رتبه بندی دانشگاه‌های ایران

به گزارش مهر، در سال های اخیر رتبه بندی دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی کشورها در راس برنامه های نظام رتبه بندی ملی و بین المللی قرار گرفته است.

برای این کار بسیاری از کشورهای جهان نظام ملی رتبه بندی خود را تدوین کرده و هر سال دانشگاه ها و موسسات تحقیقاتی کشور مربوط به خود را ارزیابی و رتبه بندی می کنند.

نظام های رتبه بندی ملی را که معمولا توسط بخش غیردولتی اداره می شوند می توان در بین کشورهای توسعه یافته و هم در بین کشورهای در حال توسعه مشاهده کرد.

در برابر نظام های ملی رتبه بندی نظام های بین المللی رتبه بندی قرار دارند. تاریخ این نوع رتبه بندی به سال 2003 میلادی بر می گردد که 3 نوع از این نوع نظام های بین المللی تایمز، شانگهای و QS هستند.

این نظام ها هر سال دانشگاه های جهان را بر اساس معیارها و شاخص های مربوط رتبه بندی در سال 2 تا 3 سال گذشته رتبه بندی می کنند.

به تازگی نظام دیگری پا به عرصه حیات گذاشته است که دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی را قرار است به صورت منطقه ای رتبه بندی کنند. این نظام عبارت است از نظام رتبه بندی دانشگاه های جهان اسلام.

رتبه بندی دانشگاه های جهان اسلام توسط وزارت علوم به پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC) واگذار شده است و در مرحله نخست مقرر شده تنها دانشگاه ها و موسسات تحقیقاتی ایران مورد بررسی و رتبه بندی قرار گیرند.

این رتبه بندی که در فاصله تابستان و پاییز 89 انجام شده و ISC  نتیجه رتبه بندی را در اختیار مقامات وزارت علوم قرار داده است.

همچنین پایگاه استنادی علوم جهان اسلام ، در نشست وزرای کشورهای اسلامی در عربستان شرکت می کند این نشست مربوط است به نشست فوق العاده کشورهای اسلامی و در آن بعد از انجام اطلاعات لازم در معیارهای رتبه بندی برای نخستین بار دانشگاه ها و پژوهشگاه های جهان اسلام ارزیابی و رتبه بندی خواهند شد.