رای: لوکاس سزاوار اوجگیری است

 لیوا از 2007 به این سو مهره تقریبا ثابت خط میانی سرخ‌های آنفیلد بوده، ولی نه فقط هواداران لیورپول او را چندان کلاس بالا توصیف نمی‌کنند، بلکه خیلی‌ها به منه‌زس ایراد گرفته‌اند که چرا هافبکی همچون لیوا با قابلیت‌های متوسط و بدون هیچ ویژگی فوق‌العاده‌ای را مکررا دعوت می‌کند و می‌پرسند آیا دعوت از وی سند روشن این حقیقت و ادعا نیست که سطح فوتبال برزیل پسرفت بزرگی داشته و در چنین نزولی لیوا هم می‌تواند ملی‌پوش شود؟

با وجود این حتی تغییر چند باره مربیان در لیورپول در 9 ماه اخیر نیز جایگاه لیوا را در این تیم سست نکرده و چه «رافا بنیتس» و چه «روی هاجسون» که فقط به مدت 7 ماه جای او را گرفت و چه «کنی دالگلیش» که 3 ماه است جای هاجسون را پر کرده و پست سابق خود را پس از فترتی 20ساله پس گرفته است، بر این باور بوده‌اند که لیوا بازیکن شایسته‌ای است و براساس خصوصیات ذاتی‌اش می‌تواند لیدر خط میانی تیم در ایامی باشد که دیگر اثری از ژابی آلونسو و خاوی‌یر ماسکرانو در این خط دیده نمی‌شود.

ضمن آن که استیون جرارد نیز گاه چنان درگیر کارهای تهاجمی و روبه دروازه رقیب در حال حرکت است که نمی‌توان او را از هافبک‌های تمام وقت تیم دانست. دالگلیش نیز که با بازگشت به پستی که فوریه 1991 آن را رها کرده بود، مجددا همه‌کاره آنفیلد شده، سلایقی خاص دارد و یکی از آنها داشتن 2 هافبک وسط است که یکی رو به عقب بازی را اداره کند و دیگری رو به جلو موقعیت‌سازی و حملات را طراحی کند. اگر ترکیب‌های دلخواه او را در ماه‌های اخیر نشان کنیم و محک بزنیم، لیوا از قماش اول و از انتخاب‌های وی برای پست نخست است.

بعد از تایید و رویکرد مثبت مربیانی که نام‌شان آمد و همچنین منه‌زس جانشین دونگاه در تیم ملی برزیل که معتقد است دعوت از لیوا به سبب سزاواری اوست (و نه نشانه نزول زرد و آبی‌پوشان)‌ نوبت به «رای» هافبک سابق تیم ملی برزیل رسیده است تا خصوصیات لوکاس را برتر از چیزی توصیف کند که اکثریت می‌پندارند. رای که برادر سوکراتس هافبک درخشان دهه 1980 فوتبال برزیل است و در دهه 1990 در سائوپولو و پاری‌سن‌ژرمن دوران درخشانی را گذراند، می‌گوید: «برخی فکر می‌کنند اولین مرتبه دعوت لیوا به اردوی ملی برزیل مربوط به نیمه دوم سال 2010 و به بعد از اتمام جام جهانی این سال است. حال آن که او اولین بار سال‌های 2005 و 2006 و زمانی دعوت شد که به باشگاه گره‌میو در کشور زادگاه ما پیوسته بود و شروعی خوب در آنجا داشت. در هر حال چه او را یک تازه‌وارد بدانیم و چه بازمانده‌ای از پنج، شش سال پیش، باید متذکر شوم که لیوا یک هافبک مدیر و توپ‌پخش‌کن و در کلاس ملی است و نه‌تنها برای بازی فیکس در ترکیب لیورپول صلاحیت داشته، توانایی بازی در سله‌سائو را هم دارد و من بر موضعگیری منه‌زس در قبال او مهر تایید می‌زنم».

از نظر رای، حسن فراخوانی لیوا به تیم ملی برزیل این است که او به لطف بازی در این تیم اعتماد به نفس بیشتر و هویتی قوی‌تر برای ادامه حضور در آنفیلد می‌یابد. «رای» بلند قد که 5 سال پس از آویختن کفش‌هایش هنوز تناسب اندام خود را حفظ کرده، می‌گوید: «لوکاس مدیریتی را در بازی‌اش دارد که فقط از هافبک‌های پرتجربه و بسیار مسن‌تر از او می‌توان آن را انتظار داشت و به لطف حضور او و دوندگی توام با هوشیاری‌اش می‌توان همیشه سیر اتفاقات را در مرکز میدان در دست کنترل گرفت.

کلا فکر می‌کنم منه‌زس بعد از روی کار آمدن در اردوی سله‌سائو گزینش‌های خوبی داشته و نفرات جوان و آینده‌‌داری را به اردوی ملی آورده است، زیرا نیک می‌داند با نسل میانسال قبلی سرنوشتی خوش در جام جهانی 2014 نخواهد داشت و بهتر است از حالا جوانگرایی کند تا در آن موقع جوانان وی پخته‌تر شده باشند.

امتیاز اضافه‌ای که شامل حال منه‌زس و لیوا شده، این است که ما 3 سال و اندی بعد میزبان جام جهانی هستیم و در نتیجه نمایش هر دو آنان به لحاظ حضور و حمایت مردم و فوتبالدوستان در ورزشگاه‌های برزیل می‌تواند قوی‌تر از آنچه هست، شود و به سطح بالاتری برسد و باعث کسب عناوین بالاتری شود.»