اتوئو: من بهترین بازیکن تاریخ آفریقا نیستم

 این مهاجم 30 ساله کامرونی که در اواخر دسامبر 2010 برای چهارمین بار در عمرش از سوی کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF )‌ به عنوان مرد سال فوتبال این قاره انتخاب و از این طریق صاحب رکورد تصاحب این عنوان طی 41 سال اهدای آن شد، در فصل‌روبه‌پایان بیشترین و حساس‌ترین گل‌ها را برای اینترمیلان زده و اگر چنین نمی‌کرد این تیم در روزهای پایانی فصل خود را همچنان در مسیر فتح جام‌هایی تازه حاضر و بالنسبه پرتوان نمی‌دید.

فاصله‌ای که کم شد

اتوئو بخصوص در اوایل فصل که سایر مردان اینتر ناآماده و دور از فرم ایده‌آل و مصدوم بودند، گل‌های مهمی را به سود آنان به ثمر رساند که موجب شد آنها ولو با فاصله‌ای قابل توجه با تیم همشهری‌شان آث.میلان و همچنین ناپولی و لاتزیو در کمین بالانشینان سری A بمانند و فاصله را در اواخر اسفند 89 به حداقل رسانده و رقابت‌ها را در فروردین 90 به اوج حساسیت برسانند.

اتوئو در جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا نیز که اینتر از مرحله اول آن صعودی دشوار داشت، همین نقش را برای این تیم ایفا کرد و گل‌های مهمی را به سود آبی و سیاه‌های میلان به ثمر رساند و سپس در اولین مرحله حذفی که این تیم شکست خانگی صفر ـ یک در برابر بایرن مونیخ را با برد 2 ـ 3 در خاک آلمان تلافی نمود، گل سوم و پیروزی‌ساز اینتر را در دقایق آخر با توپ ربایی از مدافعان بایرن و با یک پاس عالی در عرض برای گوران پاندف مهاجم مقدونیه‌ای تیمش پایه‌گذاری کرد.

علاوه بر اینها در دسامبر 2010 هم که اینتر با پیروزی بر قهرمان آسیا (سئونگنام کره‌جنوبی)‌ و قهرمان آفریقا (مازمبه کنگو)‌ جام قهرمانی باشگاه‌های جهان را در خاک امارات فتح و آن را ضمیمه جام باشگاه‌های اروپا کرد، باز اتوئو نقشی کلیدی را ایفا نمود و در بازی فینالی در برابر مازمبه که مانند بازی با سئونگنام صفر ـ 3 به سود اینتر به پایان رسید، یک بار گلزنی کرد. این شرایط و توفیق‌ها در تضاد با فصل پیش بود که اتوئو در خط حمله اینتر کاملا زیر سایه همبازی آرژانتینی‌اش دیه‌گو میلیتو قرار داشت و با گل‌های حساس میلیتو بود که اینتر فصل پیش 3 جام بزرگ داخلی و خارجی را برد و به اولین تیم ایتالیایی انجام‌دهنده این کار مهم تبدیل شد.

البته سال 2010 برای اتوئو ناکامی‌هایی را هم در بر داشت که بیشتر به نمایش تیم ملی کشورش در جام‌ ملت‌های آفریقا در خاک آنگولا و سپس در جام جهانی 2010 در آفریقای جنوبی مربوط می‌شد.

در آنگولا، تیم ملی کامرون در مرحله یک چهارم نهایی توسط مصر ـ که سومین قهرمانی متوالی‌اش را در آفریقا تجربه کرد ـ حذف شد و پیشتر در گروهش به گابن هم باخته بود. کامرون در جام جهانی نوزدهم نیز بد عمل کرد و با کاپیتانی اتوئو هر 3 بازی خود در داخل گروهش را به رقبا واگذار کرد؛ هرچند نقش مهاجم سابق بارسلونا در این ناکامی کمتر از سایرین بود و آنجا هم 2 گل به ثمر رساند، شاید این طبیعی بوده باشد که اتوئو به زمانی قابل توجه برای تکرار درخشش بارسایی خود در اینتر نیاز داشت، زیرا وی سال‌ها به نوع بازی متفاوت متداول در نیوکمپ عادت کرده بود و وفق یافتن در سیستم‌هایی دیگر در سری A برای او دشوار بود؛ اما امسال که او این تطابق را یافت، به درجات بالای فعلی خود رسید. همسو با این مساله میلیتو امسال دچار مصدومیت‌ها و نزول محسوسی شد و هفته‌ها پشت خط نشست و با این‌که در برخی هفته‌ها جرقه زد و گلزنی کرد؛ اما همان بازیکن فصل گذشته جلوه نکرد و حتی وسلی اشنایدر هلندی که فصل پیش همپا با میلیتو، بهترین بازیکن اینتر بود، به دستاوردهای فصل پیش خود نرسید و جولیو سزار هم که برترین دروازه‌بان جهان شناخته می‌شد و همیشه قابل تکیه بود، در این فصل اشتباهات بدی داشته و آن کس که در این میان بسیار بهتر از فصل پیش ظاهر شده و حتی با دوران کارش در بارسلونا برابری یافته، اتوئو بوده است و حتی نام او در میان گلزنان امسال ایتالیا و اروپا و در مجموع جام‌های مختلف در رده‌های بالا مشاهده شده است.

با این همه و به‌رغم این‌که اتوئو بالاتر از عابدی په‌له‌ غنایی و ژرژ وه‌آی لیبریایی به تنها مرد پیروز در 4 دوره انتخابات مرد سال فوتبال آفریقا بدل شده (این دو بازیکن برجسته دهه 1990 هر کدام 3 بار مرد سال این قاره شدند)‌ او این فرضیه و ایده را که برترین بازیکن تاریخ آفریقا باشد، قبول ندارد و خودش را پایین‌تر از این عنوان توصیف می‌کند.

او که در انتخابات سال 2010 آساموا جیان، ستاره تیم ملی غنا در جام جهانی 2010 و دیوید دروگبا نماد 7 سال اخیر باشگاه چلسی و کاپیتان تیم ملی ساحل عاج را پشت سر نهاد و این عنوان را ضمیمه 3 عنوان پیاپی قبلی خود کرد که در سال‌های 2003 تا 2005 به دست آورده بود، می‌گوید: «شاید با تصاحب 4 باره این عنوان رکورد‌ دار شده و نحوه کار و نمایشم در مسابقات فصل جاری اینتر هم جالب بوده باشد؛ اما همه اینها نیز بدین معنا نیست که برترین بازیکن تاریخ آفریقا باشم. در گذشته دور و نزدیک بزرگانی در فوتبال آفریقا ظهور کرده و به بازی پرداخته بودند که واقعا در سطحی بالا قرار داشتند و مهارت‌ها و دستاوردهایشان غیرقابل انکار است و نمی‌توان و نباید مرا بالاتر از آنها دانست. یعنی اطمینانی در این خصوص وجود ندارد و اصولا این جور موارد و آدم‌ها در مقاطع متفاوت تاریخی، غیرقابل قیاس هستند.»

حتی در فصل گذشته که گفتیم اتوئو چندان درخشان نبود و آشکارا زیر سطح خود در بارسلونا بازی کرد. او 16 گل برای اینتر که با مربیگری خوزه مورینیو بسیار موفق نشان داد، به ثمر رساند و اینک از معدود بازیکنانی است که با 2تیم متفاوت (بارسلونا و اینتر) فاتح جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا که مطرح‌ترین جام باشگاهی جهان به شمار می‌آید، شده است.

اهداف بعدی او تکرار فتوحات گذشته با اینتر و بازگرداندن «شیرهای رام نشدنی آفریقا» (تیم ملی کامرون) به جایگاه سابق‌شان در معادلات فوتبال جهان و البته قبل از آن در جدول رده‌بندی فوتبال آفریقاست. آساموا جیان که به نظر می‌رسید بخت و همچنین صلاحیت بیشتری از اتوئو برای تصاحب عنوان مرد برتر سال 2010 فوتبال آفریقا داشته باشد، این اقبال و جایگاه را به این سبب به دست آورده بود که با تیم ملی غنا فینالیست جام ملت‌های آفریقا در این سال شده و بعلاوه «ستاره‌های سیاه» (غنا) را بعد از کامرون در سال 1990 و سنگال در 2002 به سومین تیم آفریقایی صعودکننده به مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی (2010) بدل کرده بود. با این حال جیان که عضو باشگاه ساندرلند انگلیس است، اعتراف می‌کند اتوئو در 10 سال اخیر نماد و الگوی بسیاری از فوتبالیست‌های قاره سیاه بوده که تمایل داشته‌اند کارهای مهم وی را تکرار کنند.

جیان می‌گوید: «سال پرباری را گذراندم و شاید عنوان نخست را در آینده نزدیک فراتر از اتوئو به من بدهند، اما اگر هم این طور شود، باید متذکر شوم که اتوئو فوتبالیست شگفت‌انگیزی است و کارهای بزرگی در این سال‌ها صورت داده که هر آفریقایی آن را موجب افتخار برای خود و قاره‌اش می‌داند.»

اتوئو در اواسط بهار 2011 افسوس زیادی راجع به گذشته نشان نمی‌دهد. او که مدتی کوتاه اوایل دهه 2000 در رئال‌مادرید هم بازی کرد و در آن ایام تملک وی به طور 50 ـ 50 با باشگاه‌های رئال و مایورکا بود و خیلی‌ها واگذاری او به بارسلونا در آن ایام را اشتباه بزرگ کهکشانی‌ها می‌دانند، در قیاس خوزه مورینیو مربی فعلی و پرتغالی رئال و مربی فصل پیش خودش در اینتر با پپ گواردیولا مربی 3 سال اخیر بارسلونا حرف‌های جالبی برای گفتن دارد.

وی به روزنامه مارکا گفته است: «من روش رک‌گویی و حتی حرف‌های تلخ خوزه مورینیو را به روش سکوت و انجام کارها در پشت پرده توسط گواردیولا ترجیح می‌دهم. مورینیو هر چیزی را روبه‌رویتان می‌گوید و حس دشمنی او نیز آشکار و مقابل چشم‌هایتان است، اما گواردیولا در حالی مرا به عنوان بخشی از بهای انتقال زلاتان ابراهیموویچ به اینتر واگذار کرد که به من هیچ چیز نگفت و من همین حالا نیز به‌رغم رضایت‌ام از باشگاه اینتر با این اقدام مخالفم. من اینک هم با گواردیولا گاه به گاه صحبت می‌کنم و آن مساله را تا حدی از ذهن خود دور کرده‌ام اما آدم‌ها و مربیانی را ترجیح می‌دهم که پنهان‌کاری نکنند. مردانی مثل مورینیو را که متهم به جنجال‌سازی و توهین به رقبا شده است، اما حافظ و حامی درجه اول شاگردان و دوستانش است. من تندی شخصیت او را بر ظاهرسازی توام با پنهان‌کاری و تلاش بعضی‌ها برای باشخصیت و آرام جلوه کردن در عین حرف زدن و اقدام پشت سرتان، ترجیح می‌دهم.»