تغییر قدرت‌های جزیره

همه فوتبالدوستان عادت کرده بودند منچستر سیتی و چلسی را در رقابت برای قهرمانی ببینند و استیون جرارد و سس فابرگاس را هم با پاس‌های طلایی‌شان در زمین مشاهده کنند که چطور آرسنال و لیورپول را در هفته‌های پایانی جزو تیم‌های بالای جدول و سهمیه لیگ قهرمانان می‌کنند. ولی قصه این فصل متفاوت است. منچستریونایتد با قدرت همیشگی ظاهر نشده و ستارگانش از جمله وین رونی و ریو فردیناند مصدوم هستند و بقیه بازیکنان هم درخشش همیشگی را ندارند. چلسی هم دچار شوک شده و پس از درخشش عجیب اوایل فصل حالا با بحران داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. از یک‌سو آنها بهای از دست دادن بازیکنان با تجربه‌ای چون بالاک، کاروالیو و بلتی را می‌پردازند و از سوی دیگرمصدومیت چند بازیکن کلیدی از جمله جان تری، لمپارد و دروگبا توان این تیم را کاهش داده است. درکنار اینها اخراج ری ویلکینز و نارضایتی کارلو آنچلوتی از شرایط موجود در مدیریت باشگاه بر مشکلات تیم دامن زد و چلسی می‌رود تا نیم‌فصل اول را با عدم حضور در بین 4 تیم اول پشت سر بگذارد. در چلسی تنها پیتر چک و اشلی کول در شرایط فصل قبل ظاهر شده‌اند و منچستر هم در خط دفاع فقط نمانیا ویدیچ را با شرایط فصول‌ گذشته دارد و 2 بازیکن میانی خط دفاعی آرسنال هم ضعیف‌ترین زوج فصل‌های اخیر هستند. نانی و گرت بیل بهترین چهره‌های تیم‌هایشان هستند و برای هر تیمی خطرناکند و سمیر نصری به تنهایی خارج از فرم بودن فابرگاس و آرشاوین را جبران کرده است.

چلسی و منچستریونایتد در سال‌های اخیر بازیکنان مسنی داشته‌اند و با توجه به این‌که چهره جدیدی به آنها اضافه نشده است باید انتظار داشت در نیمه دوم فصل برای حفظ صدرنشینی احتمالی مشکلات زیادی داشته باشند و در مقابل آرسنال و تاتنهام با در نظر گرفتن بازیکنان جوانی که در ترکیب دارند شانس بیشتری برای حضور در بین 4 تیم نهایی دارند. بزرگ‌ترین خطر برای تمامی این تیم‌ها منچسترسیتی تیم غیرقابل پیش‌بینی روبرتو مانچینی است که می‌تواند در هر بازی تهدیدی جدی برای این تیم‌ها باشد.