اصرار بیهوده فیفا برای برگزاری جام باشگاه های جهان

سپ بلاتر، رئیس فدراسیون بین المللی فوتبال ، به میل شخصی خود در حال ایجاد ساختاری جدید است. او بار دیگر قصد دارد جام باشگاه های جهان را راه اندازی کند.

کد خبر: ۳۷۲۶۳

براساس برنامه بلاتر، این مسابقه ها دسامبر سال 2005برگزار خواهد شد، البته به شرطی که رئیس سوئیسی فوتبال جهان بتواند بخوبی از طرح خود در مجمع عمومی فیفا - که 29فوریه (10 اسفند ماه) برگزار می شود - دفاع کند.
این مسابقه ها سال 2000 تنها یک دوره برگزاری در برزیل شد و پس از آن هم هیچ. بلاتر در سالهای اخیر عزم بالایی از خود نشان داد تا برخلاف مخالفت دیگر اعضای جامعه جهانی فوتبال - که بدون شک ، نقش اساسی در اداره آن برعهده دارند - مسابقه ها را در تقویم بسیار فشرده فوتبال جهان جای دهد.
با تمام پافشاری های آقای بلاتر باید به او متذکر شد که در میانه فصل ، جمع کردن این تعداد باشگاه آن هم در ژاپن ناممکن است.
گذشته از فشردگی تقویم مسابقه ها و ایستادگی باشگاه های بزرگ مقابل طرحهای بلاتر، نبود انگیزه میان کانون های اصلی فوتبال ، بزرگترین مشکل و مانع بر سر راه محقق شدن برنامه های بلاتر است.
اگر به تجربه منچستر یونایتد در برزیل رجوع کنیم واقعا نباید انتظار داشته باشیم باشگاه های بزرگ اروپایی به دام بلاتر نیفتند.
چندی پیش ، بلاتر اعلام کرده بود، ساختار جدید و هرچند فشرده تقویم جهانی می تواند تجربه ای به منظور اتحاد و همبستگی جهان فوتبال باشد؛ اما این نظریه بر پایه هایی لرزان استوار شده است.

تجربه یونایتدی ها

سال 2000وقتی یونایتدی ها به بهانه شرکت در جام باشگاه های جهان از مسابقه های جام حذفی انگلیس کنار کشیدند، موفق شدند نظر تعداد کثیری از فوتبالدوستان را جلب کنند؛ اگرچه از نظر خیلی ها این مانور منچستری ها پشت کردن به مسابقه های ملی و کم ارزش کردن آنها و البته بی توجهی به باسابقه ترین مسابقه های فوتبال جهان (جام حذفی انگلیس) بود.
البته اتفاقات داخل زمین هم به سود یونایتدی ها رقم نخورد. این اتفاقات با تساوی یک بر یک در نخستین بازی برابر نیکاکسای مکزیک - که با اخراج دیوید بکهام همراه بود - آغاز شد و سپس با شکست 3 بر یک برابر واسکودوگامای برزیل در بازی دوم ادامه یافت ؛ هرچند آنها توانستند با پیروزی 2 بر صفر برابر ساوت ملبورن استرالیا کمی از اعتبار از دست رفته خود را بازیابند، اما این نتیجه برای رساندن یونایتدی ها به جمع 4 تیم برتر کافی نبود.
وقتی آنها به خانه بازگشتند، فضایی بر اردوی آنها حاکم بود که گویی تعطیلات میان فصل مفرحی را پشت سر گذاشته اند. در همان روزها، کورینتیانس سائوپائولو در فینال مسابقه ها واسکودوگاما را شکست داد، ولی این همان نمایشی نبود که دوستداران فوتبال انتظارش را داشتند.
این موضوع وقتی جلوه بیشتری پیدا کرد که مسابقه های برنامه ریزی شده برای سال 2001 در اسپانیا، با کشمکش هایی برای جذب حامیان مالی مناسب به وجود آمد، بشدت ضربه خورد و چندی بعد به کلی نابود شد.
بلاتر نیز در توجیه این شکست موانع مختلف ، مشکلات مالی و تجاری را مطرح کرد که البته انبوه مسابقه های در نظر گرفته شده در طول سال از فهرست توجیهات بلاتر جاافتاده بود. گویی او نمی خواست به شکست پروژه هایش اعتراف کند.

نارضایتی باشگاه ها

بی تردید فشردگی و تداخل مسابقه ها بزرگترین مشکل مربیانی خواهد بود که باید به عنوان فاتح لیگ قهرمانان اروپا، تیم خود را راهی مسابقه های ژاپن کنند.
حال اگر چنین تصور کنیم که قهرمانی اروپا تیمی از فوتبال انگلیس باشد به عمق گرفتاری مردانی چون الکس فرگوسن ، آرسن ونگر یا حتی کلودیورانیری پی خواهیم برد. (برای مثال درباره انگلیس) باید به لیگ برتر و مسابقه های اروپایی ، انبوه رقابت های داخلی جزیره را اضافه کنید تا به وجود نداشتن مجال برگزاری تورنمنتی دیگر، آن هم در ابعاد بین المللی پی ببرید.
البته در قبال این گونه اعتراضات ، فیفا بر این نکته تاکید می کند که بنا به ساختار در نظر گرفته شده ، تیمهای قهرمان ، اروپا و امریکای جنوبی به طور مستقیم به مرحله نیمه نهایی جام باشگاه های جهان راه خواهند یافت و باید ظرف تنها 8 روز حداکثر 2 بار به میدان بروند؛ اما حتی در نظرگرفتن این امتیاز نیز نتوانسته برای طرح ، طرفداری جلب کند.
با وجود این بلاتر کاملا مصمم است و فیفا نیز تلاش می کند موافقت باشگاه های بزرگ و ثروتمند جهان را به دست آورد؛ البته نشست جامع باشگاه های اروپایی در ژانویه 2003 که شامل نمایندگان 102 باشگاه برتر اروپایی می شد در مقر رسمی یوفا ضمن انتشار بیانیه ای رسمی مخالفت خود را با شروع دوباره مسابقه هایی با عنوان جام باشگاه های جهان اعلام کرد.
یکی از اعضای عالی رتبه اتحادیه فوتبال اروپا می گوید: «بنا به عقیده ، نیاز یا انگیزه ای میان باشگاه های اروپایی ، هواداران ، بازیکنان و حامیان مالی برای برگزاری چنین مسابقه هایی به چشم نمی خورد. ما در برابر برگزاری آن در آینده خواهیم ایستاد.»
اما به نظر نمی رسد این گونه تهدیدات بتواند بلاتر را از راه به در کند. او قول محقق کردن این برنامه را داده و به نظر می رسد قصد دارد به راه اشتباهش ادامه دهد؛ اما کوته نظری یا بهتر بگویم لجاجت بلاتر در به کرسی نشاندن علایق شخصی اش ، در شرایطی که این مسابقه ها تجربه ناموفقی را پشت سر گذاشته واقعا بی معنی است.
با وجود تمام نارضایتی ها بلاتر یک دنده از تصمیم خود منصرف نخواهد شد که هیچ ، از هر وسیله و ابزاری استفاده خواهد کرد تا با اعمال فشار بر باشگاه ها آنها را وادار کند تا در آخرین نمایش قدرت او شرکت کنند.