هرگز فکر نمی‌کردم رمان‌نویس بشوم

من بیشتر روی نویسندگی متمرکز هستم و کمتر کار‌های دیگر انجام می‌دهم. نکته مهم همین است. من دوست نداشتم معلم باشم. فکر هم نمی‌کردم که می‌توانم معلم خیلی خوب و شایسته‌ای باشم، به همین دلیل معلمی را انتخاب نکردم، چه معلمی در مقطع دبیرستان و چه حتی در دانشگاه. پدر خودم معلم دبیرستان بود. ولی من دوست نداشتم زندگی او را تکرار کنم، بنابراین گفتم ترجیح می‌دهم یک نویسنده حرفه‌ای سفارشی کار باشم تا این که اصلا نویسنده نباشم. شیوه من در مورد نویسندگی این بوده که چنین کاری را یک جور حرفه و شغل مثل دندانپزشکی یا سرمایه‌گذاری تجاری بدانم و نوشتن را در ساعات مشخص و ثابتی انجام بدهم. به همین دلیل حتی اگر کند هم بنویسید، به این شیوه کلی دستنوشته جمع می‌کنید.

قطعا نویسنده، نقد را با صدای متفاوتی نسبت به رمان می‌نویسد. منتقد کتاب، بر خلاف داستان نویس مجبور نیست موقع نوشتن خیلی چیز‌ها را در ذهن خود پردازش کند. البته او خیلی چیز‌ها را می‌داند و کلامش سر راست و مستقیم است. منتقد در واقع با یک خواننده خیالی نظرات خود را در میان می‌گذارد. در حالی که موقع نوشتن داستان نویسنده سعی می‌کند نوعی دنیا را خلق کند. شما موقع نوشتن داستان سعی دارید چیزی بنویسید که سر پا و مستقل بایستد و بتوانید دور و بر آن قدم بزنید و بتوانید از چندین در وارد آن بشوید و درون آن را بکاوید؛ بنابراین داستان نویسی کار خیلی ظریف‌تری است و دست کم در مراحل ابتدایی با سرعت کمتری نسبت به روزنامه نگاری نوشته می‌شود. ولی می‌دانید، پس از گذشت اندکی، وقتی دنیای داستانی‌تان را خلق کردید، دنیای داستانی کوچولوی‌تان را، دیگر می‌توانید داستان را با سرعت زیاد بنویسید. شما می‌خواهید آدم‌های داستان‌تان حرف بزنند، ولی نمی‌خواهید داستان‌ فقط از داستان تشکیل شده باشد. بعضی از کتاب‌های داستانی کل‌شان از گفت‌وگو و دیالوگ تشکیل شده است. ولی سعی من این است که یک دنیای پر خلق کنم، طوری که خواننده با خواندن دیالوگ‌ها احساس راحتی کند.

به خاطر... خب، به خاطر پول. ولی بیش از پول، شاید دلیل شرارت بارتر از پول درآوردن این باشد که روزنامه‌نگاری راهی برای حضور در دنیای چاپ است. من در سال‌هایی که بزرگ می‌شدم در احاطه کتاب نبودم. آن موقع که من بچه بودم هیجان‌انگیزترین چیز‌ها برای خواندن، مجله‌ها بودند که در داروخانه‌ها می‌فروختند. ما مجله نیویورکر می‌خریدیم، ولی من آن موقع 11 سالم بود. حتی قبل از آن هم کلی مجله به اصطلاح خانوادگی چاپ می‌شد که الان دیگر وجود ندارند؛ مثل کالییرز و ستردی ایونینگ پست. من با دیدن این مجلات برای اولین بار با بهشت چاپ و نشر آشنا شدم. از همان زمان هم بود که نویسنده مجله‌ها باقی ماندم. هرگز انتظار نداشتم رمان‌نویس بشوم. می‌دانستم آدم‌هایی به نام رمان‌نویس وجود دارند و کتاب‌هایی به نام رمان چاپ می‌شوند. مادرم در تلاش بود تا یک رمان بنویسد. ولی من مصمم بودم که فقط در مجله‌ها مطلب داشته باشم و در نوشتن رمان کند بودم.

من یک معلم نویسندگی داشتم به اسم کنث کمپتون که در بین معلمانی که داشتم بیشتر از همه مادی و مالی فکر می‌کرد. به نظر او هدف از نوشتن داستان کوتاه این بود که آن را به یک مجله بفروشی. ولی او داستان‌هایی را که دوست داشت با صدای بلند برایمان می‌خواند. 2 تا از داستان‌های سالینجر را هم برای ما خوانده بود؛ مثلا داستان «درست قبل از جنگ با اسکیمو ها» را. در این داستان یک جور صداقت و یک جور جستجوی پنهان برای مذهب وجود داشت. داستان‌های سالینجر با تمام داستان‌های کوتاه دهه 30 و 40 و داستان‌هایی که به عنوان کلاسیک‌های آمریکایی تدریس می‌شوند، فرق داشت. داستان «ناتور دشت» که به نظر من رمان نیست و یک داستان کوتاه بلند است، خیلی مرا به وجد نمی‌آورد، بلکه داستان‌های کوتاه دیگر او بود که مرا واقعا هیجان‌زده می‌کرد.

بله، این داستان را دوست دارم، هرچند نه خیلی زیاد. مطمئن نیستم هرگز فهمیده باشم این داستان چه می‌خواهد بگوید. از طرفی داستان‌هایی را که با خودکشی شخصیت اصلی به پایان می‌رسد دوست ندارم. حتی اگر خودکشی را امتحان کرده باشی. هیچ‌کسی نیست که واقعا دست به خودکشی زده باشد و جان سالم به در برده باشد. به همین دلیل خودکشی به نظر من تجربه‌ای است که هیچ نویسنده‌ای نباید برای توصیف آن تلاش کند. ولی در هر حال این یک داستان کلاسیک است.