بازار داغ «من می‌دونستم» در گوانگجو

به هر حال بازار «من می‌دونستم»‌ها اینجا در گوانگجو آنچنان داغ است که گویی نتایجی که توسط کاروان ورزشی کشورمان تا اینجای کار به دست آمده، دقیقا مطابق با پیش‌بینی‌های مسوولان کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی بوده؛ نه یک مدال بیشتر، نه یک مدال کمتر!

البته تفاهم کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی، فقط به پیش‌بینی نتایج کاروان ایران خلاصه می‌شود،چون آنها یک اختلاف‌نظر حل‌نشدنی با هم دارند و آن سهمی است که هریک، از این موفقیت به ظاهر بزرگ برای خود قائلند!

آنها از کار کارشناسی‌شان در پیش‌بینی نتایج ورزشکارانمان حرف می‌زنند؛ اما هیچ اشاره‌ای نمی‌کنند به این‌که چه برنامه‌ای در پیش گرفته بودند برای این‌که اینجا در گوانگجو، شاهد رشد یک یا دو پله‌ای ورزش ایران در آسیا باشیم.

سوال بزرگ هم واقعا همین است؛ ما در این 4 سال چه کاشته‌ایم که الان چنین محصول پرباری عایدمان شده است؟!

اگر از کشمکش سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک در پررنگ‌تر جلوه دادن نقش خودشان در این موفقیت ورزشی، اندکی فاصله بگیریم شاید به تنها جواب قانع‌کننده‌ای که برای این سوال وجود دارد، تلاشی است که هر فدراسیون بر پایه مدیریت حاکم بر همان فدراسیون انجام داد تا در گوانگجو به سربلندی برسد.

تا به اینجا که 4/5 روز به پایان بازی‌های آسیایی زمان باقی است، کمتر پیش آمده که مسوولان ورزش کشور در بیان دلایل رخداد این موفقیت، به زحمات فدراسیون‌های مدال‌آور اشاره کرده باشند؛ اما واقعیت این است که نقش اصلی را همین فدراسیون‌های مدال‌آور بازی کردند، نه مدیریت کلان حاکم بر کمیته ملی المپیک یا سازمان تربیت بدنی.

از میان 25 فدراسیون ورزشی کشورمان که در 32 رشته بازی‌های آسیایی، تیم به گوانگجو اعزام کردند، تا اینجای کار عملکرد فدراسیون‌های تکواندو، ووشو، وزنه‌برداری، تیراندازی‌ و ‌البته قایقرانی فراتر از انتظار بوده است و اگر شرایط به همین خوبی پیش برود، طی روزهای آتی فدراسیون‌های کشتی، والیبال، ‌فوتبال، بسکتبال، هندبال، دوومیدانی، کاراته و کبدی را هم می‌توان به جمع خوب‌ها اضافه کرد. در این میان فدراسیون‌هایی چون جودو، شمشیربازی، شطرنج، شنا،‌ تیروکمان، تنیس روی میز و بیلیارد هم بودند که کار خاصی انجام ندادند.

رضا پورعالی‌ /‌ خبرنگار جام‌جم در گوانگجو