لبخند پدر و مادرت را ضبط کن

این جمله مرا به یاد مناسبت امروز تقویم رسمی کشورمان انداخت که روز خانواده و تکریم بازنشستگان نام گرفته است.هنوز شکل سنتی خانواده از خاطره ذهنی خیلی از ما خذف نشده است.همان خانواده‌ای که تعدادی زیاد از اقوام و فامیل با آرامش در کنار هم زندگی می‌کردند، از شادی یکدیگر شاد و از غصه‌های همدیگر غمگین می‌شدند و به‌رغم همه سختی‌ها و تنگناها، از بودن در کنار هم لذت می‌بردند، اما امروز کارشناسان نسبت به خطراتی که نهاد خانواده را تهدید می‌کند، هشدار می‌دهند و می‌گویند نیمی از خانواده‌های ما دچار طلاق عاطفی شده‌اند ؛ یعنی در کنار هم، اما دور از هم زندگی می‌کنند. براساس آمار‌های ارائه شده از سوی نهادهای متولی خانواده ؛ میانگین گفتگو میان زوج‌ها در طول شبانه‌روز و در محیط خانواده فقط 17 دقیقه است و این آمار یعنی هشدار برای این‌که نهاد مقدس خانواده که از دیرباز به منظور حفظ آرامش و امنیت خاطر زنان و مردان به وجود آمده در تهدید جدی است، حالا همه اعضای خانواده در چارچوب مکانی به نام خانه گرد هم می‌آیند، اما گویی فرسنگ‌ها از هم دورند، دور دور.به گفته کارشناسان مهم‌ترین کارکرد خانواده سالم، ایجاد آرامش و نشاط و احساس تعهد اعضا نسبت به یکدیگر است، در چنین جمعی همه اعضا وظایفی را به عهده دارند و برای انجام وظایف خود به یکدیگر تکیه می‌کنند، به هم عشق می‌ورزند و از داشتن یکدیگر بر خود می‌بالند؛ اما در خانواد‌ه‌ای که اعضای آن کمتر با هم گپ و گفت می‌کنند، نمی‌توان از اعضای خانواده انتظار روحیه‌ای شاد، اعتماد به نفس، برخورد محترمانه و تفاهم و همگرایی داشت. بنابر این به نظر می‌رسد باید برای ایجاد آرامش، همدلی و عشق‌ورزی در خانواده خود راه‌حلی بجوییم.

امروز همچنین روز تکریم بازنشستگان هم هست، همان‌هایی که باید احترامشان را نگاه داریم، از تجاربشان استفاده کنیم، نگذاریم در فصل آخر زندگی احساس افسردگی و تنهایی کنند و خلاصه این‌که لبخند را بر لبانشان بنشانیم و البته این لبخندهای کیمیا را ضبط کنیم و از دیدن آن لبخندها همواره شاد شویم.