چگونه به این سطح رسیده‌اید. جالب این‌که او نگفت اصولی‌تر کار می‌کنیم، بلکه گفت: «ما بیشتر از شما کار می‌کنیم». براستی در کجای ایران ما مدرسه ورزش داریم که در کنار تحصیل، دانش‌آموزان به صورت علمی به یک رشته ورزشی هم مشغول باشند.

ما در آموزش و پرورش امکانات بسیار خوبی داریم که بلااستفاده مانده است. یکی از مشکلات این است که معلمان ورزش‌هیچ رشته‌ای را به صورت تخصصی دنبال نکرده‌اند و به صورت کلی مثلا در 5 رشته فعال هستند. باید مربی فوتبال، کشتی و همه رشته‌ها را در آموزش و پرورش داشته باشیم. حتی در نیروهای مسلح هم امکانات بسیار خوب ورزشی وجود دارد. ورزش ایران اگر می‌خواهد رشد کند باید از امکانات همه بخش‌ها و بویژه آموزش و پرورش استفاده کرده و از موازی‌کاری بشدت پرهیز کند. در کنار اینها باید زمینه را برای فعالیت مردان متخصص فراهم کنیم. مثلا برای رشد کشتی کرمانشاه باید برادران محبی و زرافشانی فعال شوند، در خراسان نباید امیر توکلیان تنها باشد. اگر می‌خواهیم کشتی ما به روزهای اوجش برگشته و افتخاراتش تداوم داشته باشد، باید از تمام پیشکسوتان در جای خود استفاده کنیم. این درست که امروز کشتی فرنگی ما رشد خوبی داشته که حاصل زحمات محمد بنا و دیگر مربیان این رشته است، اما این رشد نباید مقطعی باشد که اگر محمد بنا مثل من روزی پیر شد و رفت، کشتی فرنگی هم بخوابد.

به نظر من صنعتکاران قدرتی ندارد که بخواهیم منتقد او باشیم، او در فدراسیون دست و پایش بسته است.

متاسفانه برخی که با فدراسیون کشتی همکاری می‌کنند نگاه کاسبکارانه دارند و مشغول دلال بازی هستند. حرکاتی از این افراد دیده‌ام که در طول تاریخ کشتی از هیچ‌کس سر نزده است. نمی‌خواهم نام کسی را ببرم اما انتقادی که دارم این است که در کشتی باید منافع ملی را ارجح بر هر منفعتی شمرد. به‌طور کلی معتقدم هر کسی یک ایرادی دارد، همان طور که منصور برزگر هم دارد. در مدیریت کشتی نمی‌توان گفت که یزدانی خرم مقصر است. او معتقد است در کار مدیریتی‌اش خوب کار کرده و اگر ایرادی هست به زیر مجموعه‌ها برمی‌گردد. به نظر من نکته‌ای که مهم است سیستم انتخاب رئیس فدراسیون است که باید در آن تجدیدنظر شود. این کار زمانی صرفا با سلیقه رئیس سازمان تربیت بدنی صورت می‌گرفت و حالا نیز در انتخاباتی فرمایشی؛ انتخاباتی که معلوم نیست بر چه مبنایی استوار است. معتقدم اگر انتخابات فدراسیون‌ها پایه و مبنای درستی داشته باشد، می‌توانیم به نتایج بهتری دست یابیم. بنابراین باید شرایط رئیس فدراسیون کشتی شدن از هر نظر مشخص باشد، از شرایط سنی گرفته تا سابقه مدیریتی و نگاه تخصصی. در کنار آن باید روش کارکردن در استان‌ها نیز مشخص و علمی باشد.

می‌گویم سازمان تربیت بدنی به کشتی کم توجه است. در حالی که وضعیت رشته مدال‌آوری چون کشتی نباید این‌گونه باشد. می‌پرسم بودجه‌ای که برای فدراسیون کشتی در نظر می‌گیرند آیا درخور آن است و حرکت‌هایی که در کشتی شده، شایسته بوده است؟ بطور مسلم چشم به هم بزنیم المپیک لندن فرا رسیده ‌است و آن وقت دیگر زمان آن نیست که بگوییم سازمان تربیت بدنی برای کشتی چه کرده است. بی‌تردید اگر می‌خواهیم در آن بازی‌ها موفق عمل کنیم باید از همین امروز به فکر باشیم. در سفری که برای دیدن رقابت‌های قهرمانی اروپا به فنلاند رفته بودیم رئیس فدراسیون کشتی این کشور به من و دیوید موسل بز روس ‌گفت که فنلاند حاضر است برای کسب یک مدال برنز المپیک لندن 10 میلیون پوند هزینه کند و از ما خواست که در این جهت با تیم ملی فنلاند همکاری کنیم. فرض کنید که اگر ما از کشتی 5 مدال می‌خواهیم که حداقل 2 تای آن طلا باشد، چقدر باید برای کشتی هزینه کنیم؟ این است که می‌گوییم بین انتظار‌ها و توجهات به این رشته تناسب وحود ندارد.

من مساله مالی را که اشاره کردم منظورم کل برنامه‌ریزی برای حضور در المپیک بود که طبعا هر برنامه‌ای نیاز به بودجه دارد و گرنه پول به تنهایی حلال مشکلات نیست.

دقیقا حرف شما درست است. فدراسیون جهانی - فیلا- زیبایی کشتی را از بین برده است. البته فیلا به غلط دوست دارد همه کشورها شانس کسب مدال داشته باشند. طبق قوانین قبلی کشورهای ضعیف هیچ شانسی برای کسب مدال نداشتند، اما من در جلسات فیلا پیشنهاد کردم که برای ارتقای سطح کیفی کشتی آن را مانند فوتبال منطقه‌ای برگزار کنند و در واقع مسابقات مقدماتی جهانی برای آن ترتیب دهند مثل فوتبال. در این شرایط مثلا کشورهای شبه جزیره هند، کشورهای عربی و سایر نقاطی که کشتی ضعیفی دارند با هم رقابت کرده و تیم برتر آنها راهی رقابت‌های جهانی می‌شود، به این ترتیب برای آنها هم انگیزه رقابت ایجاد خواهد شد. درست مثل فوتبال ما که آرزویش راهیابی به جام جهانی است و هیچ وقت دنبال قهرمانی در جام جهانی نیستیم. به هر حال در شرایط کنونی و با این قوانین اشتباه، متاسفانه مربیان ما به شاگردانشان می‌گویند هل بده، نه این درست نیست، بلکه کشتی‌گیر باید کاری کند که حریف وادار به فرار از تشک شود. در قوانین قدیم اگر پای کشتی‌گیر را می‌گرفتی و او می‌خواست از تشک فرار کند، مجبور بودی او را به وسط تشک برگردانی تا امتیاز بیشتری بگیری. برخی می‌گویند فلانی کاربلد است، در صورتی که او در زمان کشتی گرفتنش هم هیچ‌وقت نتوانست از پای مخالف زیر بگیرد و الان کشتی‌گیران ملی ما هم با این مشکل مواجه هستند. بی‌شک هر مربی باید چیزی برای ارائه کردن داشته باشد. کشتی رضا یزدانی با حریف ازبکستانی‌اش را در فینال وزن 96 کیلوگرم بازی‌های آسیایی گوانگجو به خاطر بیاورید، یزدانی پایش را روی پای حریف گذاشت و با دوخم در نهایت از او امتیاز گرفت، ببینید چه کسی این را به او یاد داده است. می‌خواهم بگویم ما باید از قوانین فیلا به نفع خودمان استفاده کنیم، یعنی کاری که در کشتی فرنگی انجام می‌شود. نباید دنبال گلادیاتور بازی در کشتی باشیم، این روش آمریکایی‌هاست و اگر خوب بود که آنها تا این حد در کشتی افت نمی‌کردند. کشتی واقعا یک جنگ است؛ حمله دارد، عقب‌نشینی دارد، دفاع دارد، دفاع از بغل دارد و باید تن به تن جنگید. در کشتی ریزه‌کاری‌های زیادی وجود دارد که باید به آنها آگاه باشیم. باید طوری برنامه‌ریزی شود که از مربیان خیلی خوب سراسر کشور استفاده شود. امروز خوشحالم که محمد طلایی و علیرضا رضایی به عنوان مربیان تیم‌های نوجوانان و جوانان انتخاب شدند، چون اگر این دو نفر بتوانند شهامت، جنگندگی، زیرگیری درست، کارکردن دست‌ها و باراندازهای بی‌نقص خود را به نوجوانان و جوانان انتقال دهند کشتی متحول می‌شود. به هر حال اعتقاد دارم باید با تحقیق و پژوهش علمی در کشتی به جلو گام برداریم.

همین‌طور است، ما وقتی در دهه 90 در سبک وزن با خلأ مواجه بودیم و در رقابت انتخابی غلامرضا محمدی به ناصر زینل‌نیا باخت با همین نگاه پشتوانه‌سازی پشت غلامرضا محمدی ایستادیم. تصمیمی که در نهایت به کسب 4 مدال جهانی در سبک وزن از سوی او منجر شد. حالا هم برای اوزانی مثل 55 و 60 کیلو باید کار زیادی صورت گیرد، همان‌طور که ما برای رسیدن به عباس حاج‌کناری در وزن 62 کیلوی سابق، چندین نفر را عوض کردیم. در 57 کیلو هم مهره‌هایی مثل اویس ملاح و علی‌اکبر دودانگه را داشتیم که محمد طلایی را رو کردیم. اینها یک دید وسیع می‌خواهد، درست است که سرمربی تیم ملی وظیفه پشتوانه سازی ندارد، اما او باید با برنامه چشم به آینده بدوزد.

این وضعیت که هرکس‌ساز خودش را می‌زد بعد از این اتفاق افتاد که ما 6 ماه استعفا دادیم و برخی محمدرضا طالقانی رئیس وقت فدراسیون کشتی را دوره کردند و او دیگر نتوانست به شکل دلخواهش مدیریت کند. من اگر بعد از المپیک آتلانتا استعفا کردم همه ناراحتی‌ام به خاطر این بود که سوم شده بودیم و معتقد بودم می‌توانستیم دوم یا اول شویم. از روس‌ها بهتر بودیم همان طور که در جهانی 95 آنها را گرفتیم، از آمریکا هم خیلی بهتر بودیم، اما نگذاشتند این اتفاق بیفتد. حالا چه کسانی نگذاشتند، کی بود و چطور شد بماند. ولی همان آقا در آتن و سیدنی هم به تیم ملی ضربه زد. به هر حال من هم معتقدم امنیت شغلی برای کادر فنی یک ضرورت است.

البته علیرضا در المپیک آتن خودش باید پهلوانی می‌کرد و کنار می‌رفت. من نظرم روی اصغر بذری بود اما در عین حال نمی‌توانستم بذری را در ترکیب تیم بگذارم، چون اضافه وزن زیادی داشت و می‌ترسیدم سر وزن نرسد که اگر آن اتفاق می‌افتاد می‌شد پیراهن عثمان. علیرضا دبیر بسیار انسان خوب و فهمیده‌ای بوده و هست. من به واسطه یک نفر به او پیغام دادم که کنار بکشد، حالا اگر به او پیغام را نرسانده‌اند مقصر از پیغام‌رسان بوده است. چون نمی‌خواستم خودم به او بگویم. بهتر بود خودش گذشت می‌کرد.

مشکلی که در کشتی ما باب شده عدم شرکت در مسابقات انتخابی است که شاید از دوره خود من این وضعیت به وجود آمد. معتقدم وقتی کار گروهی باشد و نخواهیم گناه را گردن کسی بیندازیم شاید در کوتاه مدت نتیجه‌ای نگیریم، اما در دراز مدت نتیجه خواهیم گرفت.

به هر حال کشتی میدان جنگ است و نباید به واسطه یک شکست کسی کنار بکشد. مشکل علیرضا حیدری این بود که هنوز هم تب کشتی گرفتن داشت و به واسطه همین تب بود که نتوانست در مربیگری موفق باشد و کنار کشید.

هنوز هم سر این حرف خود هستم. شما نگاه کنید در 66 کیلو مهدی تقوی در گوانگجو به کشتی‌گیر ژاپنی باخت و در 55 و 60 کیلو فعلا به کشتی‌گیری نرسیده‌ایم که اطمینان خاطرمان باشد. فقط در 96 کیلو رضا یزدانی به واسطه روحیه جنگندگی و جسارت خود می‌تواند پشت نامداران جهان را به خاک بمالد. فراموش هم نکنیم که او گاتسالوف نامدار و نفر اول این وزن را 2 بار خاک کرد، پس این شانس و توانایی را دارد که در المپیک طلا بگیرد.

مشکل اصلی تقوی غرور اوست و بهای زیادی که در تیم ملی به او دادند. مشکل دیگر تقوی فنی است. او اگر بخواهد طلای المپیک بگیرد باید با دید وسیع فنی بارها و بارها حریفانش را تحلیل کند و بیشتر از گذشته تلاش کند و عیب‌های فنی‌اش را بپوشاند؛ ضعف‌هایی که برای خود ما مشخص است.

معتقدم کشتی ایران مثل نفت است، هر وقت عملیات اکتشاف داشته باشیم به نفت می‌رسیم. کشتی هم به همین صورت است. مربیان تیم ملی اگر دید خود را وسیع تر کنند موفق خواهند شد.

حرفم تنها در با هم بودن و با هم کار کردن است. به هر حال اگر می‌خواهیم از روس‌ها در کشتی سبقت بگیریم باید برنامه‌ریزی داشته باشیم و منیت‌ها را کنار بگذاریم.