باز هم ناپختگی

مجلس ، دیروز باز هم متشنج بود. هرچند تشنج های دایمی مجلس ششم برای مردم به امری عادی تبدیل شده و تداوم چنین جلساتی و حتی تندتر شدن آن بویژه با نتیجه ای که از انتخابات اول اسفند حاصل شد

کد خبر: ۳۷۷۰۱

، قابل پیش بینی است ، اما ملاحظات زیر می تواند راهگشا باشد:
1- متاسفانه مجلس ششم در اذهان عمومی تصویر بدی از خود بجا گذاشت ؛ ترکیبی از مشاجرات بی حاصل ، فریاد و یقه گیری ، فراموشی تعمدی نیازهای اصلی مردم ، شعارهایی که تقریبا هیچیک عملی نشد و از فرط تکرار تهوع آور ، زیبایی اولیه خود را نیز از دست داد ، تهدیداتی که در حد یک بلوف باقی ماند و در مواردی هم سوءاستفاده از موقعیت وکالت (از جمله پرونده هایی نظیر شهرام جزایری) در طول این تصویرسازی ، متاسفانه کسی به نصیحت خیرخواهان توجه نکرد که نباید سرنوشت قوه مقننه کشور و حتی اعتبار یک جناح مطرح را به دست چند افراطی سپرد تا آنان با روشهای ماکیاولیستی خود اصالت و جایگاه این رکن مهم یا حتی جناح خود را نزد افکارعمومی مخدوش سازند و اگر چه نتیجه بی توجهی به آن نصیحت ها را در واکنش آرام مردم و «نه» گفتن به چرخه معیوب «افراطی گری و ناکارآمدی» دیدیم اما هنوز هم دیر نشده ؛ نباید اجازه داد همان افراطیون ، اندک آبروی باقیمانده را نیز چوب حراج زنند؛ آبرویی که چند وجه دارد: آبروی قوه مقننه و به تبع آن نظام ، حیثیت سایر نمایندگان که اجبارا در این چارچوب و فضا تعریف می شوند ، اعتبار بلوغ رقابت های حزبی در کشورمان و سرانجام آبروی حزبی که تا چندی پیش حزبی موفق در هدایت افکارعمومی بود و حالا به هر دلیل وزن سابق خود را ندارد ولی این فرصت را باید دریابد که با بازسازی خود بار دیگر ظهوری موفق داشته باشد.
2- یکی از ویژگی ها و بلکه محاسن دمکراسی غربی که متاسفانه در ایران ، نادیده گرفته می شود ضرورت پختگی سیاسی و تجربی کافی برای کسب هر منزلتی است . بازیگران سیاسی در دنیای غرب از آنجا که پله های ترقی را با رعایت مقدمات لازم طی می کنند معمولا رفتار و گفتاری در شان جایگاه خود دارند. به عنوان مثال کسی که بر صندلی پارلمان یا سنا تکیه می زند علاوه بر آن که تحصیلات بالایی دارد، سالها در لابیرنت های حزبی حضور داشته و رشد کرده است ، مسوولیت های مختلف در حوزه های اجرایی یا تحقیقاتی را در کارنامه خود دارد ، اوج و فرودهای بسیاری را تجربه کرده و لذا با اندک پیروزی ، هلهله مستانه سرنمی دهد و با اندک شکستی هم از کوره در نمی رود و به اصطلاح ظرفیت پیروزی و شکست و ادب آن را دارد ، با قواعد آشناست و...و لذا بعید است که جوانی به دلیل برخورداری از نعمت حنجره و رگ گردن و امکان یقه دراندن ، یک شبه ره صدساله را بپیماید. در این قاعده حتی اگر جوانی با این مشخصات در یک اردوی دانشجویی بدرخشد و پدرخوانده ها تصمیم به جذب و استفاده از او بگیرند ، او را در همان روز اول روانه پارلمان (تقریبا آخرین منزل) نمی کنند بلکه با پشتیبانی های خود ترقی او را سرعت می بخشند تا پیش نیازهای لازم را ولو با نمره های سفارشی طی کند. اما این آموزه یا شرط لازم نظام رقابتی حزبی مثل بسیاری دیگر از مقولات وارداتی ، در این سرزمین دچار تعبیر باژگونه و ناقص شده است و تبعات آن را همچنان شاهدیم.
3- هیات رئیسه در کنترل مجلس و به تبع آن در کارآمد کردن و مقتدر جلوه دادن و ساخت تصویر آن در افکار عمومی نقش بالایی دارد و از این رو انتظار می رود ریاست مجلس که سابقه ، تجربه و پختگی لازم در هدایت امور را دارند جلساتی را که حدس زده می شود ، پرتنش باشد شخصا اداره کنند و سکان را وقتی به همکاران کم تجربه تر خود واگذارند که دریا آرام است.
4- دیروز و در ادامه پروژه استعفاهای زنجیره ای ، استعفای یکی از دیگر نمایندگان بررسی شد.
مطابق آیین نامه داخلی مجلس ، باید نمایندگانی در موافقت و مخالفت با درخواست استعفای همکار خود صحبت کنند و نکته جالب و بدیع آن که یکی از مستعفیان به عنوان مخالف سخن گفت و با این کار خود همه ناظران را در بهت و حیرت و بلکه خنده و تمسخر فرو برد. چرا که این عمل اولا اهمیتی را که از فرآیند استعفا (بویژه با شکل استمراری و زنجیره ای آن) ساخته بودند زیرسوال می برد و ثانیا آن را به قهرها و تعارف های نابالغ شبیه می سازد و ثالثا ناپختگی افراطیون در رقابت های سیاسی را برملا کرده ، این واقعیت را آشکار می کند که برای این گروه استفاده از همه ظرفیت تریبون مجلس چقدر اهمیت دارد.