جایگاه والیبال ایران فراتر از آسیاست

یکی از دلایلی که والیبال را انتخاب کرده‌ام، این بود که در شهرمان هرسین (کرمانشاه)‌ والیبال رشته‌ای همگانی بود. تمام آشناها و اقوام من والیبال بازی می‌کردند و کار به جایی رسیده بود که پدربزرگم در حیاط بزرگ خانه‌شان تور والیبال زده بود و ما خانوادگی بازی می‌کردیم.

مطمئنا زمانی که بازی می‌کردم، چون هیجاناتش با مربیگری فرق می‌کند و استرس خیلی کمتری دارد، اما مربیگری سراسرش استرس و فشار عصبی است، آن موقع مسوولیت کمتری داشتم ولی الان شرایطی به وجود آمده که باید وقت زیادی بگذارم. به هر حال چون یک عمر زندگی‌ام را در این رشته گذاشته‌ام، الان هم از کارم لذت می‌برم.

بستگی به این دارد که به کارت عشق بورزی یا این که تنها به عنوان یک شغل به آن نگاه کنی.

واقعا شرایط خیلی سختی در جام باشگاه‌های جهان بود ولی ما در 2 ماه و نیمی که وقت داشتیم خیلی خوب تمرین کردیم و بچه‌ها را در شرایط دشواری قرار دادم و شاید یک جاهایی واقعا خسته بودند، هم از نظر روانی و هم از نظر جسمانی. ولی خدا را شکر تمام این خستگی‌ها با گرفتن یک مدال جهانی که برای اولین بار برای والیبال کشورمان به دست می‌آمد، از تن اعضای تیم خارج شد. در به دست آمدن این نتیجه هم خیلی مسائل دست به دست هم داد و نتیجه یک کار تیمی خوب بود. مدیریت باشگاه، کادر فنی و بازیکنان جملگی دست به دست هم دادیم تا این نتیجه خوب و غیرقابل پیش‌بینی برای والیبال ایران رقم بخورد.

همیشه مشکلاتی برای همه وجود دارد و هیچ کسی از شغل خودش راضی نیست. همه خانواده‌ها به نحوی با شغل همسرانشان مشکل دارند. شاید برخی فکر کنند ما داریم برای خودمان تفریح و ورزش می‌کنیم و پول درمی‌آوریم ولی تمام اینها شرایطی را به وجود آورده و من فقط شب‌ها پسرم و همسرم را می‌بینم. ولی خدا را شکر خانواده‌ام این مسائل را برای خود جا انداخته و با آن کنار آمده‌اند.

سعی می‌کنم این کار را نکند، بیشتر دوست دارم در تحصیل و درس موفق‌تر باشد. من خودم چون در گذشته به درس اهمیتی نمی‌دادم در حال حاضر دارم فوق‌لیسانس می‌خوانم و به جایی رسیده‌ام که حتما باید تحصیلم را هم ادامه دهم، چون بخشی از والیبالم است. هر چقدر یک شخص بتواند علم و ورزش را با هم پیش ببرد آدم موفق‌تری خواهد بود.

من سختی‌های زیادی کشیده‌ام و یک جاهایی هم شادی‌های زیادی در همین رابطه داشته‌ام. ولی به نظرم بدترین دوره والیبال ما بازی‌های آسیایی 2006 دوحه بود که تیممان در نهایت شایستگی به خاطر برنامه‌ریزی بد و استفاده از مربی درجه چهارمی به نام کیاچ، حداقل 4 سالی از والیبال دنیا عقب افتاد.

حدود 17 سال در لیگ بازی کردم که 2 سالش در تیم‌های اصفهان و قزوین بود و از 15 سال بقیه، 10 سال در پیکان و 5 سال در صنام بازی کردم.

من در شرایطی والیبال را کنار گذاشتم که در جام باشگاه‌های آسیا به عنوان بهترین بازیکن انتخاب شدم. همان جا بود که مهندس شیعی (مدیر باشگاه پیکان)‌ به من پیشنهاد داد که هم مربی و هم بازیکن باشم. شرایط خیلی سختی برایم بود، چون فکر می‌کنم اگر الان مربی نباشم توانایی این را دارم که تا 3 سال دیگر هم بازی کنم، اما بچه‌های تیم هم جملگی دوست داشتند که این پیشنهاد را قبول کنم و من هم به خاطر آنها و مدیر باشگاه این پست را قبول کردم.

نه، اما معتقدم که نباید مربی داخلی خودمان را بایکوت کنیم. معتقدم باید از مربیان درجه یک خارجی بهترین استفاده را داشته باشیم. پیشنهادم این است که از آنها برنامه بخواهیم و در رده‌های مختلف تیم ملی استفاده کنیم و جاهایی حتی اطلاعاتی که دارند را تخلیه کنیم و از طریق برگزاری کلاس برای مربیان داخلی مربی‌سازی کنیم. پیشنهاد من همیشه و از خیلی وقت پیش این بوده که باید در والیبال یکسان‌سازی صورت دهیم و این یکسان‌سازی می‌تواند از نظر برنامه‌های تمرینی باشگاه‌ها با رده‌های مختلف تیم ملی باشد. اگر بتوانیم تمرینات باشگاهی و تیم ملی را در چارچوب تقریبا مشخصی پیش ببریم. هیچ وقت مشکل نخواهیم داشت.

سیدمحمد موسوی عراقی. وی یکی از وزنه‌های تیم ملی است. حدود 7 تورنمنت مختلف را پشت سر گذاشته و امسال هم توانست بهترین دفاع‌کننده در سطح باشگاه‌های جهان شود و این خیلی مهم است.

هم سخت است، هم آسان. سعی می‌کنم هیچ‌ وقت به بازیکنانم دروغ نگویم چون وقتی با من حرف می‌زنند همگی با قلبشان حرف می‌زنند و این خیلی برای من مهم است، دوست دارم هر حرفی که در دلشان است با خودم در میان بگذارند و منم با آنها خیلی راحتم.

آرزوهای من خیلی بزرگ است. دوست دارم هر جایی با هر گروهی که کار می‌کنم به اتفاق آنها همیشه نتایج خوبی به دست آوریم. دوست دارم اول از همه اخلاقمان را نبازیم، چون برای ورزشکاران خیلی مهم است که اخلاق و شخصیت آنها حفظ شود. در نهایت دوست دارم والیبال ایران در سکوهای بالاتری قرار بگیرد، بی‌تردید حق و جایگاه واقعی والیبال ایران فراتر از آسیاست.