از هولوگرام‌ها تا تصاویر سه‌بعدی

به همین دلیل هم بسیاری نقطه آغازین تاریخچه هولوگرافی مدرن و امروزی را سال 1947 میلادی می‌دانند. در آن زمان دنیس گابور در حالی که برای یافتن روشی برای اصلاح و افزایش دقت میکروسکوپ‌های الکترونی تحقیق و مطالعه می‌کرد، نظریه هولوگرافی در ذهنش مطرح شد و به همین علت در سال 1969 میلادی موفق به دریافت مدالی از انجمن سلطنتی کشور انگلیس شد و در سال 1971 نیز به خاطر این کشف بزرگ جایزه نوبل فیزیک را از آن خود ساخت به همین علت از دنیس گابور به عنوان پدر علم هولوگرافی نام برده می‌شود. هولوگرافی در حقیقت روش جدیدی برای تصویربرداری سه‌بعدی از اجسام بود که با استفاده از نور لیزر انجام می‌شد. البته در آن زمان گابور به امکانات جدیدی که امروزه برای توصیف لیزر از آنها استفاده می‌شود دسترسی نداشت و از این‌رو این اکتشاف بزرگ در آن زمان قدری عجیب به نظر می‌رسید. اما سرانجام 13 سال بعد یعنی در سال 1960 میلادی که محققان به روش‌های پیشرفته‌ای برای تولید لیزر دست یافتند، تحقیقات جدی‌تری را درباره هولوگرافی آغاز کردند و در سال 1962 دو محقق از دانشگاه میشیگان تئوری جدیدی را برای استفاده از هولوگرافی به منظور نمایش تصاویر سه‌بعدی مطرح کردند. آنها براساس یافته‌های دنیس گابور، تحقیقات جامع‌تری را در این زمینه انجام دادند و تئوری مطرح شده توسط دنیس گابور را با استفاده از سیستم‌های جدید ابداعی برای تولید نور لیزر به مرحله اجرا درآوردند. در فرآیند هولوگرافی می‌توان علاوه بر ثبت اطلاعات مربوط به شدت نور بر روی یک صفحه حساس که در روش عکاسی معمولی از آن استفاده می‌شود، اطلاعات دیگری مانند اطلاعات مربوط به دامنه و فاز نوری را نیز بر روی این صفحه ثبت کرد و به این ترتیب روش تهیه هولوگرام در مقایسه با عکس معمولی، به مراتب سخت‌تر خواهد بود. این در حالی است که هولوگرام یک تصویر سه‌بعدی با جزییات میکروسکوپی بسیار دقیق خواهد بود. مهم‌ترین ویژگی هولوگرام‌ها این است که قابل کپی‌برداری و تکثیر مجدد نخواهند بود.