2 قتل در پرونده یک متهم

به گفته‌ نماینده دادستان تهران مدارک علیه این مرد کافی است.اما سیامک می‌گوید این‌طور نیست و او به خاطر طولانی شدن دوران بازداشتش اعتراف به قتل کرده است.

من مرتکب این قتل‌ها نشدم، شرایطم طوری بود که اگر بازهم بازجویی می‌شدم به قتل‌های بیشتری اعتراف می‌کردم. من مدت زمان زیادی بود که در بازداشت بودم و دیگرخسته شده بودم.

آنها در خانه من به قتل رسیدند اما به دست کس دیگری. من می‌دانستم آنها چطور کشته شده‌اند.

او را نمی‌شناختم یکی از دوستانم به نام حمید او را به خانه آورد. روز عید بود و من داشتم ماشینم را تعمیر می‌کردم، دوستم گفت می‌خواهد با او صحبت کند و من هم آنها را به خانه بردم و بعد خودم بیرون آمدم. چند ساعت بعد که دوباره به خانه رفتم، دیدم که دوستم سعید را به قتل رسانده است. سعید با گلوله کشته شده بود. دوستم گفت که اگر او را به پلیس معرفی کنم مرا هم درگیر خواهد کرد.

آنها معامله‌ای با هم کرده بودند و دوستم پولش را می‌خواست. من دقیقا در جریان نبودم که چه اتفاقی افتاد وقتی سرش را در آغوش گرفتم او جان داد.

آنها را خودم برده بودم برای این‌که خون جسد را پاک کنم. لباس‌های آنها را برداشتم و بعد هم به عمد آن لباس‌ها را کنار جسد رها کردم.

او را هم من نکشتم، شوهر خواهرم او را کشت. او به شوهرخواهرم بدهکار بود البته من از شوهرخواهرم مواد گرفته بودم و به احمد داده بودم، احمد هم پول نمی‌داد و همین باعث اختلاف بین ما شد.

چون از او می‌ترسیدم وقتی بازداشت شد دیگر فهمیدم می‌توانم واقعیت را بگویم.

او در زندان به قتل رسیده است و حالا زنده نیست اما من، وقتی زنده بود در مورد این‌که قتل سعید را مرتکب شده بود به ماموران توضیح دادم.

روز حادثه من و احمد به خانه رفتیم و شوهر خواهرم هم آمد. او به من گفت که پولش را می‌خواهد قرار بود احمد ماشینش را بفروشد و پولش را به شوهرخواهرم بدهد اما نتوانست این کار را بکند و بعد هم آنها درگیر شدند، البته در آن زمان فکر نمی‌کردم همدیگر را بکشند، رفتم که شام بخرم ووقتی برگشتم، دیدم که احمد کشته شده است. شوهر خواهرم چون قبلا آدم کشته بود به من گفت که نمی‌تواند خودش را به پلیس معرفی کند و از من هم خواست که به ماموران چیزی نگویم او گفت که اگر بازداشت شود به خاطر این‌که قتل دیگری هم انجام داده، حتما قصاص خواهد شد و حتی اگر بتواند رضایت بگیرد به حبسی طولانی مدت محکوم خواهد شد.

ماشین‌ها را به من دادند، آنها را سرقت نکردم. من قتل‌ها را مرتکب نشدم و اعترافاتم دروغین بوده است.

آنها حرفم را قبول دارند و تنها کسانی هستند که باور دارند من کاری نکردم. مادرم یک روز به ملاقاتم آمد و گفت که می‌خواهد با من صحبت کند و از من خواست که واقعیت را به او بگویم. من هرگز نمی‌توانم به مادرم دروغ بگویم. به او گفتم که این کار را نکردم و مادرم هم حرفم را قبول کرد و قول داد که کمکم کند. او تنها کسی است که یاری‌ام می‌کند. البته همسر و فرزندانم هم در کنارم هستند اما مادرم هرگز مرا تنها نگذاشته است.